Alexander Fleming

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alexander Fleming
Alexander Fleming w swoim londyńskim laboratorium.
Alexander Fleming w swoim londyńskim laboratorium.
Data i miejsce urodzenia 6 sierpnia 1881
Lochfield
(East Ayrshire)
Data i miejsce śmierci 11 marca 1955
Londyn
Przyczyna śmierci zawał serca
Zawód bakteriolog, lekarz
Odznaczenia
Knight Bachelor Order Alfonsa X Mądrego (Hiszpania)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Alexander Fleming w Wikicytatach

Alexander Fleming (ur. 6 sierpnia 1881 w Lochfield koło Darvel w East Ayrshire, zm. 11 marca 1955 w Londynie) – szkocki bakteriolog i lekarz. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Alexander Fleming uczęszczał do Louden Moor School, Darvel School i Kilmarock Academy, po czym przeniósł się do Londynu na politechnikę, którą ukończył w 1897[1]. W 1901 został spadkobiercą dużego majątku i za namową brata podjął studia medyczne w szkole w Londynie. Początkowo zamierzał zająć się chirurgią, ale za namową znajomych przyjął pracę w grupie badawczej Almrotha Wrighta, gdzie zainteresował się bakteriologią. W chwili wybuchu I wojny światowej w 1914 został jako kapitan członkiem Korpusu Medycznego Brytyjskiej Armii Królewskiej. Tam zwrócił uwagę na dużą liczbę zgonów żołnierzy z powodu zakażeń. Kiedy skończyła się I wojna światowa, Fleming powrócił do pracy w Szpitalu Świętej Marii[1][2].

W 1928 – podczas porządkowania i usuwania kultur bakterii z naczyń – Fleming zauważył rosnącą na tej kolonii niebieską pleśń, która zdawała się zabijać szkodliwe bakterie[2]. Po wielu eksperymentach odkrył penicylinę G, która działa silnie bakteriobójczo, a łagodnie dla człowieka. Niestety badania zostały wstrzymane z powodu braku środków finansowych. W czasie wojny przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, aby tam kontynuować swoją pracę badawczą[potrzebne źródło]. W 1945 otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny, razem z Howardem Floreyem i Ernstem Chainem, którzy zdołali wyizolować odkrytą przez niego substancję[2].

Słynnym jego powiedzeniem było: „To natura wyprodukowała penicylinę, ja ją tylko odkryłem”[3]. Resztę życia Fleming przepracował w Szpitalu Świętej Marii. W 1943 został wybrany członkiem Towarzystwa Królewskiego, rok później otrzymał tytuł szlachecki. W 1928 nadano mu tytuł Profesora Bakteriologii Uniwersytetu Londyńskiego[1].

Fleming zmarł na zawał serca 11 marca 1955. Pochowany został w Katedrze Św. Pawła[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Sir Alexander Fleming – Biography (ang.). nobelprize.org (The Official Web Site of the Nobel Prize). [dostęp 2011-02-06].
  2. 2,0 2,1 2,2 Szczęściarz i bałaganiarz – Aleksander Fleming
  3. Alexander Fleming Biography (ang.). Science Hall of Fame – National Library of Scotland. [dostęp 2011-02-06].