John Macleod
John James Richard Macleod (ur. 6 września 1876 w Clunie k. Dunkeld, Perth and Kinross, Szkocja, Wielka Brytania, zm. 16 marca 1935 w Aberdeen) – fizjolog szkocki, laureat Nagrody Nobla w 1923 roku. Ukończył medycynę na uniwersytecie w Aberdeen (1898) i wkrótce wyjechał do pracy naukowej na uczelniach zagranicznych. Pracował w Lipsku, Cleveland (Ohio), od 1918 na Uniwersytecie Toronto. W 1928 roku powrócił do Szkocji i został profesorem uniwersytetu w Aberdeen.
Zajmował się w pracy naukowej przemianą węglowodanową, ośrodkiem oddechowym, chorobą kesonową. Kierował w Toronto instytutem badawczym, w którym w 1922 roku Frederick Banting dokonał odkrycia insuliny. Za współpracę w tym odkryciu Macleod otrzymał razem z Bantingiem Nagrodę Nobla w 1923 roku, chociaż sam Banting uważał, że wyróżnienie bardziej niż Macleodowi należało się Charlesowi Bestowi (asystentowi Bantinga).
Macleod był autorem kilkunastu podręczników naukowych. Niektóre z nich:
- Diabetes, Its Pathological Physiology (1913)
- Carbohydrate Metabolism and Insulin (1926)
- Physiology and Biochemistry in Modern Medicine (1918, współautor)
[edytuj] Bibliografia
- Wulf von Bonin, Erich Bagge, Robert Herrlinger: Laureaci nagrody Nobla. Chemia, fizyka, medycyna. Warszawa: 1969.
