Jerzy Połomski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Połomski
Ilustracja
Jerzy Połomski podczas koncertu w Kielcach, czerwiec 2014
Imię i nazwisko Jerzy Pająk
Data i miejsce urodzenia 18 września 1933
Radom
Instrumenty śpiew
Typ głosu baryton
Gatunki pop, ballada
Zawód piosenkarz, aktor
Aktywność 1957–2019
Wydawnictwo Pronit, Polskie Nagrania „Muza”
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Odznaka „Honoris Gratia”
Strona internetowa

Jerzy Połomski, właściwie Jerzy Pająk (ur. 18 września 1933 w Radomiu) – polski piosenkarz śpiewający barytonem repertuar popularny, artysta estradowy i aktor.

Jerzy Połomski wylansował wiele przebojów lat 60. i 70., takich jak m.in. „Cała sala śpiewa z nami”, „Woziwoda”, „Komu piosenkę?”, „Daj”, „Bo z dziewczynami”, „Moja miła, moja cicha, moja śliczna”, „Co mówi wiatr” czy „Nie zapomnisz nigdy”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Pająk dzieciństwo i wczesną młodość spędził w Radomiu, gdzie ukończył Technikum Budowlane w Zespole Szkół Budowlanych[1]. Po maturze wyjechał na studia do Warszawy. Zdał egzamin wstępny na wymarzoną architekturę, jednak nie został przyjęty (decydujący okazał się brak punktów za pochodzenie – preferowane było robotnicze lub chłopskie – albo przynależność do Związku Młodzieży Polskiej). Później zdał egzaminy i został przyjęty do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie[2] na Wydział Estradowy. Na studiach jego wykładowca Ludwik Sempoliński zaproponował mu zmianę nazwiska na bardziej sceniczne i doradził, by poświęcił się muzyce, nie aktorstwu. Studia ukończył w 1957 roku z dyplomem aktora dramatu i estrady.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Połomski grał role dramatyczne, m.in. Poetę w Weselu Stanisława Wyspiańskiego, króla Jana Kazimierza w Mazepie Juliusza Słowackiego, tytułową rolę w sztuce Maksyma Gorkiego Jegor Bułyczow i inni. Jednak już dyplom, na który składał się skecz Stefanii Grodzieńskiej Rękawiczka i role w komediach muzycznych: Porwanie Sabinek wg Franza i Paula Schonthana i Słomkowy kapelusz wg Eugéne’a Labiche’a, zapowiadały jego przyszłą ścieżkę kariery aktorskiej[3][4]. Po studiach otrzymał propozycję zagrania głównej roli w sztuce pt. Achilles i panny Artura Marii Swinarskiego w Teatrze Muzycznym w Gdyni pod dyrekcją Danuty Baduszkowej, jednak tą propozycję odrzucił.

Jako aktor zadebiutował w 1957 roku w warszawskim Teatrze Syrena-Buffo[2], gdzie zagrał m.in. w składankach satyrycznych Grzechy stare i nowe, Żarty na stół, Nasze jajko i Czym chata bogata. W książce Druga połowa życia jego profesor i mentor Ludwik Sempoliński napisał, że kierownictwo teatru nie potrafiło należycie docenić talentu Jerzego Połomskiego: „Zniechęcony dwoma nieudanymi sezonami w Buffo, gdzie nie umiano go wykorzystać, obsadzając w banalnych piosenkach jak Lody, lody… i temu podobnych numerach, nie załamał się i nie zaniedbywał, śpiewając i opracowując piosenki w Polskim Radiu[5]. Na efekty nie trzeba było długo czekać: w 1958 zajął drugie miejsce w plebiscycie Polskiego Radia na najpopularniejszego polskiego piosenkarza[2]. Podobno słuchacze oddali na niego najwięcej głosów, ale dyrektor Władysław Szpilman zdecydował, że nie wypada, by taki młokos wyprzedził sławnego Mieczysława Fogga, i to jemu przypadło zwycięstwo[6].

Jerzy Połomski pierwszy utwór dla radia, Piosenkę dla nieznajomej, skomponowaną przez Jerzego Haralda[4] ze słowami Zbigniewa Kaszkura i Zbigniewa Zaperta, nagrał jeszcze jako student. Już wtedy zyskał popularność, która rosła z każdym rokiem. Jednym z jej przejawów było zwycięstwo w ankiecie Szpilek. Jerzy Połomski dostał 18,4% głosów, więcej niż m.in. Czesław Niemen, Wojciech Młynarski, Marek Grechuta i Mieczysław Fogg. „Połomskiego lubi się niezależnie od wieku, zarobków i wykształcenia” – tak redakcja podsumowała wyniki ankiety[7].

Kariera piosenkarska, obfitująca w wyróżnienia i nagrody, rozwijała się bardzo szybko. W 1961 roku zdobył drugą nagrodę na 1. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie za piosenkę pt. Woziwoda, a w 1968 roku nagrodę Towarzystwa Przyjaciół Opola na 6. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za utwór pt. Jest bałałajka skomponowany przez Henryka Klejnego do słów Tadeusza Urgacza[8]. Rok później, w 1969 roku został laureatem festiwalu Złoty Orfeusz w Bułgarii, gdzie zdobył nagrodę jury oraz radia i telewizji[2], natomiast w 1970 roku zajął trzecie miejsce na festiwalu Coupe d’Europe Musicale w Szwajcarii[2].

W 1970 roku już jako niekwestionowana gwiazda polskiej sceny muzycznej, występował w Teatrze Syrena w rewii Ćwierć za kominem. W obsadzie znalazła się również Irena Santor. W 1973 roku wystąpił na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze, gdzie wykonał utwór Wesele[9]. W tym samym roku zajął również trzecie miejsce podczas 11. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za piosenkę pt. Bo z dziewczynami.

Jerzy Połomski podczas koncertu w Iwoniczu-Zdroju, 2011

Chętnie sięgał też po przedwojenne hity, takie jak To ostatnia niedziela, Kiedy znów zakwitną białe bzy, Każdemu wolno kochać, Młodym być , Szkoda twoich łez. Teksty piosenek pisali dla niego Wojciech Młynarski, Ireneusz Iredyński, Adam Kreczmar, Agnieszka Osiecka, Jacek Korczakowski, Zbigniew Stawecki. Ma w repertuarze m.in. utwór Upamiętnienie ze słowami wiersza Wisławy Szymborskiej pod tym samym tytułem, Ostatni Ikar ze słowami Jonasza Kofty (tytuł oryginalny Song o szczęściu wiecznym) i Słyszysz, pędzą sanie Siergieja Jesienina. Z powodzeniem śpiewał covery zagranicznych przebojów: Formidable, Kilimandjaro, My dear Clementine, House of the Rising Sun, Róża była czerwona, Ach, co za noc. Nazywano go polskim Frankiem Sinatrą i Charlesem Aznavourem, ale sam artysta z dystansem odnosił się do tych porównań[10].

Już jako uznany piosenkarz odnoszący sukcesy doskonalił swój głos u znanej mezzosopranistki Wandy Wermińskiej. Charakterystyczna dla stylu muzycznego wokalisty jest klasyczna emisja głosu i utwory, w których szczególne znaczenie ma linia melodyczna[11]. W recenzjach podkreślano umiejętności estradowe piosenkarza, jego nienaganną dykcję, piękną barwę głosu, elegancję w stroju i zachowaniu, wysoką kulturę interpretacyjną i wykorzystywanie podczas śpiewania całej gamy środków aktorskich[12].

Artysta koncertował zarówno w kraju, jak i poza jego granicami, między innymi w Wielkiej Brytanii, Danii, Czechosłowacji, ZSRR, Jugosławii, Rumunii i na Węgrzech, jak również na Kubie oraz wielokrotnie w ośrodkach polonijnych USA, Kanady i Australii[2]. Trzykrotnie uhonorowany przez mieszkańców Chicago tytułem najpopularniejszego piosenkarza polonii amerykańskiej w latach 1967–1969[4].

W 1978 roku w Stanach Zjednoczonych ukazała się książka Świat Jerzego Połomskiego autorstwa polonijnej dziennikarki Róży Nowotarskiej wydana przez A. Poray Book Publishing z siedzibą w Nowym Jorku. Artysta spędził kilka lat w Stanach Zjednoczonych, do których wyjechał w grudniu 1981 roku w ramach trasy koncertowej. Dostał zieloną kartę, ale gdy tylko zniesiono stan wojenny w Polsce, oddał ją, ku ogromnemu zdziwieniu konsula, i zdecydował się na powrót do kraju.

W 1990 roku podczas 27. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu otrzymał wyróżnienie za utwór Moja młodość ze słowami Agnieszki Osieckiej i muzyką Seweryna Krajewskiego. Za album pod tym samym tytułem, który sprzedał się w 50.000 egzemplarzy, w 1998 roku otrzymał Złotą płytę. Wcześniej podobny sukces odniósł m.in. longplay Daj (1970 rok), którego tytułowa piosenka ze słowami Adama Kreczmara i muzyką Jerzego Andrzeja Marka została okrzyknięta przez prasę pierwszym polskim zaśpiewanym erotykiem[13]. Początkowy wers tekstu: „Daj, czegoć nie ubędzie, byś najwięcej dała” autor zaczerpnął z fraszki Jana Kochanowskiego Do dziewki.

W 2006 roku po długiej przerwie nagrał nową wersję przeboju Bo z dziewczynami wraz z zespołem Big Cyc[14], którą wykonali wspólnie na festiwalu TOPtrendy 2007 w Sopocie, a potem ponownie w 2013 roku podczas koncertu z okazji 25-lecia istnienia zespołu. W 2007 roku Jerzy Połomski nagrał swój premierowy singiel Czas nas zmienia z muzyką Marcina Nierubca do słów Jacka Cygana. Dwa lata później, w 2009 roku nakręcono do niego teledysk w reżyserii Remigiusza Przełożnego[15]. W 2007 piosenkarz był jurorem na 44. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie[4].

20 kwietnia 2009 roku z rąk prezydent Warszawy Hanny Gronkiewicz-Waltz otrzymał nagrodę Złotego Fryderyka za całokształt twórczości[16].

16 czerwca 2013 roku podczas 50. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu wystąpił na gali jubileuszowej przypominającej największe przeboje minionego półwiecza. Zaprezentował dwie piosenki: Daj oraz Bo z dziewczynami. Prowadzący koncert Joanna Moro i Piotr Polk złożyli wokaliście gratulacje i życzenia z podwójnej okazji: 56 lat pracy artystycznej i nadchodzących 80. urodzin, na co zgromadzona publiczność zareagowała spontanicznym odśpiewaniem Sto lat.

22 września 2013 roku TVP1 wyemitowała odcinek specjalny programu Jaka to melodia poświęcony całkowicie twórczości Jerzego Połomskiego. Laureatem został Mateusz Rozmiarek z Poznania. W radiu Vox FM przez kilka dni (16–20 września 2013) jubilat był gościem cyklu audycji Marka Sierockiego. Koncert jubileuszowy odbył się 7 grudnia 2013 roku w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie z udziałem Haliny Kunickiej, Hanny Banaszak, Jerzego Derfla, Janusza Senta, Piotra Kałużnego, Maxa & Mariana ze Stalowych Magnolii, Grzegorz Margasa (PWST) oraz Dawida Suleja Rudnickiego, w obecności prezydenta miasta Jacka Majchrowskiego.

Występował również w duetach: z Ireną Santor nagrał piosenkę Zakochani (CD Irena Santor Duety, 1996), a z młodymi wykonawcami śpiewał swoje przeboje: z Tatianą Okupnik Bo z dziewczynami (finał plebiscytu Viva Najpiękniejsi, 2008), z Anną Wyszkoni Nie zapomnisz nigdy (56. KFPP Opole), z Damianem Ukeje Bo z dziewczynami (Sylwester z Dwójką, wrocławski rynek, 2012).

Bierze udział w akcjach i koncertach charytatywnych, m.in. organizowanych przez fundację Anny Dymnej Mimo Wszystko. W 2013 roku wraz z innymi artystami nagrał piosenkę promującą czwartą edycję kampanii Pomaganie Jest Trendy poświęconą upowszechnianiu wiedzy o autyzmie Autyzm nie musi być wyrokiem (jego zdjęcie znalazło się w kalendarzu, którego wydanie było elementem tej kampanii społecznej). Występuje również podczas krakowskich koncertów Granie na szczekanie, z których dochód jest przeznaczony na pomoc bezdomnym zwierzętom.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od ponad sześćdziesięciu lat mieszka w Warszawie, obecnie w jednej z kamienic na Mokotowie.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • 1974 – w związku z jubileuszem Polski Ludowej odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[17]
  • 1993 – Złoty Mikrofon Polsko-Amerykańskiej Agencji Artystycznej w Nowym Jorku
  • 2000 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[18]
  • 2003 – Nagroda Artystyczna Polskiej Estrady „Prometeusz” – za najwyższe osiągnięcia artystyczne i twórcze
  • 2005 – nagroda specjalna Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz honorowe wyróżnienie Złoty Liść Retro za wieloletnie propagowanie dorobku artystycznego dwudziestolecia międzywojennego
  • 2008 – Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[19]
  • 2008 – Przyjaciel Zaczarowanego Ptaszka – tytuł i statuetka przyznawane przez Fundację Anny Dymnej Mimo Wszystko organizującej Festiwal Piosenki Zaczarowanej dla osób niepełnosprawnych utalentowanych wokalnie
  • dyplom „Piękniejsza Polska” – za tworzenie piękna, którym możemy szczycić się przed światem
  • 2009 – Złoty Fryderyk za całokształt twórczości
  • 2012 – odznaka Honoris Gratia przyznawana za zasługi dla Miasta Krakowa przez prezydenta miasta, którą otrzymał z rąk Jacka Majchrowskiego 24 października podczas uroczystego koncertu z okazji jubileuszu 55 lat pracy artystycznej[20]
  • 2014 – tytuł Osobowość Roku[21] za całokształt dokonań
  • 2014 – Medal Bene Merenti – Civitas Radomiensis (Dobrze Zasłużonemu – Społeczeństwo Radomia)[22]
  • 2016 – Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
  • 2017 – Pierścień Patrioty[23]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Płyty długogrające
Albumy kompilacyjne

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Połomski: Biografia (pol.). rmf.fm. [dostęp 2013-09-21].
  2. a b c d e f Biografia (pol.). jerzypolomski.pl. [dostęp 2013-09-21].
  3. Marcin Wolski: Jerzy Połomski. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1973, s. 2. OCLC 830701008.
  4. a b c d Jerzy Połomski (pol.). muzyka.wp.pl. [dostęp 2013-09-21].
  5. Ludwik Sempoliński: Druga połowa życia. Warszawa: Czytelnik, 1985, s. 444–445. ISBN 83-07-00915-4.
  6. Bielas Katarzyna, Szczerba Jacek: Achillesem być nie chciałem (pol.). niniwa22.esy.es. [dostęp 2014 11 28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-09)].
  7. Marcin Wolski: Jerzy Połomski. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1973, s. 10. OCLC 830701008.
  8. Jest bałałajka (pol.). bibliotekapiosenki.pl. [dostęp 2013-09-21].
  9. Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze (pol.). fonorama.eu. [dostęp 2013-09-21].
  10. Marcin Wolski: Jerzy Połomski. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1973, s. 12. OCLC 830701008.
  11. Jerzy Połomski – biografia (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2013-09-21].
  12. Ludwik Sempoliński: Druga połowa życia. Warszawa: Czytelnik, 1985, s. 566–568. ISBN 83-07-00915-4.
  13. Jerzy Połomski zaśpiewał erotyk. I to jak! (pol.). www.polskieradio.pl. [dostęp 2014 11 28].
  14. Cała sala śpiewa z dziewczynami (pol.). ciechanowonline.pl. [dostęp 2013-09-23].
  15. Marcin Nierubiec (pol.). infomusic.pl. [dostęp 2013-09-03].
  16. Rozrywkowe Fryderyki 2009 (pol.). rp.pl, 20 kwietnia 2009. [dostęp 2009-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-13)].
  17. Odznaczenia dla wybitnych twórców i działaczy kultury. „Dziennik Polski”. Nr 175 (9456), s. 2, 26 lipca 1974. 
  18. M.P. z 2000 r. nr 17, poz. 383 – pkt 4.
  19. Jubileusz 90-lecia ZASP. mkidn.gov.pl, 22 grudnia 2008.
  20. Biuletyn Informacji Publicznej Miasto Kraków (pol.). bip.krakow.pl. [dostęp 2014 11 28].
  21. Osobowości i Sukcesy Roku 2014 (pol.). osobowosciisukcesy.pl. [dostęp 2014-03-24].
  22. kinsza: Nie zapomniał nigdy – Jerzy Połomski uhonorowany przez miasto rodzinne (pol.). kontakt24.tvn24.pl. [dostęp 2014 11 28].
  23. Irena Dudzik: Meeting patriotyczno-gospodarczy. Stowarzyszenie Wspierania Bezpieczeństwa Narodowego, 2017-11-08. [dostęp 2018-01-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]