Jerzy Białłozor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy biskupa. Zobacz też: inne postacie o tym imieniu i nazwisku.
Jerzy Białłozor
Jerzy Białłozor
Herb Jerzy Białłozor
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Data urodzenia ok. 1622
Data i miejsce śmierci 17 maja 1665
Biała Podlaska
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 18 marca 1658[1]
Sakra biskupia brak danych
Sukcesja apostolska
Data konsekracji ok. 1658
Konsekrator Jan Krzysztof Zawisza

Jerzy Białłozor herbu Wieniawa (ur. ok. 1622 – zm. 17 maja 1665[2]) – biskup wileński od 21 listopada 1661,[3] smoleński od 1658, sekretarz królewski. Był synem Krysztofa, marszałka upickiego i starosty abelskiego.[4]

Ukończył Akademię Wileńską. Jako proboszcz kaplicy św. Kazimierza w katedrze wileńskiej po potopie szwedzkim pożyczył część skarbca na potrzeby Rzeczypospolitej, czym wzbudził przychylność Jana II Kazimierza.

20 października 1655 roku podpisał ugodę kiejdańską[5].

Był inicjatorem odbudowy katedry wileńskiej po zniszczeniach wojny polsko-rosyjskiej 1654-1667.

W 1661 roku był delegatem Senatu na Trybunał Skarbowy Wielkiego Księstwa Litewskiego[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. IV, Monasteri 1935, s. 318. (łac.)
  2. Encyklopedyja powszechna, t. III, Warszawa 1860, s. 404.
  3. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. IV, Monasteri 1935, s. 370. (łac.)
  4. Encyklopedyja powszechna, t. III, Warszawa 1860, s. 403.
  5. Władysław Konopczyński, Kazimierz Lepszy, Akta Ugody Kiejdańskiej 1655 roku, w: Ateneum Wileńskie, r. X, Wilno 1935, s. 204 [32]
  6. Volumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 371.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]