Ostatnia Wieczerza – według Ewangelii wieczerza paschalna Jezusa z apostołami, która odbyła się w przeddzień jego śmierci w sali zwanej Wieczernikiem. W doktrynie Kościoła katolickiego jest to zarazem moment ustanowienia przez Jezusa sakramentów Eucharystii (Wieczerzy Pańskiej) oraz kapłaństwa.
Opis Ostatniej Wieczerzy znajduje się we wszystkich czterech Ewangeliach uznanych w chrześcijaństwie za natchnione. W Ewangelii Św. Łukasza opisana jest w rozdziale 22 wersety 14-20:
- A gdy nadeszła godzina, zasiadł do stołu i dwunastu apostołów z Nim. Wtedy powiedział do nich: Tak bardzo pragnąłem spożywać z wami tę Paschę, zanim zacznę cierpieć. Bo mówię wam, że już nie będę jej pożywał, aż się dopełni w królestwie Bożym. A potem wziął kielich, odmówił modlitwę dziękczynną i powiedział: Weźcie go i podzielcie między siebie. Bo mówię wam, że odtąd już nie będę pił z owocu winnego szczepu, dopóki nie przyjdzie królestwo Boże. A potem wziąwszy chleb, odmówił dziękczynienie, połamał i rozdał go im mówiąc: To jest ciało moje wydane za was. Czyńcie to samo na moją pamiątkę. Podobnie po wieczerzy wziął kielich i powiedział: Ten kielich jest Nowym Przymierzem we krwi mojej, która będzie za was wylana...[1]
Chronologia [edytuj]
Dokładna kolejność wydarzeń podczas Ostatniej Wieczerzy jest dyskutowana, ponieważ wersje z Ewangelii synoptycznych oraz Ewangelii Św. Jana nieco się różnią. Prawdopodobny przebieg Wieczerzy według Ewangelii wyglądał tak:
- Z nastaniem wieczoru zajął miejsce u stołu razem z dwunastu uczniami. (Mt 26, 20)
- Jezus zapowiada, że jest to jego ostatnia Pascha przed śmiercią: "Już jej spożywać nie będę, aż się spełni w królestwie Bożym"Łk 22,16
- Zaczęła się uczta.
- Jezus umywa uczniom nogi (J 13, 5-12)
- Jezus zapowiada przy wszystkich, że Judasz jest tym, który go zdradzi. (Mt 26, 21-25) (Wg Łk było to po ustanowieniu Eucharystii)
- Judasz wychodzi (J 13, 30)
- Jezus ustanawia Eucharystię (Mt 26, 26-29)
- Mowa pożegnalna Jezusa (J 13,31 - 16,33)
- Modlitwa arcykapłańska Jezusa (J 17)
- Spór apostołów o pierwszeństwo (Łk 22, 24-30)
- Uczniowie z Jezusem wspólnie odśpiewują hymn (Maariw?) (Mt 26, 30a)
- Uczestnicy uczty wychodzą ku Górze Oliwnej (Mt 26, 30b)
- Zapowiedź zaparcia się Piotra (Mt 26, 31-35) (Wg Łk i J było to przed wyjściem z Uczty)
W kulturze [edytuj]
Jednym z najsłynniejszych przedstawień Ostatniej Wieczerzy w ikonografii jest malowidło Leonarda da Vinci.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Krzysztof Niedałtowski, Zawsze Ostatnia Wieczerza, Warszawa : Twój Styl, 2006. ISBN 83-7163-508-7
- Henryk Witczyk, Ostatnia Wieczerza, [w:] Słownik teologiczny, red. Andrzej Zuberbier, Katowice: Księgarnia św. Jacka, 1998. ISBN 83-7030-191-6
- Stefano Zuffi, Nowy Testament. Postacie i epizody, Warszawa : Arkady, 2007. ISBN 978-83-213-4470-6
_-_The_Last_Supper_(1495-1498).jpg)
