Jan I lubiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jan I lubiński (ur. ok. 1425, zm. listopad 1453) – razem z bratem Henrykiem X książę lubiński (1441-1446, chojnowski od 1441, brzeski 1443-1450, złotoryjski od 1449.

Najstarszy syn Ludwika III ks. lubińskiego i chojnowskiego oraz Małgorzaty opolskiej. Po ojcu (zm. 1441) Jan odziedziczył Lubin i Oławę, dział chojnowski i złotoryjski przypadł jego młodszemu bratu Henrykowi X. Bracia przejęli ojcowskie roszczenia ojca do spuścizny po Ludwiku II legnicko-brzeskim (przyrodnim bracie ich dziadka Henryka IX). W 1446 r. pustki w skarbcu zmusiły ich do sprzedaży Lubina Henrykowi IX. głogowskiemu i do zastawu Chojnowa. W 1450 zastawił Brzeg książętom opolskim. Jan I poślubił w 1445 Jadwigę córkę Ludwika II brzeskiego i Elżbiety Hohenzollern, z którą doczekał się syna Fryderyka I. Swoich roszczeń do Legnicy nie mógł przeforsować nawet po śmierci wdowy po Ludwiku II, Elżbiety Brandenburskiej. Księstwo wraz z miastem miało wejść pod bezpośrednią władzę króla czeskiego z powodu wygaśnięcia legnickiej gałęzi Piastów. Jan powoływał się wprawdzie na zawarty w 1420 r. układ sukcesyjny między książętami legnickimi i lubińskimi, potwierdzony przez czeskiego władcę, jednak legniccy patrycjusze i rajcy wbrew temu układowi dążyli do szybkiego wcielenia działu legnickiego do Królestwa Czech, chcieli bowiem uzyskać korzystny status miasta królewskiego . W wyniku starć Jan z rodziną został w 1451 r. zmuszony do opuszczenia Legnicy. 19 września 1452 r. musiał formalnie wyrzec się swoich praw, zmarł rok później. Spór o lenno legnickie ciągnął się aż do 1469 r. kiedy prawowitym księciem Legnicy został syn Jana Fryderyk I.