Eriba-Marduk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eriba-Marduk
król Babilonu
Okres panowania ok. 770 p.n.e.
Dane biograficzne

Eriba-Marduk (akad. Erība-Marduk, tłum. "Bóg Marduk dał mi zastępcę"[1]) – król Babilonii, wywodzący się z plemienia Bit-Jakini, które zamieszkiwało południową część kraju znaną pod nazwą Kraju Nadmorskiego; panował ok. 770 r. p.n.e. Był wybitnym przywódcą plemiennym, któremu udało się - wykorzystując słabość Asyrii po śmierci Adad-nirari III - przejąć kontrolę nad Babilonią i ogłosić się prawowitym królem Babilonu. Już jako władcy udało mu się powstrzymać najazdy plemion nomadów i przywrócić spokój i porządek w kraju. Wielu późniejszych królów babilońskich, m.in. Marduk-apla-iddina II, wywodziło swą linię genealogiczną właśnie od niego.

Przypisy

  1. hasło râbu, The Assyrian Dictionary, tom 14 (R), The Oriental Institute, Chicago 1999, s. 54.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • hasło Eriba-Marduk, [w:] Gwendolyn Leick, Who's Who in the Ancient Near East, London and New York 2002, s. 56.


Poprzednik
Marduk-apla-[usur(?)]
Babylonlion.JPG Król Babilonu
ok. 770 r. p.n.e.
Babylonlion.JPG Następca
Nabu-szuma-iszkun