Jerzy Kazimierz Ancuta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Kazimierz Ancuta
Herb Jerzy Kazimierz Ancuta
Data urodzenia 1683
Data śmierci 16 maja 1737
biskup sufragan wileński
Okres sprawowania 1723 - 1737
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Nominacja biskupia 27 sierpnia 1723[1]
Sakra biskupia brak danych

Jerzy Kazimierz Ancuta herbu własnego (ur. 1683, zm. 16 maja 1737 roku) – biskup antypatreński i biskup sufragan wileński w 1723 roku, duchowny referendarz wielki litewski w 1715 roku, kanonik wileński w latach 1708-1724, kantor wileński w 1724 roku, scholastyk wileński w 1728 roku, archidiakon w 1731 roku[2].

Młodszy brat Macieja Józefa[3]. W latach 1704-1705 przebywał w seminarium księży misjonarzy w Warszawie[4]. Doktorat z prawa uzyskał na uniwersytecie Sapienza w Rzymie. Po trzech latach starań 27 września 1708 został mianowany kanonikiem wieleńskim. W 1712 administrował dobrami Seminarium Duchownego. 20 lutego 1714 został prepozytem kaplicy św. Kazimierza. W 1717 na synodzie diecezjalnym mianowany sędzią synodalnym i egzaminatorem. W 1718 r. na jego wniosek sejm usunął ze swego składu innowierców i zakazał na przyszłość wybierania niekatolików[5]. Od 27 września 1723 biskup tytularny Antipatris w Palaestina Prima[6]. W 1728 wydelegowany na sejm wraz z biskupem Bogusławem Gosiewskim dal obrony praw kościoła i duchowieństwa. Pochowany w Katedrze wileńskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Biskup Jerzy Kazimierz Ancuta (ang.)
  2. Urzędnicy centralni i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. Kórnik 1994, s. 199.
  3. Encyklopedyja powszechna, t. I, Warszawa 1859, s. 758.
  4. Krzysztof R. Prokop, Z dziejów seminariów warszawskich w dawnej diecezji poznańskiej. Biskupi oraz inni przedstawiciele znamienitych rodów doby staropolskiej w gronie wychowanków seminarium externum i seminarium internum Misjonarzy św. Wincentego à Paulo przy kościele Świętego Krzyża w Warszawie (1675/1676-1864/1865), w: Ecclesia. Studia z Dziejów Wielkopolski, 2016, Tom 11, s. 169.
  5. Historia Polski i Świata. T. 6.: Historia Polski – Polska 1586-1831. Mediasat Group S.A. dla Gazety Wyborczej, 2007, s. 401. ISBN 978-84-9819-813-3.
  6. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavii 1952, s. 90. (łac.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]