Oddział Polski w Odessie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oddział Polski w Odessie
Historia
Państwo  Imperium Rosyjskie
 Polska
Sformowanie 1917
Rozformowanie 1918
Dowódcy
Pierwszy kpt. Stanisław Skrzyński
Działania zbrojne
I wojna światowa
wojna domowa w Rosji
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Formacja Wojsko Polskie na Wschodzie

Oddział Polski w Odessieoddział Wojska Polskiego na Wschodzie.

W kwietniu 1917 roku w Odessie został zorganizowany Związek Wojskowych Polaków. Związek rejestrował żołnierzy polskich w oddziałach rosyjskich, opiekował się jeńcami polskimi w armiach zaborczych i prowadził działalność oświatową wśród kolonii polskiej w okręgu. W listopadzie , na rozkaz Naczpola, przystąpił do werbunku żołnierzy i wysyłania ich do I i II Korpusów Polskich. Korzystając z zezwolenia głównodowodzącego Frontem Rumuńskim (depesza z 23 listopada 1917) gen. Szczerbaczewa rozpoczęto formowanie oddziałów na terenie Odesskiego Okręgu Wojskowego[1]. Miały one stanowić zalążek samodzielnego Korpusu Polskiego.

W marcu 1918 roku, dowódca oddziałów wojskowych Odeskiej Republiki Radzieckiej, Michaił Murawjow wydał rozkaz, żeby przed opuszczeniem przez wojska miasta, zlikwidować „burżujów”, a w szczególności Polaków. Dowództwo Oddziału zadecydowało, by o północy z 9 na 10 marca wyszły na miasto polskie patrole interwencyjne. Bolszewicy przecenili siłę Polaków i nie podjęli akcji nakazanej przez ich dowódcę. Rozpoczęto pertraktacje, w wyniku których powstała odezwa dowództwa bolszewickiego, gwarantująca względne bezpieczeństwo Polakom na terenie okręgu.

18 marca 1918 roku kapitan Skrzyński powołał pułkownika inżyniera Czesława Rybińskiego na szefa sztabu Oddziału i od tego czasu nastąpił jego szybki rozwój. Po zajęciu Odessy przez oddziały armii austro-węgierskiej, ukraiński minister wojny Ołeksandr Żukowski nakazał rozformowanie Oddziału. Kapitan Skrzyński nie wykonał polecenia. Austriacy doprowadzili do wydania rozkazu o dyslokacji oddziału w rejon ChmielnikJanów. W odpowiedzi Polacy zdemobilizowali oddział, a byli żołnierze armii austriackiej i legionów galicyjskich ukryli się wśród polskiej społeczności. W rozkazie demobilizacyjnym znalazły się słowa: ... Każdy zwolniony żołnierz i oficer powinien się uważać za wolnego obywatela Państwa Polskiego i jest zupełnie samodzielny w rozporządzaniu własną osobą[1]. Oddział formalnie rozformowany został 14 kwietnia 1918.

Skład organizacyjny oddziału i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

kpt. Stanisław Skrzyński
płk Czesław Rybiński
  • Dowództwo
    • dowódca – kpt. Stanisław Skrzyński
    • szef sztabu – płk Czesław Rybiński
    • kierownik działu mobilizacyjnego – kpt. Czerniewski
    • szef sanitarny – gen. dr Kazimierz Kardaszewicz
    • kontroler – urzędnik wojskowy Mikulski
    • intendent – płk Zygmunt Skulski
    • skarbnik – urzędnik wojskowy Antoni Porczyński
  • pułk piechoty (strzelców) – płk Kazimierz Szymański
  • pułk jazdy
  • dywizjon artylerii (4 działa) – ppłk Kazimierz Ledóchowski, płk Mikołaj Mrozowisk (faktycznie kpt. Poloński)
  • kompania inżynieryjna – kpt. Łupkowski
  • oddział karabinów maszynowych – kpt. Józef Mellerowicz
  • oddział samochodowy – kpt. Klonowski
  • oddział lotniczy (6 samolotów) – kpt. C. Łaciński
  • pociąg warsztat – płk Szamota
  • szpital polowy – dr Laskowski
  • komendant etapów – kpt. Roman Joachimowicz

Ogółem oddział liczył około 250 oficerów i 2500 szeregowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Bagiński 1921 ↓, s. 402 - 411.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]