Arnold Sommerfeld

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Arnold Sommerfeld (1897)

Arnold Johannes Wilhelm Sommerfeld (ur. 5 grudnia 1868 w Królewcu – zm. 26 kwietnia 1951 w Monachium) - niemiecki fizyk teoretyczny. Jego największe osiągnięcia są w dziedzinie mechaniki kwantowej.

1886 rozpoczął studia na Albertinie w Królewcu. Po odbyciu służby wojskowej 1893 kontynuował studia w Getyndze.

Od 1897 roku profesor Akademii Górniczej w Clausthal, od 1900 politechniki w Akwizgranie i w latach 1906-1938 uniwersytetu w Monachium.

Autor prac fundamentalnych z teorii atomu, współautor tzw. modelu atomu Bohra-Sommerfelda, według którego elektrony w atomie poruszają się po eliptycznych orbitach. W 1916 wprowadził pojęcie pobocznej liczby kwantowej, co w teorii atomu dopuszczało istnienie nie tylko kołowych, ale i eliptycznych torów (orbit) elektronów.

Prowadził także prace dotyczące promieniowania rentgenowskiego, teorii rozchodzenia się fal radiowych i akustycznych, teorii budowy materii oraz z dziedziny optyki.

Do uczniów Sommerfelda należeli m.in. polscy fizycy-teoretycy, prof. Wojciech Rubinowicz i prof. Jan Blaton.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eduard Gottfried Steinke: Arnold Sommerfeld. [w:] Burschenschaftliche Blätter. 74. Jg. 1959, S. 8–9.
  • Suman Seth: Crafting the Quantum. Arnold Sommerfeld and the Practice of Theory, 1890–1926. MIT Press, 2010.
  • Michael Eckert: Arnold Sommerfeld, Atomphysiker und Kulturbote, 1868–1951. Eine Biografie. Wallstein, Göttingen 2013, ISBN 978-3-8353-1206-7.