Świadkowie Jehowy w Senegalu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy w Senegalu
Państwo  Senegal
Liczebność
(2018)
1369
% ludności kraju
(2018)
0,009%
Liczba zborów
(2018)
29
Rozpoczęcie działalności 1930
Mapa lokalizacyjna Senegalu
Cape Almadies
Cape Almadies
Geographylogo.svg
Położenie Biura Oddziału i Sali Zgromadzeń w Cape Almadies.

Świadkowie Jehowy w Senegalu – społeczność wyznaniowa w Senegalu, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 1369 głosicieli, należących do 29 zborów[a]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrało się 2725 osób[1]. Działalność miejscowych Świadków Jehowy oraz Świadków Jehowy w Gambii, Gwinei Bissau, Mali i Mauretanii[b], koordynuje Biuro Oddziału w Cape Almadies[2][3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Początek działalności wyznania w tym kraju datuje się na rok 1930, kiedy to okresowo przebywało tu dwóch francuskich współwyznawców. W roku 1951 przez pół roku przebywali tu zawodowo inni zagraniczni wyznawcy, m.in. z Francji[4].

Dwa lata później pojawił się pierwszy miejscowy wyznawca. W roku 1954 istniała 20-osobowa grupa zainteresowanych. 15 maja 1954 roku przybyli tu pierwsi misjonarze Szkoły Gilead. W grudniu następnego roku kraj odwiedził Milton G. Henschel. W Dakarze powstał – pierwszy w Senegalu – 18 osobowy zbór. W 1959 roku w Senegalu przebywał z wizytą Nathan H. Knorr, a w 1963 roku ponownie M.G. Henschel. Od tego roku przyjechało ponad 60 dalszych misjonarzy z 14 krajów.

Rozwój działalności[edytuj | edytuj kod]

W roku 1965 w stolicy otwarto Biuro Oddziału dla miejscowych wyznawców oraz dla głosicieli w krajach ościennych[3]. Rok później przekroczono liczbę 100, w roku 1969 – 160, w roku 1987 – 500, a w roku 2005 tysiąca głosicieli.

W grudniu 1970 roku w stolicy odbył się kongres międzynarodowy pod hasłem „Ludzie dobrej woli” z udziałem 140 zagranicznych delegatów ze Stanów Zjednoczonych i Kanady. W dniach od 5 do 9 grudnia 1973 roku w Dakarze odbył się kongres pod hasłem „Boskie zwycięstwo”, a w dniach od 6 do 10 grudnia 1978 roku kongres „Zwycięska wiara”. W roku 1999 otwarto nowe Biuro Oddziału i Salę Zgromadzeń w Cape Almadies, na przedmieściach stolicy.

W 2008 roku zanotowano liczbę 1094 głosicieli. W marcu 2011 roku przybyli kolejni misjonarze. W latach 2011-2012 miejscowi Świadkowie Jehowy zorganizowali pomoc humanitarną dla współwyznawców w Mali, którzy zostali poszkodowani przez suszę[5]. W roku 2014 osiągnięto liczbę 1204 głosicieli. W 2020 roku delegacja z Senegalu będzie brała udział w kongresie specjalnym pod hasłem „Zawsze się radujcie!” w nigeryjskiej Abudży oraz w Lomé w Togo[6].

Zebrania zborowe odbywają się w języku francuskim, angielskim, kreolskim (Gwinea Bissau), serer i wolof.

Senegalskie Biuro Oddziału nadzoruje tłumaczenie literatury biblijnej na osiem języków, które są używane w czterech krajach[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbory i grupy języka wolof działają również w Belgii, we Francji, w Hiszpanii i we Włoszech.
  2. Świadkowie Jehowy w Mauretanii – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Mauretanii, której działalność nadzoruje senegalskie Biuro Oddziału. W roku 1966 dwie kobiety z Francji, będące głosicielami rozpoczęły działalność kaznodziejską w tym kraju. Przebywały tam do maja 1967 roku, kiedy to zakończył się kontrakt zawodowy ich mężów. W następnym roku do stolicy przyjechało dwóch głosicieli, którzy kontynuowali działalność kaznodziejską. W 1967 roku głosicielem został mieszkaniec miasta Rosso. W roku 1971 na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 22 osoby. Działalność w tym kraju nie jest zalegalizowana i prowadzona jest nieoficjalnie, z tego powodu szczegółowa liczebność członków wyznania nie jest podawana do wiadomości publicznej. Rząd nie przyznał im legalizacji, ale w ograniczonym zakresie pozwala na istnienie tego wyznania oraz na korzystanie z Sal Królestwa, które zostały wybudowane na przełomie XX/XXI wieku w ramach programu ich budowy w krajach uboższych. Obecnie sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność Świadków Jehowy jest ograniczona prawnie lub zakazana (Źródła: 1979 Yearbook of Jehovah's Witnesses, s. 247, 248; 1968 Yearbook of Jehovah's Witnesses, s. 235; Building Kingdom Halls Advances True Worship (jw.org).).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Senegal – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2019-01-08].
  2. a b Watchtower: Biuro Oddziału w Senegalu. jw.org. [dostęp 2013-12-13].
  3. a b Dążenie do wolności w Senegalu. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 8–12, 15 sierpnia 1991. Watchtower. 
  4. 1979 Yearbook of Jehovah's Witnesses. New York: Watchtower, 1979, s. 232–235. (ang.)
  5. Watchtower: Miłość w działaniu po kataklizmie. jw.org. [dostęp 2014-08-10].
  6. Watchtower: Kongresy specjalne 2020. jwevent.org, 2018-09-02. [dostęp 2019-09-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]