Konstanty Kazimierz Brzostowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Kazimierz Brzostowski
Ilustracja
Herb Konstanty Kazimierz Brzostowski
Data urodzenia 1644
Data i miejsce śmierci 24 października 1722
Dąbrowno
biskup smoleński
Okres sprawowania 1685-1687
biskup wileński
Okres sprawowania 1687-1722
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 30 kwietnia 1685[1]
Sakra biskupia brak danych
Sukcesja apostolska
Konsekrator nieznany

Konstanty Kazimierz Brzostowski herbu Strzemię (ur. 1644 – zm. 24 października 1722 w Dąbrownie), hrabia Państwa Kościelnego, prałat domowy papieża, biskup wileński od 24 listopada 1687,[2] biskup smoleński od 1685, pisarz wielki litewski, duchowny sekretarz wielki litewski w 1670 roku,[3] opat komendatoryjny mogilski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1661 mianowany kanonikiem wileńskim, kaznodzieja katedralny od 1664. W 1665 rozpoczął studia teologiczne w Rzymie. W 1669 powrócił do kraju z tytułem doktora teologii. W 1671 został sekretarzem wielkim litewskim, nieco później pisarzem wielkim litewskim. Elektor Jana III Sobieskiego z województwa wileńskiego w 1674 roku[4]. W 1684 awansowany na biskupstwo smoleńskie, od 1687 biskup wileński. Był przeciwnikiem rodu Sapiehów. W 1689 roku został czynnie znieważony na sejmie w Warszawie przez posła opłaconego z kasy sapieżyńskiej. Zmuszony został osadzić w więzieniu zadenuncjowanego przez Sapiehów Kazimierza Łyszczyńskiego, oskarżonego o ateizm. Był jednym z sędziów, którzy podpisali jego wyrok śmierci.

W 1692 roku wdał się w nowy konflikt z Sapiehami sprowokowany osadzeniem na leżach zimowych w dobrach biskupich wojsk litewskich, dowodzonych przez hetmana wielkiego litewskiego Kazimierza Jana Sapiehę. Brzostowski uzyskał wówczas wsparcie króla Jana III Sobieskiego, który nie życzył sobie wzrostu wpływów sapieżyńskich w Wielkim Księstwie Litewskim. Czując za sobą potęgę dworu królewskiego 18 kwietnia 1694 biskup rzucił w katedrze wileńskiej klątwę na hetmana, co spowodowało wybuch niezadowolenia szlachty litewskiej przeciwko Sapiehom, wyrażony na sejmikach ziemskich.

Był elektorem Augusta II Mocnego w 1697 roku[5]. W 1697 roku zmuszony był podpisać zgodę ze swoimi adwersarzami, jednak ruchu antysapieżyńskiego nie udało się już powstrzymać. Na jego czele stanął jego brat, referendarz wielki litewski, Jan Brzostowski. Oznaczało to początek wojny domowej na Litwie.

W czasie wojny północnej gościł w swojej rezydencji w Werkach cara Piotra I, u którego bezskutecznie zabiegał o łagodne traktowanie unitów, wstrząśnięty masakrą bazylianów w Połocku. Wprawiło to w gniew pijanego Piotra I, z trudem uśmierzony przez hetmana polnego litewskiego Grzegorza Antoniego Ogińskiego.

W 1713 roku założył zgromadzenie rochitów. W 1717 zwołał synod diecezjalny diecezji wileńskiej. Dyrektor wileńskiego sejmiku relacyjnego w 1717 roku[6]. W 1718 roku został wyznaczony senatorem rezydentem[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavii 1952, s. 359. (łac.)
  2. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavii 1952, s. 416. (łac.)
  3. Urzędnicy centralni i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. Kórnik 1994, s. 201.
  4. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 149.
  5. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 423.
  6. Robertas Jurgaitis, Vilniaus seimelio veikla 1717–1795 m., Kaunas 2007, s. 220.
  7. Volumina Legum, t. VI, Petersburg 1860, s. 205.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]