Średnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
;

Średnik – rozdzielający znak interpunkcyjny. Zarówno graficznie, jak i funkcjonalnie stanowi połączenie przecinka i kropki.

Średnik w języku naturalnym[edytuj | edytuj kod]

W przeciwieństwie do przecinka służy do oddzielania wyłącznie samodzielnych gramatycznie i logicznie członów wypowiedzenia. Od kropki natomiast odróżnia go mniejsza moc[1] (większa jednak niż przecinka); mimo to niemal zawsze można go zastąpić kropką, zmieniając jedno zdanie zawierające średnik w dwa zdania[2]. Po średniku kolejną część wypowiedzenia piszemy małą literą.

Średnik w języku naturalnym używany jest:

  • w rozbudowanych wypowiedzeniach złożonych
  • do oddzielania pojedynczych zdań, samodzielnych pod względem myślowo-pojęciowym
  • w zdaniach zawierających rozbudowane wyliczenia – szczególnie wyliczenia dłuższe, w których wielokrotnie użyto przecinków
  • dla oddzielenia od siebie kolejnych wyrażeń matematycznych, zwłaszcza podczas przekształcania równania lub nierówności[2].

Szczególnym rodzajem wyliczenia są pozycje bibliograficzne w przypisach. Jeśli poszczególne punkty mają na końcu średnik, to nie powinny zaczynać się wielką literą. W języku polskim przed średnikiem nie stawia się spacji.

W języku francuskim średnik otoczony jest dwiema spacjami (podobnie znak zapytania, wykrzyknik i dwukropek)[3].

Średnik w informatyce[edytuj | edytuj kod]

W informatyce średnik stosuje się w szczególności w programowaniu jako:

W unikodzie średnik występuje w wersji:

Znak Unicode Kod HTML Nazwa unikodowa Nazwa polska
; U+003B &#x3B; lub &#59; SEMICOLON średnik

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zasady pisowni i interpunkcji. PWN. [dostęp 2012-09-22].
  2. a b Ewa i Feliks Przyłubscy: Gdzie postawić przecinek?. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1984, s. 34–37. ISBN 83-214-0129-5.
  3. Ari Rafaeli, Book typography, Oak Knoll Press, 2005