Chorąży sztabowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chorąży sztabowy
Wojska Lądowe
Aktualne oznaczenie stopnia
kurtka nieprzemakalna
kurtka nieprzemakalna
Oznaczenie stopnia do 2004
naramiennik
naramiennik
kurtka nieprzemakalna
kurtka nieprzemakalna

Chorąży sztabowy (chor. szt.) - stopień wojskowy w Wojsku Polskim.

W Wojsku Polskim wprowadzony w 1967 roku[1]. W hierarchii wojskowej stoi bezpośrednio wyżej od starszego chorążego i niżej od starszego chorążego sztabowego. W Wojskach Lądowych stopień chorążego sztabowego przypisany jest m.in. do stanowisk: dowódczych niższych.W 2004 stopień został zniesiony.

W Siłach Zbrojnych PRL należał do korpusu chorążych[2].

Chorąży sztabowy występuje również w Straży Granicznej, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego,Służbie Wywiadu Wojskowego (oznaczany jak w wojsku). Odpowiednikiem tego stopnia w policji jest aspirant sztabowy policji. W Państwowej Straży Pożarnej odpowiednikiem tego stopnia jest aspirant sztabowy.

Podoficerowie zawodowi, żołnierze rezerwy oraz osoby niepodlegające obowiązkowi służby wojskowej posiadający stopień wojskowy chorąży sztabowy (chorąży sztabowy marynarki) zostali mianowani z dniem 1 stycznia 2014 roku na stopień starszy chorąży sztabowy (starszy chorąży sztabowy marynarki)[3].

Oznaczenie stopnia[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z przepisami ubiorczymi żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku starszy chorąży nosił na środku taśmy otokowej czapki garnizonowej podoficera umieszczone w linii równoległej do krawędzi taśmy trzy gwiazdki, przy czym odległość między ramionami gwiazdek wynosiła 2 mm. Naramienniki obszyte wokół (z wyjątkiem miejsca wszycia rękawa) jednolitą taśmą szerokości 5 mm. Ponadto trzy gwiazdki umieszczone wzdłuż linii prostej biegnącej przez środek naramiennika; w odległości 1,2 cm od wszycia rękawa, drugą w odległości 5 mm od wierzchołka ramienia pierwszej gwiazdki do kąta wklęsłego między dwoma ramionami drugiej gwiazdki a trzecia podobnie jak druga.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. s. 272.
  2. Podręcznik dowódcy drużyny. s. 66.
  3. Dz.U. z 2013 r. poz. 1355

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.
  • Ministerstwo Obrony Narodowej; Inspektorat Szkolenia: Podręcznik dowódcy drużyny; Szkol. 378/69. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.
  • Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego; sygn. Mund. 45/71/III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1972.