Nikodem Puzyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nikodem Puzyna
Ilustracja
Herb Nikodem Puzyna
Data urodzenia 15 września 1753
Data śmierci 22 października 1819
biskup pomocniczy wileński
Okres sprawowania 1814-1819
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Prezbiterat 1776
Nominacja biskupia 26 września 1814
Sakra biskupia 24 czerwca 1817
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 24 czerwca 1817
Konsekrator Adam Kossakowski
Współkonsekratorzy Szymon Michał Giedroyć
Adrian Hołownia

Nikodem Puzyna herbu Oginiec (ur. 15 września 1753, zm. 22 października 1819) – biskup katolicki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wyświęcony na księdza w 1776, 26 września 1814 mianowany biskupem pomocniczym wileńskim i tytularnym biskupem Satala in Lydia, wyświęcony 24 czerwca 1817, kanonik koadiutor w 1775 roku, kanonik kapituły katedralnej wileńskiej w 1778 roku[1], oficjał generalny wileński. Po wskrzeszeniu loży wolnomularskiej Litwin Gorliwy był jej pierwszym Mistrzem Katedry.[2] Odznaczony Orderem Świętego Stanisława w 1790 roku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Kasabuła, Kanonicy koadiutorzy w kapitule katedralnej wileńskiej w okresie przedrozbiorowym, w: Rocznik Teologii Katolickiej, T. 4, 2005, s. 124.
  2. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 155.
  3. Ciąg dalszy Kalendarzyka narodowego i obcego na rok ... 1792 czyli II część, z konstytycyami od roku 1788 dnia 6 października do roku 1791 dnia 23 grudnia przez daty oznaczonemi, s. 418.

Linki zewnetrzne[edytuj | edytuj kod]