Zając wielkanocny
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
.jpg)
Zając wielkanocny – jeden ze świeckich symboli Wielkanocy, według tradycji chodzi z koszykiem wielkanocnym i zostawia prezenty (zazwyczaj są to drobne upominki lub słodycze) w pierwszy dzień[1] Świąt Wielkanocnych w wystawionych koszyczkach, wyścielonych słomą lub pociętą na paski serwetką. Po przebudzeniu lub po śniadaniu domownicy szukają upominków ukrytych w tzw. gniazdkach.
Zwyczaj pochodzi z Niemiec. W Polsce obchodzony jest w niektórych rejonach, m.in. na Śląsku czy w Wielkopolsce.
Przypisy
- ↑ W okolicach wielkopolskiego Kościana, Zając przychodzi w Wielki Czwartek[potrzebne źródło]
|
||||||||||||||||
