Nabopolassar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nabopolassar
król Babilonu
Okres panowania od ok. 625 p.n.e.
do ok. 605 p.n.e.
Dane biograficzne
Dynastia Chaldejska
Data śmierci ok. 605 p.n.e.
Dzieci Nabuchodonozor II
Nabu-szuma-liszir
Nabu-zer-uszabszi
Kampanie wojenne Nabopolassara

Bunt Chaldejczyków – Gablini – Arrapha – Aszur – Niniwa – Harran – Wojna z Egiptem

Nabopolassar, Nabopalasar (akad. Nabu-apla-uṣur, tłum. „boże Nabu syna pierworodnego strzeż”[1]) (? - ok. 605 p.n.e.); od ok. 625 p.n.e. król imperium nowobabilońskiego i założyciel XI (chaldejskiej) dynastii babilońskiej. Ojciec Nabuchodonozora II.

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Pochodził prawdopodobnie z plemienia Bit-Jakini.Inskrypcje z okresu jego panowania podają, że był władcą Kraju Nadmorskiego pod panowaniem Asyrii. W zachowanych tekstach sam nazywa siebie człowiekiem ludu, niczyim synem[2].

Objęcie władzy[edytuj | edytuj kod]

Nabopolassar był możnym Chaldejczykiem, który po śmierci Aszurbanipala przejął w 626 p.n.e. władzę w Babilonie i uniezależnił się od słabnącej Asyrii. Przez ponad 10 lat Asyryjczycy i Babilończycy walczyli ze sobą ze zmiennym szczęściem. Początkowo w walce z Asyrią odniósł kilka zwycięstw, m.in. pod Arraphą czy Gablini oraz klęsk jak samodzielny atak na Aszur. Po zdobyciu przez Medów dowodzonych przez króla Kyaksaresa miasta Aszur w 614 p.n.e. postanowił zawrzeć sojusz z tym irańskim plemieniem w celu dokonania podziału upadającej Asyrii. W sojuszu z Medami położył kres istnieniu imperium asyryjskiego, wspólnie oblegając i burząc w 612 p.n.e. stolice wroga - Niniwę i Kalchu (Nimrud). W inskrypcji następująco opisuje swoje zwycięstwo nad niepokonanym dotąd wrogiem:

Zniszczyłem kraj Subartu (tj. Asyrię), obróciłem kwitnący kraj w zgliszcza i ruiny. Asyryjczyka, który od dawien dawna rządził wszystkimi ludami i którego ciężkie jarzmo było brzemieniem dla ludów kraju, jego stopy z Akadu (tj. Babilonii) zawróciłem, jego jarzmo odrzuciłem[3].

W latach 610 p.n.e.-607 p.n.e. prowadził z Egiptem zwycięską wojnę. W roku 607 p.n.e. przekazał dowództwo armii swojemu synowi i następcy Nabuchodonozorowi II, który w 605 p.n.e. rozbił armie faraona Necho II.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Laessøe J., Ludy Asyrii,Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa 1972, str. 44.
  2. Michael Roaf, Wielkie Kultury Świata – Mezopotamia, Świat Książki 1998, s.198.
  3. op.cit.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Praca zbiorowa, Historia powszechna, Tom 2, Od prehistorii do cywilizacji na kontynentach pozaeuropejskich, Mediaset Group SA, 2007, ss. 601-602, ​ISBN 978-84-9819-809-6