Jerzy Matulewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Błogosławiony
Jerzy Matulewicz
Jurgis Matulevičius
biskup
Jerzy Matulewicz.png
Data urodzenia 13 kwietnia 1871
Lugino koło Mariampola
Data śmierci 27 stycznia 1927
Kowno
Czczony przez katolicki
Data beatyfikacji 28 czerwca 1987
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 27 stycznia
Jerzy Bolesław Matulewicz
arcybiskup tytularny Adulisu
Popiersie bł. Jerzego Matulewicza w katedrze wileńskiej
Popiersie bł. Jerzego Matulewicza w katedrze wileńskiej
Biskup Wilna
Okres sprawowania 1918 - 1925
Generał marianów
Okres sprawowania 1911 - 1927
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Inkardynacja Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Nominacja biskupia 23 października 1918
Sakra biskupia 1 grudnia 1918

Jerzy Bolesław Matulewicz-Matulaitis właśc. Jurgis Matulevičius (ur. 13 kwietnia 1871 w Lugine koło Mariampola, zm. 27 stycznia 1927 w Kownie) – litewski duchowny katolicki, biskup wileński, odnowiciel i generał zakonu marianów, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj]

Urodzony w Luginach w rodzinie rolniczej jako ósmy syn Andrzeja i Urszuli Matulewiczów. W wieku 3 lat stracił ojca, a kiedy miał 10 lat zmarła jego matka. Opiekę nad Jerzym przejął jego starszy brat Jan. Uczył się w mariampolskim gimnazjum. Tam zachorował na gruźlicę kości, wykrytą dopiero w grudniu 1899 roku w Kreuznach. Uczył się dalej w Kielcach i Warszawie. W dwudziestym roku życia wstąpił Seminarium Duchownego w Kielcach. Na Akademii Duchownej w Petersburgu uzyskał tytuł magistra teologii moralnej i w 1898 r. otrzymał święcenia kapłańskie, a we Fryburgu Szwajcarskim w lipcu 1902 roku – dyplom doktora teologii dogmatycznej.

W latach 1902-1904 nauczał w Seminarium w Kielcach. Na skutek choroby opuścił je i osiadł w Zakładzie Cecylii Plater w Warszawie[1]. Współpracując z ks. Marcelim Godlewskim rozwinął działalność społeczną. W latach 1905-1907 był zaangażowany w posługę młodzieży i tworzenie chrześcijańskiej demokracji w Warszawie. W 1907 powołano go do Akademii Duchownej w Petersburgu na kierownika katedry socjologii. Zaprzyjaźnił się tam z ks. Wincentym Sękowskim-Senkusem - ostatnim ze zgromadzenia marianów likwidowanego przez carat. Złożył przed ks. Senkusem śluby zakonne w 1909 postanawiając odnowić zgromadzenie oraz pozyskać nowicjuszy. Otworzył dla nich nowicjat we Fryburgu. Od 1911 do końca życia pełnił funkcję generała. W czasie wojny pracował w Warszawie. W latach 1914-1918 zajmował się działaniami charytatywno-wychowawczymi i wspomaganiem duchowym kapłanów oraz osób zakonnych. Założył tam Zgromadzenie Sióstr Ubogich od Niepokalanego Poczęcia. W 1918 został mianowany przez Benedykta XV biskupem wileńskim.

Jest też założycielem Zgromadzenia Sióstr Ubogich Niepokalanego Poczęcia NMP na Litwie i Zgromadzenia Sióstr Służebnic Jezusa w Eucharystii. Złożył rezygnację z funkcji biskupa w 1925, by zająć się zgromadzeniem, ale Pius XI wówczas mianował go arcybiskupem i powierzył mu stanowisko wizytatora apostolskiego na Litwie. Przyczynił się do poprawy stosunków Litwy z Watykanem organizując nową prowincję kościelną i przygotowując zawarcie konkordatu. Zmarł w Kownie 27 stycznia 1927 roku.

28 czerwca 1987 roku został beatyfikowany przez Jana Pawła II; uważany jest za jednego z patronów Litwy. Podejmowane są starania o kanonizację.

27 stycznia 2006 w Warszawie na ul. Wileńskiej 69 została otwarta Sala Pamięci Bł. Jerzego Matulewicza biskupa. Pierwsza ekspozycja zawiera te przedmioty należące do Jerzego Matulewicza z okresu jego biskupstwa w Wilnie, które zachowały się w Polsce. Mają one wartość relikwii II stopnia.

W Kielcach[2], Pasłęku [3] oraz w Koninie[4] znajdują się Kościoły pod wezwaniem bł. Jerzego Matulewicza.

Przypisy


Bibliografia[edytuj]

Poprzednik
Wincenty Sękowski
Marianfatherscoatofarms.jpg Generał zakonu marianów
1911-1927
Marianfatherscoatofarms.jpg Następca
Piotr Franciszek Buczys