13 Pułk Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 13 Pułku Strzelców Polskich WP na Wschodzie. Zobacz też: 13 Pułk Piechoty - inne pułki piechoty z numerem 13.
13 Pułk Strzelców Polskich
Historia
Państwo  Imperium Rosyjskie
 II Rzeczpospolita
Sformowanie 1917
Rozformowanie 1918
Dowódcy
Pierwszy płk Betcher
Działania zbrojne
Wojna domowa w Rosji
bitwa pod Kaniowem
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 4 Dywizja Strzelców Polskich

13 Pułk Strzelców Polskich (13 psp) – oddział piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Pułk został sformowana na bazie rosyjskiego 661 pułku piechoty w grudniu 1917 roku w składzie 4 Dywizji Strzelców Polskich II Korpusu[1]. Wiosną 1918 roku przeprowadzono reorganizację piechoty II Korpusu. 13 psp otrzymał I batalion piechoty z legionowego 2 pułku piechoty rozwiązywanej Brygady Karpackiej[2].

Pułk został rozbrojony przez Niemców w maju 1918 roku i przestał istnieć[3].

Żołnierze[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze pułku oznaczeni gwiazdką otrzymali francuski Medal Zwycięstwa „za Kaniów”[4]

Dowódcy pułku
Oficerowie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Bagiński 1921 ↓, s. 338.
  2. Bagiński 1921 ↓, s. 358.
  3. Bagiński 1921 ↓, s. 376.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 109 z 14 października 1924 roku, s. 607-608.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]