Alfred Gilman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Alfred Goodman Gilman (ur. 1 lipca 1941 w New Haven, Connecticut) – amerykański fizjolog, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1994 za odkrycie białek G i roli tych białek w przenoszeniu sygnałów wewnątrz komórek[1].

Profesor Narodowego Instytutu Medycznego w Karolinie Północnej, od 1981 roku jest profesorem uniwersytetu w Dallas. W latach 80. ustalił, że przekaźnikiem informacji przenoszonej przez hormony komórkom są specjalne białka, zwane białkami Gilmana (tzw. białka G). Profesor Gilman odkrył białka G i określił ich rolę w przewodzeniu sygnałów w komórkach. Przypuszcza się, że zaburzenia w działaniu tego przekaźnika mogą być przyczyną powstawania wielu chorób, m.in. cukrzycy i niektórych nowotworów złośliwych. Zaburzenia w ich działaniu wyjaśniają przyczyny problemów dziedzicznych w przemianie materii, chorób nowotworowych, alkoholizmu, a nawet chronicznego kaszlu[2].

W 1994 roku Gilman otrzymał Nagrodę Nobla (z M. Rodbellem)[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Beata Tarnowska (red.): Nagrody Nobla, Leksykon PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13393-7.