37 Pułk Piechoty (LWP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 37 Pułku Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer 37.
37 Pułk Piechoty
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Tradycje
Kontynuacja 37 Pułk Zmechanizowany
43 Ośrodek Materiałowo-Techniczny
Dowódcy
Pierwszy ppłk Włodzimierz Zinkowski
Organizacja
Numer JW 2235[1], JW 3850
Dyslokacja Chorzów[2]; Gliwice
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 7 Łużycka Dywizja Piechoty[2]

37 Pułk Piechoty (37 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Na podstawie rozkazu Nr 94/Org. Naczelnego Dowódcy WP z 22 grudnia 1944 roku 3 Pułk Piechoty został przemianowany na 37 Pułk Piechoty[3]. W tym czasie pułk stacjonował w lesie na południowy zachód od Radzynia (dowództwo w folwarku Adamki) i był trakcie formowania. Jednostka wchodziła w skład 7 Dywizji Piechoty i była organizowana w oparciu o sowiecki etat Nr 04/501 pułku strzelców gwardii [4]. Dowódcą pułku był oficer Armii Czerwonej, pułkownik Włodzimierz Zinkowski[5].

21 stycznia 1945 roku w Radzyniu Podlaskim 37 pp wziął udział w ceremonii wręczenia sztandaru 7 DP ufundowanego przez społeczeństwo miasta i powiatu radzyńskiego.

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Od chwili sformowania do zakończenia wojny pułk walczył w składzie 7 Dywizji Piechoty. Nad Nysą toczył zacięte walki o zdobycie przyczółka na jej zachodnim brzegu. Następnie nacierał w kierunku północno-zachodnim. Prowadził walki obronne pod Spree, Hähnichen, Quolsdorf, Daubitz, a następnie pod Klitten. W operacji praskiej pułk walczył w rejonie Rumburgu. Szlak bojowy zakończył na terenie Czechosłowacji w okolicach Brocha[6].

Operacja luzycka.png

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

13 maja 1945 r pułk rozpoczął marsz powrotny do kraju. Do 21 maja osiągnął rejon na północ od Legnicy. Maszerował dalej na rubież Odry. 10 czerwca 1945 r. miał przystąpić do pełnienia służby ochronnej[7]. Sztab pułku rozlokować się miał w Wińsku.

W związku z korektą granicy państwowej, od 28 do 31 maja pułk przegrupowywał się na linię Nysy Łużyckiej[8] i rozmieścił się w następujących miejscowościach:

  • sztab 33 pp - Biedrzychowice Górne
  • 1 batalion - Nida
  • 2 batalion - Zatoń
  • 3 batalion - Biedrzychowice Górne

W lipcu pułk przekazał swój odcinek granicy pododdziałom 8 DP, a sam przejął inny[9]. Sztab pułku we wrześniu przeniósł się do Bogatyni.

Służbę graniczną pełnił do 31 października 1945 roku.

Na przełomie listopada i grudnia 1945 roku jednostka została przeformowana na etat Nr 2/2 o stanie 1383 wojskowych i 2 kontraktowych. W tym czasie pułk stacjonował w Lubaniu. W marcu 1946 roku jednostka została przeformowana na etat Nr 2/41 o stanie 970 wojskowych i 8 kontraktowych oraz dyslokowana do Chorzowa, gdzie zajęła koszary przy ul. Koszarowej, po rozformowanym 46 Pułku Piechoty. W 1951 roku oddział został przeniesiony do garnizonu Gliwice, gdzie zajął koszary przy ul. Belojanisa (obecnie gen. Andersa).

Jesienią 1955 roku pułk został podporządkowany dowódcy 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty, a jesienią następnego roku rozformowany.

W 1967 roku 94 Pułk Zmechanizowany, stacjonujący w Morągu, przejął dziedzictwo tradycji 37 Pułku Piechoty i został przemianowany na 37 Pułk Zmechanizowany.

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku:

  • płk Włodzimierz Zinkowski (od 10 listopada 1944 r. do końca wojny)
  • mjr Żymierski (był w 1946)

Oficerowie:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.03.1946 roku
  2. a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 427.
  3. Organizacja i działania bojowe (...) s. 282.
  4. Stanisław Bilski, 7 Łużycka Dywizja Piechoty (...) s. 104.
  5. Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy.... s. 251.
  6. Komornicki 1965 ↓, s. 222.
  7. Rozkaz Naczelnego Dowódcy WP Nr 00264/OP z 17 maja 1945 r. Rozkaz Dowódcy 2 Armii WP Nr 17 z 19 maja 1945 r.
  8. Rozkaz Naczelnego Dowódcy WP nr 0283 z 25 maja 1945. Rozkaz Dowódcy 2 Armii WP nr 18 z 27 maja 1945
  9. Rozkaz Operacyjny Dowódcy 2 Armii WP Nr 0024 z 3 lipca 1945

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Organizacja i działania bojowe Ludowego Wojska Polskiego w latach 1943-1945. Wybór materiałów źródłowych, tom I, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1958
  • Stanisław Bilski, 7 Łużycka Dywizja Piechoty. Formowanie, szkolenie. Sierpień - grudzień 1944 r., Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2 (46), Warszawa 1968
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej, T. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy : przekształcenia organizacyjne, 1945-1956. Warszawa: Wydaw. TRIO : Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2.