Carol Greider

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carol Greider

Carol W. Greider (ur. 15 kwietnia 1961 w San Diego[1]) – amerykańska biolożka molekularna, profesor Johns Hopkins University, razem z Elizabeth Blackburn dokonała w 1984 odkrycia enzymu telomerazy. Prowadziła pionierskie badania nad telomerami. Razem z Elizabeth Blackburn i Jackiem W. Szostakiem została uhonorowana Nagrodą Nobla w 2009 roku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Greider wychowała się w Davis w Kalifornii. Jej ojciec Ken Greider był profesorem fizyki na University of California, matka była biologiem, zmarła gdy Carol miała sześć lat. Ma starszego o rok brata Marka[2]. Studiowała na University of California w Santa Barbara. Na pierwszym roku studiów zajmowała się rytmami dobowymi i biologią komórki w laboratorium Bei Sweeney. Na drugim roku pracowała w laboratorium Lesa Wilsona razem z Kevinem Sullivanem i Davidem Asai. Kolejny rok studiów spędziła w Niemczech[2]. W 1983 otrzymała tytuł B.A. z biologii. Tytuł Ph.D. z biologii molekularnej otrzymała w 1987 na University of California w Berkeley, na podstawie pracy napisanej pod kierunkiem Elizabeth Blackburn. W tym czasie razem z Blackburn odkryła telomerazę.

Od 1988 do 1990 odbyła staż podoktorancki (postdoctoral fellowship) w Cold Spring Harbor Laboratory, Long Island[3]. Prowadziła wówczas prace nad sklonowaniem genu kodującego rybonukleinową składową telomerazy; ich wyniki opublikowała w 1989 roku[4][5]. Wkrótce otrzymała stypendium National Institutes of Health, dzięki któremu mogła mieć pierwszego doktoranta (Leę Harrington). W 1990 uzyskała stanowisko Assistant Investigator. Współpracowała z Calvin Harley na McMaster University. Greider i Harley razem ze współpracownikami przedstawiły pierwsze dowody na zależność długości telomerów od wieku komórki[6], odkryły również, że gen telomerazy jest aktywowany w komórkach nowotworowych[7]. Od 1997 jest pracownikiem naukowym Johns Hopkins University.

Należy do American Society for Cell Biology (1999) i National Academy of Sciences (2003)

Razem z mężem Nathanielem Comfortem, profesorem George Washington University, ma syna Charlesa. Trenowała triathlon[2].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • CW. Greider, EH. Blackburn. Identification of a specific telomere terminal transferase activity in Tetrahymena extracts. „Cell”. 43 (2 Pt 1), s. 405-13, Dec 1985. PMID 3907856. 
  • CW. Greider, EH. Blackburn. The telomere terminal transferase of Tetrahymena is a ribonucleoprotein enzyme with two kinds of primer specificity. „Cell”. 51 (6), s. 887-98, Dec 1987. PMID 3319189. 
  • EH. Blackburn, CW. Greider, E. Henderson, MS. Lee i inni. Recognition and elongation of telomeres by telomerase. „Genome”. 31 (2), s. 553-60, 1989. PMID 2698831. 
  • CW. Greider, EH. Blackburn. A telomeric sequence in the RNA of Tetrahymena telomerase required for telomere repeat synthesis. „Nature”. 337 (6205), s. 331-7, Jan 1989. doi:10.1038/337331a0. PMID 2463488. 
  • CB. Harley, AB. Futcher, CW. Greider. Telomeres shorten during ageing of human fibroblasts.. „Nature”. 345 (6274), s. 458-60, May 1990. doi:10.1038/345458a0. PMID 2342578. 
  • CW. Greider. Telomeres, telomerase and senescence. „Bioessays”. 12 (8), s. 363-9, Aug 1990. doi:10.1002/bies.950120803. PMID 2241933. 
  • JL. Chen, CW. Greider. Template boundary definition in mammalian telomerase. „Genes Dev”. 17 (22), s. 2747-52, Nov 2003. doi:10.1101/gad.1140303. PMID 14630939. 
  • L. Qi, MA. Strong, BO. Karim, M. Armanios i inni. Short telomeres and ataxia-telangiectasia mutated deficiency cooperatively increase telomere dysfunction and suppress tumorigenesis. „Cancer Res”. 63 (23), s. 8188-96, Dec 2003. PMID 14678974. 
  • JL. Chen, CW. Greider. An emerging consensus for telomerase RNA structure. „Proc Natl Acad Sci U S A”. 101 (41), s. 14683-4, Oct 2004. doi:10.1073/pnas.0406204101. PMID 15466703. 
  • LY. Hao, MA. Strong, CW. Greider. Phosphorylation of H2AX at short telomeres in T cells and fibroblasts. „J Biol Chem”. 279 (43), s. 45148-54, Oct 2004. doi:10.1074/jbc.M403924200. PMID 15322096. 
  • LY. Hao, CW. Greider. Genomic instability in both wild-type and telomerase null MEFs. „Chromosoma”. 113 (2), s. 62-8, Sep 2004. doi:10.1007/s00412-004-0291-7. PMID 15258806. 
  • JL. Chen, CW. Greider. Telomerase RNA structure and function: implications for dyskeratosis congenita. „Trends Biochem Sci”. 29 (4), s. 183-92, Apr 2004. doi:10.1016/j.tibs.2004.02.003. PMID 15082312. 
  • CW. Greider, EH. Blackburn, CW. Greider, EH. Blackburn. Tracking telomerase. „Cell”. 116 (2 Suppl), s. S83-6, 1 p following S86, Jan 2004. PMID 15055591. 
  • JL. Chen, CW. Greider. Functional analysis of the pseudoknot structure in human telomerase RNA. „Proc Natl Acad Sci U S A”. 102 (23), s. 8080-5; discussion 8077-9, Jun 2005. doi:10.1073/pnas.0502259102. PMID 15849264. 
  • M. Armanios, CW. Greider. Telomerase and cancer stem cells. „Cold Spring Harb Symp Quant Biol”. 70, s. 205-8, 2005. doi:10.1101/sqb.2005.70.030. PMID 16869755. 
  • LY. Hao, M. Armanios, MA. Strong, B. Karim i inni. Short telomeres, even in the presence of telomerase, limit tissue renewal capacity. „Cell”. 123 (6), s. 1121-31, Dec 2005. doi:10.1016/j.cell.2005.11.020. PMID 16360040. 
  • M. Armanios, JL. Chen, YP. Chang, RA. Brodsky i inni. Haploinsufficiency of telomerase reverse transcriptase leads to anticipation in autosomal dominant dyskeratosis congenita. „Proc Natl Acad Sci U S A”. 102 (44), s. 15960-4, Nov 2005. doi:10.1073/pnas.0508124102. PMID 16247010. 
  • L. Qi, MA. Strong, BO. Karim, DL. Huso i inni. Telomere fusion to chromosome breaks reduces oncogenic translocations and tumour formation. „Nat Cell Biol”. 7 (7), s. 706-11, Jul 2005. doi:10.1038/ncb1276. PMID 15965466. 
  • CW. Greider. Telomerase RNA levels limit the telomere length equilibrium. „Cold Spring Harb Symp Quant Biol”. 71, s. 225-9, 2006. doi:10.1101/sqb.2006.71.063. PMID 17381301. 
  • D. Feldser, MA. Strong, CW. Greider. Ataxia telangiectasia mutated (Atm) is not required for telomerase-mediated elongation of short telomeres. „Proc Natl Acad Sci U S A”. 103 (7), s. 2249-51, Feb 2006. doi:10.1073/pnas.0511143103. PMID 16467146. 
  • CJ. Frank, M. Hyde, CW. Greider. Regulation of telomere elongation by the cyclin-dependent kinase CDK1. „Mol Cell”. 24 (3), s. 423-32, Nov 2006. doi:10.1016/j.molcel.2006.10.020. PMID 17070718. 
  • EH. Blackburn, CW. Greider, JW. Szostak. Telomeres and telomerase: the path from maize, Tetrahymena and yeast to human cancer and aging. „Nat Med”. 12 (10), s. 1133-8, Oct 2006. doi:10.1038/nm1006-1133. PMID 17024208. 
  • DM. Feldser, CW. Greider. Short telomeres limit tumor progression in vivo by inducing senescence. „Cancer Cell”. 11 (5), s. 461-9, May 2007. doi:10.1016/j.ccr.2007.02.026. PMID 17433785. 

Przypisy

  1. Telomere und Telomerase: Jungbrunnen der Zelle. [dostęp 2009-10-05].
  2. 2,0 2,1 2,2 http://www.ascb.org/files/profiles/carol_greider.pdf
  3. Curriculum Vitae PDF
  4. EH. Blackburn, CW. Greider, E. Henderson, MS. Lee i inni. Recognition and elongation of telomeres by telomerase. „Genome”. 31 (2), s. 553-60, 1989. PMID 2698831. 
  5. CW. Greider, EH. Blackburn. A telomeric sequence in the RNA of Tetrahymena telomerase required for telomere repeat synthesis. „Nature”. 337 (6205), s. 331-7, Jan 1989. doi:10.1038/337331a0. PMID 2463488. 
  6. CB. Harley, AB. Futcher, CW. Greider. Telomeres shorten during ageing of human fibroblasts. „Nature”. 345 (6274), s. 458-60, May 1990. doi:10.1038/345458a0. PMID 2342578. 
  7. CM. Counter, AA. Avilion, CE. LeFeuvre, NG. Stewart i inni. Telomere shortening associated with chromosome instability is arrested in immortal cells which express telomerase activity. „EMBO J”. 11 (5), s. 1921-9, May 1992. PMID 1582420. 
  8. Carol W. Greider - The Gairdner Foundation. [dostęp 2009-10-05].
  9. National Academy of Sciences: Richard Lounsbery Award. [dostęp 2009-10-05].
  10. Carol W. Greider, PhD. [dostęp 2009-10-05].
  11. Louisa Gross Horwitz Prize for Basic Research of Biology or Biochemistry - Columbia University Medical Center. [dostęp 2009-10-05].
  12. HOPKINS “TELOMERE” EXPERT CAROL GREIDER SHARES GERMANY’S LARGEST SCIENCE PRIZE. [dostęp 2009-10-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Regina Nuzzo, "Biography of Carol W. Greider" Proceedings of the National Academy of Science (PNAS), June 7, 2005, v. 102, no. 23, pp. 8077–8079.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikinews-logo.svg
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Nobel z medycyny za odkrycie telomerów
Commons in image icon.svg