Joachim Podiebradowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamek oleśnicki, miejsce narodzin Joachima

Joachim Podiebradowicz, czeski: Jáchym z Minstrberka lub Jáchym z Poděbrad, niem.: Joachim von Münsterberg lub Joachim von Podiebrad (ur. 18 stycznia w 1503 r. w Oleśnicy, zm. 27 grudnia 1562 r. we Wrocławiu) – książę ziębicki i oleśnicki w latach 1536-1542, książę-biskup brandenburski w latach 1545-1560, tytularny hrabia kłodzki z dynastii Podiebradów.

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata życia[edytuj]

Joachim urodził się w 1503 roku w Oleśnicy jako drugi syn Karola I Podiebradowicza, księcia oleśnicko-ziębickiego i jego żony Anny, córki Jana II Szalonego, księcia żagańskiego. W latach 1515-1517 jego ojciec edukację młodego księcia powierzył Johannowi Hessowi, kanonikowi nyskiemu, który potem stał się jednym z ważniejszych reformatorów religijnych na Śląsku[1].

Herb Srebrnej Góry nadany miastu w 1536 roku przez Podiebradowiczów

Panowanie[edytuj]

Po śmierci Karola I w 1536 roku, Joachim przejął wspólne rządy razem z młodszymi braćmi Henrykiem II, Janem i Jerzym II w księstwach ziębickim i oleśnickim. Jedną z ich pierwszych decyzji było nadanie 25 czerwca tego samego roku praw miejskich Srebrnej Górze, co związane było z rozwojem górnictwa w tej sudeckiej osadzie[2].

W tym samym czasie Joachim przeszedł na wiarę luterańską, której był gorącym zwolennikiem jeszcze za życia swojego ojca. W związku z tym w 1537 roku wypędził z Ziębic księży katolickich, powołując w ich miejsce luterańskiego pastora. Tego samego roku Joachim spotkał się w Budziszynie z elektorem Brandenburgii, Joachimem II Hektorem, który obiecał mu objęcie w niedalekiej przyszłości jednego z biskupstw w Lubuszu lub Brandenburgu, gdy te się zwolnią. W zamian uzyskał on zrzeczenie się roszczeń przez Joachima do Krosna Odrzańskiego[3].

W 1542 roku bracia Podiebradowicze zastawili księstwo ziębickie Fryderykowi II, władcy brzesko-legnickiemu za 70 tysięcy florenów. Jednocześnie Joachim zrezygnował z rządów w księstwie oleśnickim[4].

Biskup brandenburski[edytuj]

Zamek Ziesar, rezydencja biskupów brandenburskich

Kapituła katedralna w Brandenburgu była przeciwna reformacji i krytycznie odnosiła się do przyjścia przez elektora Joachima II Hektora na wyznanie ewangelicko-augsburskie w 1539 roku, w związku z tym blokowała wybór Joachima Podiebradowicza na biskupa. Mimo to elektor zamierzał wypełnić swoje zobowiązania i 6 listopada 1545 roku mianował Joachima biskupem brandenburskim. Jednocześnie otrzymał tytuł księcia Rzeszy wraz ze sporymi włościami w Brandenburgii, stanowiącymi osobne świeckie władztwo. W 1560 roku abdykował na rzecz syna Joachima II Hektora, Jana Jerzego. Niedługo potem w 1572 roku biskupstwo brandenburskie zostało inkorporowane do Elektoratu Brandenburgii. Joachim Podiebradowicz wrócił do rodzinnych stron, gdzie do swojej śmierci sprawował opiekę nad swoimi bratankami – Henrykiem III i Karolem II w księstwie bierutowskim. Zmarł w 1562 roku we Wrocławiu[5].

Przypisy

  1. Geschichte von Breslau [on-line] [dostęp 8.11.2011].
  2. T. Przerwa, Dzieje Srebrnej Góry, Nowa Ruda-Wrocław 1998, s. 6.
  3. K. F. Pauli, Allgemeine preussische staats-geschichte, samt aller dazu gehörigen königreichs, churfürstenthums, herzogthümer, fürstenthümer, graf- und herrschaften, aus bewährten schriftstellern und urkunden bis auf gegenwärtige regierung, t. 7 i 8, 1767.
  4. A. i A. Galasowie, Dzieje Śląska w datach, Wrocław 2001, s. 342.
  5. H. Weczerka, Manual of historic sites. Silesia, Stuttgart 1977, s. 506.

Bibliografia[edytuj]

  • S. Głogowski, Genealogia Podiebradów, Muzeum w Gliwicach, Gliwice 1997.
  • H. Weczerka, Manual of historic sites. Silesia, Stuttgart 1977, s. 322, 506 i 602-603.

Linki zewnętrzne[edytuj]