Ogniomistrz sztabowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ogniomistrz sztabowy
Wojska Lądowe
Oznaczenie stopnia do 2004
naramiennik
naramiennik
kurtka nieprzemakalna
kurtka nieprzemakalna

Ogniomistrz sztabowy (ogn. szt.) – stopień podoficerski w Wojsku Polskim.

5 sierpnia 1919 roku Minister Spraw Wojskowych zatwierdził tytulaturę stopni podoficerskich i żołnierskich w artylerii. Stopień ogniomistrza sztabowego w artylerii był odpowiednikiem stopnia sierżanta sztabowego w piechocie[1].

W 1967 roku stopień ogniomistrza sztabowego został wprowadzony w Wojskach Rakietowych i Artylerii Sił Zbrojnych PRL. Odpowiadał sierżantowi sztabowemu i bosmanowi sztabowemu w Marynarce Wojennej[2]. Żołnierz posiadający ten stopień należał do grupy podoficerów starszych[3].

W 2004 roku stopień został zniesiony, ale żołnierze awansowani na ten stopień przed tą datą, zachowują go dożywotnio.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 84 z 12 sierpnia 1919 roku, poz. 2969.
  2. Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. s. 272.
  3. Podręcznik dowódcy drużyny. s. 66.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.
  • Ministerstwo Obrony Narodowej; Inspektorat Szkolenia: Podręcznik dowódcy drużyny; Szkol. 378/69. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.