Walki o Bobrujsk (1918)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Walki o Bobrujsk
Front wschodni I wojny światowej
Czas 2 luty – 11 marca 1918
Miejsce Bobrujsk
Terytorium Białoruś
Wynik zwycięstwo I Korpusu Polskiego, zdobycie i utrzymanie miasta, odwrót bolszewików
Strony konfliktu
II Rzeczpospolita Dowborczycy  Rosyjska FSRR
Dowódcy
gen. Józef Dowbor-Muśnicki
płk Bolesław Jaźwiński
kpt Stanisław Wrzaliński
gen. Maksymowicz
gen. Romanowskij
Siły
I Korpus Polski w Rosji:
* 1 Dywizja Strzelców Polskich
* 2 Dywizja Strzelców Polskich
* Legia Rycerska
Armia Czerwona: 526 pułk sowiecki, marynarze, zrewolucjonizowane chłopstwo, Łotysze
Straty
kilkudziesięciu zabitych, kilkuset rannych kilkuset rannych, kilka tysięcy jeńców

Walki o Bobrujskwalki stoczone w dniach 2 lutego – 11 marca 1918 o Bobrujsk przez I Korpus Polski w Rosji pod dowództwem generała Józefa Dowbora-Muśnickiego z oddziałami sowieckimi podczas I wojnie światowej.

24 lipca 1917 generał wojsk rosyjskich Józef Dowbor-Muśnicki zorganizował na Białorusi z żołnierzy Polaków służących w Armii Imperium Rosyjskiego I Korpus Polski w składzie trzech dywizji piechoty (około 30 tys. żołnierzy). W styczniu 1918 rozpoczął on walki z Armią Czerwonąkorpusowi udało się zająć Rohaczów. Jednak Dowbor-Muśnicki dążył do zajęcia twierdzy Bobrujsk:

Zajęcie Bobrujska było moim głównym celem ponieważ twierdza umożliwiała przegrupowanie wojsk i skuteczną obronę. ... Dopiero po utracie twierdzy bolszewicy zaczęli rozumieć jej strategiczne znaczenie.

Sowieci bronili Bobrujska siłami około 7 tys. żołnierzy. Oblężenie miasta rozpoczęło się 2 lutego. 3 lutego 1918 Bobrujsk został zdobyty. Oddziały generała Dowbora-Muśnickiego opanowały miasto i twierdzę. Polacy zdobyli wielkie magazyny z zaopatrzeniem wojskowym, amunicją i prowiantem. Korpus uzyskał środki do dalszej walki. Bolszewicy nie chcieli pogodzić się ze stratą miasta i twierdzy. Oddziały Armii Czerwonej i tzw. Czerwoni Partyzanci za wszelką cenę chcieli odbić miasto. Walki trwały w całej okolicy (m.in. pod Rohaczowem) i straty rosły po obu stronach. Polacy zorganizowali cmentarz wojskowy, gdzie chowano poległych i zmarłych żołnierzy i oficerów. W walkach szczególnie odznaczyli się, żołnierze Legii Rycerskiej.

Na mocy traktatu brzeskiego bolszewicka Rosja odstąpiła na rzecz Niemiec zdobyty przez Polaków Bobrujsk. Generał Dowbor-Muśnicki nie uzyskawszy poparcia Rady Regencyjnej zmuszony został do złożenia broni Niemcom. Przed ewakuacją z Twierdzy Bobrujsk dowództwo Korpusu zdecydowało utworzyć na miejscu cmentarza polskiego kopiec jako pomnik poległych w walkach o niepodległość Polski. Po wojnie polsko-bolszewickiej kopiec Dowborczyków w Twierdzy Bobrujsk został zniszczony.

W 1932 Dowborczycy odtworzyli małą kopię kopca bobrujskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W nim chowano żołnierzy generała Dowbora-Muśnickiego, mieszkających w niepodległej Polsce.

Walki o Bobrujsk zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie, napisem na jednej z tablic w czasie II RP i po 1990 „BOBRUJSK 2 II - 11 III 1918”.

Bibliografia[edytuj]