Severus Snape

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Severus Snape
półkrwi
Postać z Harry Potter
Ilustracja
Alan Rickman, odtwórca roli Severusa Snape’a
Pierwsze wystąpienie Harry Potter i Kamień Filozoficzny
Ostatnie wystąpienie Harry Potter i Insygnia Śmierci
Grany przez Alan Rickman
Alec Hopkins (jako nastolatek)
Benedict Clarke (jako 11-latek)
Dane biograficzne
Pochodzenie Hogwart (Slytherin)
Rodzina matka: Eileen Prince
ojciec: Tobiasz Snape
Inne informacje
Zajęcie Dyrektor Hogwartu, nauczyciel eliksirów i obrony przed czarną magią, opiekun Slytherinu, śmierciożerca, członek ZF

Severus Snape (ur. 9 stycznia 1960, zm. 2 maja 1998) – fikcyjna postać wymyślona przez Joanne Rowling na potrzeby jej książek o Harrym Potterze. Nauczyciel w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart, opiekun domu Slytherin.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przeszłość[edytuj | edytuj kod]

Severus Snape mieszkał w dzieciństwie w mugolskim miasteczku przy ulicy Spinner's End[1], zaś po drugiej stronie rzeki znajdował się dom Lily Evans – przyszłej matki Harry’ego Pottera. Odkąd zauważył, iż Lily jest „magiczna”, nie spoczął, póki nie opowiedział jej wszystkiego, co sam wiedział o magicznym świecie – o Hogwarcie, o Ministerstwie Magii, i innych sprawach związanych z magią. Zaprzyjaźnili się jeszcze przed wyjazdem do szkoły[2]. Po jakimś czasie przyjaźń zamieniła się w jednostronną miłość. Snape, nazywany przez Lily Evans „Sev”[3], do końca życia zakochany był w matce Harry’ego Pottera, którego znienawidził przez podobieństwo do ojca.

Severus Snape był także tytułowym Księciem Półkrwi z tomu Harry Potter i Książę Półkrwi – nazwa ta pochodzi od nazwiska matki, czarownicy Eileen Prince (ang. książę), a także faktu, iż ojciec Snape’a, Tobiasz, był mugolem. W szkole zostawił po sobie książkę do sporządzania eliksirów z własnymi notatkami jak przyspieszyć tworzenie np. eliksiru szczęścia. Podpisał ją tytułem jaki sobie nadał: „Książę Półkrwi”.

Nauki w Hogwarcie pobierał wspólnie ze swoimi rówieśnikami, m.in. Syriuszem Blackiem (ojcem chrzestnym Harry’ego), Remusem Lupinem, Peterem Pettigrew, a także Jamesem Potterem (ojcem Harry’ego)[4]. Wiadomo także o jego konflikcie z tym ostatnim. Obaj się szczerze nienawidzili – Snape przez wyraźne zaloty Jamesa do Lily Evans, które zaczęły się w trakcie czwartego lub piątego roku nauki, a James już w pociągu, przed pierwszym rokiem nauki, nie zapałał do niego sympatią[5]. Mimo to James uratował mu życie, gdy ten dowiedział się, że Lupin zamienia się w wilkołaka we Wrzeszczącej Chacie, podczas eksplorowania wejścia do niej przez Bijącą Wierzbę.

Natomiast drogi Lily i Severusa rozeszły się, gdy ta zauważyła, że Snape lubił przebywać ze zwolennikami Sam-Wiesz-Kogo oraz gdy sam nazwał ją "szlamą".

Po ukończeniu szkoły dołączył do grona śmierciożerców.

Zimą 1979 roku lub wiosną 1980 roku, w Gospodzie „Pod Świńskim Łbem” Sybilla Trelawney wypowiedziała Albusowi Dumbledore przepowiednię dotyczącą Voldemorta, którą częściowo podsłuchał pod drzwiami Severus Snape.

OTO NADCHODZI TEN, KTÓRY MA MOC POKONANIA CZARNEGO PANA... ZRODZONY Z TYCH, KTÓRZY TRZYKROTNIE MU SIĘ OPARLI, A NARODZI SIĘ, GDY SIÓDMY MIESIĄC DOBIEGNIE KOŃCA... (...)

Nie dosłyszał drugiej części, gdyż wyrzucono go z baru ale przekazał wszystko Voldemortowi. Ten postanowił wyeliminować zagrożenie płynące od wybranego dziecka. Proroctwo dotyczyło dwóch chłopców: Nevilla Longbottoma i Harry’ego Pottera. Znając tylko pierwszą część przepowiedni i próbując zabić Pottera, nieświadomie wypełnił ją, naznaczając go jako równego sobie. Snape zakochany w matce Harry’ego prosił Voldemorta, aby ją oszczędził i zwrócił się do Bumbledore'a po pomoc. Potterowie wiedzieli, iż w ich otoczeniu jest zdrajca. Aby uniemożliwić mu oraz „Temu, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać” wejście do ich domu, w październiku 1981 roku uczynili swoim Strażnikiem Tajemnicy Petera Pettigrew. Uznali to za najlepszy wybór. Nikt by go nie szukał, był zbyt słaby oraz nic nie znaczył. Nie wiedzieli, że to właśnie on był śmierciożercą i od razu wydał ich miejsce zamieszkania Czarnemu Panu.

Po upadku Voldemorta, Snape otrzymał stanowisko nauczyciela eliksirów w Hogwarcie. Dyrektor szkoły zapewnił go, że syn Lily przeżył, ma takie same zielone oczy i jest bezpieczny, ale też dodał, że Czarny Pan kiedyś powróci. By ukryć fakt współpracy Snape'a z Dumbledore'em, Severus stał się mistrzem oklumencji. To pozwalało mu zachować tajemniczość. Przyrzekł Dumbledore'owi chronić go i opiekować się nim w razie niebezpieczeństwa ale nikt nie miał sie o tym dowiedzieć.

Tomy I do VII[edytuj | edytuj kod]

W Hogwarcie był opiekunem domu Slytherin i wiadomo, że przez lata ubiegał się o posadę nauczyciela obrony przed czarną magią, co udało mu się dopiero w szóstym tomie (Harry Potter i Książę Półkrwi)[6]. Znany był z niesprawiedliwości i brutalnego sarkazmu. Wyraźnie faworyzował Ślizgonów i nie cierpiał Gryffindoru, a najbardziej Harry’ego Pottera. Nie starał się go nawet poznać. Był pewien, że jest taki sam, jak jego ojciec. Prześladował więc psychicznie młodego Pottera. Przy każdej możliwej okazji ośmieszał go, przezywał i odejmował punkty jego domowi. Jeden jedyny raz ocalił życie Harry'ego na pierwszym roku nauki, gdy podczas Quidditcha, wypowiadał przeciw zaklęcia na uroki Quirrela.

Snape miał polecenia pilnować Quirrella oraz ostrzegał dyrektora przed mrocznym znakiem Karkarowa. Ten stawał się coraz bardziej wyraźny, zdradzając powrót Voldemorta do świata żywych. Profesor eliksirów nauczał też Harry'ego oklumencji by syn Lily mógł zamknąć swój umysł przed Czarnym Panem. Sam podawał też fałszywe serum prawdy uczniom, gdy Dolores Jane Umbridge została Wielkim Inkwizytorem, a później dyrektorem Hogwartu. Poproszony przez Dumbledore'a, pod przykrywką korepetycji z eliksirów, nauczał Harry'ego oklumencji by ten mógł zamknać swój umysł przed wizjami Czarnego Pana. On też zwołał członków Zakonu Feniksa by pomogli Harry'emu w Departamencie Tajemnic Ministerwstwa Magii. Tuż po klęsce Czarnego Pana i jego zwolenników tamże, Dumbledore wyznał Snape'owi, że Harry jest ostatnim horkruksem i to sam Voldemort musi zabić chłopca by Ten, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać mógł zostać pokonany. Gdy Dumbledore założył pierścień Marvolo Gaunta na palec i ściągnął na siebie klątwę, Snape powstrzymał jej działanie na rok[7]. Albus wymusił też na nim pomoc Draconowi w planie Voldemorta by Snape objął szkołę ochroną po jego własnej śmierci.

Bohater złożył Narcyzie Malfoy Przysięgę Wieczystą, zobowiązującą go do pomocy Draconowi w wypełnieniu niebezpiecznego zadania, które powierzył mu Voldemort, czyli zabicie Dumbledore’a[8]. To właśnie hogwarcki mistrz eliksirów zabił Albusa Dumbledore’a na Wieży Astronomicznej, po czym zbiegł ze śmierciożercami[9].

Severus był zawsze wierny Dyrektorowi. To on podsunął Mundungusowi Fletcher sposób transportu Harry'ego z Privet Drive do Nory oraz przypadkowo trafił zaklęciem George'a Wesley, próbując osłaniać Zakon Feniksa podczas samego transportu przed śmierciożercami. Pomógł też − na prośbę portretu Dumbledore’a − zdobyć Harry’emu Potterowi Miecz Gryffindora.

Po objęciu władzy przez Śmierciożerców w Ministerstwie Magii, został dyrektorem Hogwartu.

Voldemort zabił Severusa Snape’a, poprzez Nagini. Wierzył, iż jedynie w ten sposób może stać się prawowitym właścicielem Czarnej Różdżki. Różdżka słuchała jedynie właściciela a był nim Draco Malfoy, który rozbroił Dumbledore'a tuż przed śmiercią. Do czasu, gdy Harry rozbroił Draco w rezydencji Malfoy'ów.

Umierając, „Książę Półkrwi” przekazał swoje wspomnienia Harry’emu. Śmierć Snape okazała się daremna dla Voldemorta lae ukazała Harry'emu nieprzeciętną rolę znienawidzonego nauczyciela w nieustającej walce z Tomem Marvolo Riddle oraz moc uczuć jakim darzył Lily[10].

Po śmierci[edytuj | edytuj kod]

Drugie z dzieci Harry’ego Pottera i Ginny Weasley nosi imiona Albus Severus.

W wywiadach udzielonych po wydaniu Insygniów Śmierci, Rowling wyjawiła, że portret Snape’a nie pojawił się automatycznie w galerii dyrektorów Hogwartu, gdyż opuścił on szkołę tuż przed bitwą. Harry Potter zadbał jednak później o oczyszczenie jego imienia, właściwy pochówek i umieszczenie obrazu wśród jego poprzedników. Według Rowling, Potter jednak nigdy nie porozmawiał z wizerunkiem Snape’a[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]