Pułk Strzelców im. Bartosza Głowackiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oddział Polski w Odessie
Historia
Państwo  Imperium Rosyjskie
 Polska
Sformowanie 1917
Rozformowanie 1918
Dowódcy
Pierwszy płk Kazimierz Majewski
Działania zbrojne
I wojna światowa
wojna domowa w Rosji
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Formacja Wojsko Polskie na Wschodzie
Bartosz Głowacki, patron pułku

Pułk Strzelców Polskich im. Bartosza Głowackiego - oddział piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Na początku listopada 1917 powstała w Moskwie Komendantura Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego dla okręgu moskiewskiego. Komendantura zaczęła formować Polski Rezerwowy Pułk. Dzięki zaangażowaniu komendanta ppłk. Podgórskiego i wyznaczonego dowódcy pułku płk. Kazimierza Majewskiego, pomimo przeszkód ze strony bolszewików, formowanie, acz powoli, postępowało systematycznie. Z rozkazu komendanta ppłk. Podgórskiego w styczniu 1918 przemianowano pułk na Batalion Obrony Skarbów Narodu Polskiego w Moskwie. 13 lutego aresztowano ppłk. Podgórskiego i kilkunastu oficerów. Płk Majewski przemianował batalion na Pułk Strzelców Polskich im. Bartosza Głowackiego. W końcu marca pułk liczył już około 850 oficerów i strzelców[1].

Przeciwnicy pułku, głównie socjaldemokratyczna Trybuna i Komisariat do Spraw Polskich, jako polscy komuniści, wymogli na rządzie bolszewickim rozbrojenie pułku. 6 kwietnia o 6:00 koszary, w których stacjonowali żołnierze, zostały otoczone przez samochody opancerzone, stanowiska karabinów maszynowych i działa wojsk Wszechrosyjskiej Nadzwyczajnej Komisji Śledczej do Walki z Kontrrewolucją, Sabotażem i Spekulacją, aresztowano płk. Majewskiego i oficerów, a na żołnierzy nałożono areszt domowy. Po czterech dniach koszary zajęto, zrabowano z kasy pieniądze, a żołnierzom nakazano rozejście się w dowolne miejsca. Jako przyczynę podano kontrrewolucyjność manifestującą się odmową zorganizowania komitetów żołnierskich na wzór wojska bolszewickiego[1]. 23 kwietnia 1918 pułk został formalnie rozwiązany.

Dowództwo pułku[edytuj | edytuj kod]

Skład organizacyjny[edytuj | edytuj kod]

Dowództwo

  • 12 kompanii piechoty
  • kompania karabinów maszynowych
  • kompania inżynieryjna
  • kompania kolejowa i samochodowa
  • bateria artylerii
  • szwadron jazdy
  • szkoła podoficerska

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b H. Bagiński Wojsko Polskie na wschodzie 1914-1920, Warszawa, 1921 ss 416 i 417

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]