Aszur-nadin-szumi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aszur-nadin-szumi
król Babilonu
Okres od 700 p.n.e.
do 694 p.n.e.
Poprzednik Bel-ibni
Następca Nergal-uszezib
Dane biograficzne
Data i miejsce śmierci po 694 p.n.e.
Elam
Ojciec Sennacheryb
Rodzeństwo Aszur-ili-muballissu, Aszur-szumu-uszabszi, Arda-Mulissi, Asarhaddon, Szadditu

Aszur-nadin-szumi (Aššur-nādin-šumi)[1] – asyryjski król Babilonii, syn Sennacheryba, przeznaczony przez ojca na tron babiloński. Panował w latach 700–694 p.n.e.

Aszur-nadin-szumi był najstarszym synem Sennacheryba lub najstarszym żyjącym synem Sennacheryba w chwili, gdy ten objął tron Asyrii w 705 r. p.n.e.[1] Przypuszcza się, iż jego matką mogła być królowa Taszmetum-szarrat[1]. Urodził się najprawdopodobniej w ok. 720 r. p.n.e. (lub nieco wcześniej), jako że jego ojciec uczynił go królem Babilonu w 700 r. p.n.e. (5 rok panowania Sennacheryba)[1]. Z inskrypcji Sennacheryba wiadomo, iż jeszcze przed wysłaniem go do Babilonu Sennacheryb nakazał wznieść dla niego rezydencję w mieście Aszur[1]. W 694 r. p.n.e. (11 rok panowania Sennacheryba), w czasie wojny z Elamem, w wyniku spisku i zdrady ze strony Babilończyków, Aszur-nadin-szumi został pojmany i uprowadzony do Elamu, gdzie najprawdopodobniej został stracony[1][2]. To wydarzenie przesądziło o tragicznym w skutkach dla Babilonu gniewie Sennacheryba: Babilon został splądrowany wraz z świątynią boga Marduka[2]. Zmiana polityki Asyrii nastąpiła dopiero po objęciu tronu przez Asarhaddona[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Grayson A.K., Novotny J., The Royal Inscriptions ... , s. 27.
  2. a b c hasło Ashur-nadin-shumi, [w:] Leick G., Who's Who ... , s. 29.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • hasło Ashur-nadin-shumi, [w:] Leick G., Who's Who in the Ancient Near East, London and New York 2002, s. 29.
  • Grayson A.K., Novotny J., The Royal Inscriptions of Sennacherib, King of Assyria (704 - 681 BC), Part 2, The Royal Inscriptions of the Neo-Assyrian Period, tom 3/2, Winona Lake, Eisenbrauns 2014.