Aleksander Kotowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Kotowicz
Herb Aleksander Kotowicz
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Data urodzenia ok. 1622
Data śmierci 30 listopada 1686
Biskup wileński
Okres sprawowania 1685-1686
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 27 lutego 1673[1]
Sakra biskupia brak danych

Aleksander Kotowicz herbu Korczak (ur. ok. 1622, zm. 30 listopada 1686[2]) – biskup wileński od 9 kwietnia 1685[2], smoleński od 1673.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1644 uzyskał na Akademii Wileńskiej tytuł magistra filozofii, następnie przez kilka lat studiował teologię i prawo kanoniczne. Po przyjęciu święceń kapłańskich został kanonikiem smoleńskim. W 1652 wpisał się w poczet studentów Uniwersytetu Padewskiego. W 1657 został kanonikiem wileńskim. W 1661 mianowany scholastykiem wileńskim, pełnił funkcję oficjała w konsystorzu biskupim i audytora kurii biskupiej. Był też sekretarzem królewskim i regentem kancelarii większej litewskiej.

W czasie wojny polsko-rosyjskiej 1654-1667 był w 1658 posłem Rzeczypospolitej do dowódcy rosyjskiego Jurija Aleksiejewicza Dołgorukiego. W 1677 roku wyznaczony z Senatu do Trybunału Skarbowego Wielkiego Księstwa Litewskiego[3]. W 1671 był sekretarzem moskiewskiego poselstwa Jana Krzysztofa Gnińskiego. Jako nagrodę dostał królewską nominację na biskupstwo smoleńskie. W 1679 został członkiem Trybunału Skarbowego Litewskiego.

W 1684 uzyskał królewską nominację na biskupstwo wileńskie. Kapituła wileńska nie uznała jednak tej nominacji, w 1685 uzyskał prowizję papieską i 29 września tego roku objął kanonicznie swoją diecezję. Odbył synod diecezjalny.

Napisał „Constitutiones et Decreta Synodi Dioecesis Vilnensis“ (Wilno, 1681) i „Listy pasterskie do kaznodziejów dyjecezyi wileńskiéj“ (Wilno, 1685). Większość jego dzieł była opublikowana zaraz po jego śmierci.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavii 1952, s. 359. (łac.)
  2. a b Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavii 1952, s. 416. (łac.)
  3. Volumina Legum, Petersburg 1860, s. 252.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]