Severus Snape

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Severus Snape
półkrwi
Postać z Harry Potter
Ilustracja
Alan Rickman, odtwórca roli Severusa Snape’a
Pierwsze wystąpienie Harry Potter i Kamień Filozoficzny
Ostatnie wystąpienie Harry Potter i Insygnia Śmierci
Grany przez Alan Rickman
Alec Hopkins (jako nastolatek)
Benedict Clarke (jako 11-latek)
Dubbing Mariusz Benoit
Dane biograficzne
Pochodzenie Hogwart (Slytherin)
Rodzina matka: Eileen Prince
ojciec: Tobiasz Snape
Inne informacje
Zajęcie Dyrektor Hogwartu, nauczyciel eliksirów i obrony przed czarną magią, opiekun Slytherinu, śmierciożerca, członek ZF

Severus Snape (ur. 9 stycznia 1960, zm. 2 maja 1998) – fikcyjna postać wymyślona przez Joanne Rowling na potrzeby jej książek o Harrym Potterze. Nauczyciel w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart, opiekun domu Slytherin.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przeszłość[edytuj | edytuj kod]

Severus Snape mieszkał w dzieciństwie w mugolskim miasteczku przy ulicy Spinner's End[1], zaś po drugiej stronie rzeki znajdował się dom Lily Evans – przyszłej matki Harry’ego Pottera. Odkąd zauważył, iż Lily jest „magiczna”, nie spoczął, póki nie opowiedział jej wszystkiego, co sam wiedział o magicznym świecie – o Hogwarcie, o Ministerstwie Magii, i innych sprawach związanych z magią. Zaprzyjaźnili się jeszcze przed wyjazdem do szkoły[2]. Po jakimś czasie przyjaźń zamieniła się w jednostronną miłość. Snape, nazywany przez Lily Evans „Sev”[3], do końca życia zakochany był w matce Harry’ego Pottera, którego znienawidził przez podobieństwo do ojca.

Severus Snape był także tytułowym Księciem Półkrwi z tomu Harry Potter i Książę Półkrwi – nazwa ta pochodzi od nazwiska matki, czarownicy Eileen Prince (ang. książę), a także faktu, iż ojciec Snape’a, Tobiasz, był mugolem. W szkole zostawił po sobie książkę do sporządzania eliksirów z własnymi notatkami jak przyspieszyć tworzenie np. eliksiru szczęścia. Podpisał ją tytułem jaki sobie nadał: „Książę Półkrwi”.

Nauki w Hogwarcie pobierał wspólnie ze swoimi rówieśnikami, m.in. Syriuszem Blackiem (ojcem chrzestnym Harry’ego), Remusem Lupinem, Peterem Pettigrew, a także Jamesem Potterem (ojcem Harry’ego)[4]. Wiadomo także o jego konflikcie z tym ostatnim. Obaj się szczerze nienawidzili – Snape przez wyraźne zaloty Jamesa do Lily Evans, które zaczęły się w trakcie czwartego lub piątego roku nauki, a James już w pociągu, przed pierwszym rokiem nauki, nie zapałał do niego sympatią[5]. Mimo to James uratował mu życie, gdy ten dowiedział się, że Lupin zamienia się w wilkołaka we Wrzeszczącej Chacie, podczas eksplorowania wejścia do niej przez Bijącą Wierzbę.

Natomiast drogi Lily i Severusa rozeszły się, gdy ta zauważyła, że Snape lubił przebywać ze zwolennikami Sam-Wiesz-Kogo oraz gdy sam nazwał ją „szlamą”.

Po ukończeniu szkoły dołączył do grona śmierciożerców.

Zimą 1979 roku lub wiosną 1980 roku, w Gospodzie „Pod Świńskim Łbem” Sybilla Trelawney wypowiedziała Albusowi Dumbledore przepowiednię dotyczącą Voldemorta, którą częściowo podsłuchał pod drzwiami Severus Snape.

OTO NADCHODZI TEN, KTÓRY MA MOC POKONANIA CZARNEGO PANA... ZRODZONY Z TYCH, KTÓRZY TRZYKROTNIE MU SIĘ OPARLI, A NARODZI SIĘ, GDY SIÓDMY MIESIĄC DOBIEGNIE KOŃCA... (...)

Nie dosłyszał drugiej części, gdyż wyrzucono go z baru ale przekazał wszystko Voldemortowi. Ten postanowił wyeliminować zagrożenie płynące od wybranego dziecka. Proroctwo dotyczyło dwóch chłopców: Nevilla Longbottoma i Harry’ego Pottera. Znając tylko pierwszą część przepowiedni i próbując zabić Pottera, nieświadomie wypełnił ją, naznaczając go jako równego sobie. Snape zakochany w matce Harry’ego prosił Voldemorta, aby ją oszczędził i zwrócił się do Dumbledore’a po pomoc. Potterowie wiedzieli, iż w ich otoczeniu jest zdrajca. Aby uniemożliwić mu oraz „Temu, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać” wejście do ich domu, w październiku 1981 roku uczynili swoim Strażnikiem Tajemnicy Petera Pettigrew. Uznali to za najlepszy wybór. Nikt by go nie szukał, był zbyt słaby oraz nic nie znaczył. Nie wiedzieli, że to właśnie on był śmierciożercą i od razu wydał ich miejsce zamieszkania Czarnemu Panu.

Po upadku Voldemorta, Snape otrzymał stanowisko nauczyciela eliksirów w Hogwarcie. Dyrektor szkoły zapewnił go, że syn Lily przeżył, ma takie same zielone oczy i jest bezpieczny, ale też dodał, że Czarny Pan kiedyś powróci. By ukryć fakt współpracy Snape’a z Dumbledore’em, Severus stał się mistrzem oklumencji. To pozwalało mu zachować tajemniczość. Przyrzekł Dumbledore’owi chronić go i opiekować się nim w razie niebezpieczeństwa ale nikt nie miał sie o tym dowiedzieć.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lata 1981 do czerwca 1992)

W Hogwarcie był opiekunem domu Slytherin i przez lata ubiegał się o posadę nauczyciela obrony przed czarną magią, jednakże otrzymywał wielokrotną odmowę. Wielu uczniów podejrzewało, że przyczyną tego jest nieufność do metod nauczania Severusa, jednakże prawda była taka, że Dumbledore zdawał sobie sprawę z rzuconej na to stanowisko klątwy. Udało mu się dopiero w sierpniu 1996 roku, w szóstym tomie (Harry Potter i Książę Półkrwi)[6]. Znany był z niesprawiedliwości i brutalnego sarkazmu. Wyraźnie faworyzował Ślizgonów i nie cierpiał Gryffindoru, a najbardziej Harry’ego Pottera. Nie starał się go nawet poznać. Był pewien, że jest taki sam, jak jego ojciec. Prześladował więc psychicznie młodego Pottera. Przy każdej możliwej okazji ośmieszał go, przezywał i odejmował punkty jego domowi. Jeden jedyny raz ocalił życie Harry’ego na pierwszym roku nauki, gdy podczas Quidditcha, wypowiadał przeciw zaklęcia na uroki Quirrela.

Snape miał pilnować Quirrella z polecenia Dumbledore’a.

wrzesień 1993 do czerwca 1994

Warzył dla Remusa Lupin wywar tojadowy, który pozwalał mu kontrolować siebie podczas przemiany w wilkołaka. W tym samym czasie podejrzewał Remusa o sprzyjanie zbiegowi oraz przyjacielowi z lat szkolnych, Syriuszowi Black. W końcu nakrył ich jak obaj spiskują we Wrzeszczacej Chacie i próbował zaprowadzic obydwu przed oblicze dementorów, ale został osołomiony przez Pottera i Granger. Syriusz uciekł a Sewerus zemścił się i wyjawił na głos, że nowy nauczyciel jest wilkołakiem.

wrzesień 1994 do czerwca 1995

Nowy nauczyciel obrony przed czarną magią, Bartemiusz Crouch Junior, pod powłoką uwięzionego przez siebie Alastora Moody powrócił do Hogwartu. Wrzucił kartkę z imieniem „Harry Potter” do Czary Ognia, wyłaniającej uczestników Turnieju Trójmagicznego. Snape wierzył, że Potter zrobił to sam. Natomiast Crouch/Moody oskarżał Sewerusa jako dawnego śmierciożerce lub Karkarowa o niecne posunięcia. Na początku roku przeszukiwał jego biuro twierdząc, że to „przywilej Aurora” i że Dumbledore wspomniał o nim. Snape był oburzony oskarżeniami Moody'ego, ale nic nie mógł zrobić. Pomimo to Snape ostrzegał dyrektora przed mrocznym znakiem na swoim przedramieniu i Karkarowa. Ten stawał się coraz bardziej wyraźny, zdradzając powrót Voldemorta do świata żywych. Po odrodzeniu Voldemorta, pod wpływem serum prawdy dostarczonego przez profesora Snape’a, Crouch opisał plan Lorda Voldemorta, jak również swoją rolę w tym planie. Dumbledore i Snape próbowali przekonać Korneliusza Knota, że czarnoksięznik powrócił, jednakże Minister uznał te informacje za brednie. Po tych wydarzeniach Snape otrzymał od Dumbledore’a misję – miał wrócić w szeregi śmierciożerców i stać się podwójnym agentem.

wrzesień 1995 do czerwca 1996

W czasie roku szkolnego Snape kontynuował swoją pracę jako podwójny agent. Widziany był już w czasie wakacji letnich, gdy na Grimmauld Place 12 zdawał raport przed innymi członkami Zakonu Feniksa. Mistrz Eliksirów podczas tych wizyt nie omieszkał się naśmiewać z Syriusza, który jako uciekinier nie mógł aktywnie uczestniczyć w działaniach organizacji, co bardzo frustrowało mężczyznę. Poproszony przez Dumbledore’a, pod przykrywką korepetycji z eliksirów, nauczał Harry’ego oklumencji by ten mógł zamknąć swój umysł przed wizjami Czarnego Pana. Wyrzucił go jednak, gdy Harry zajrzał do jego myśloodsiewni i ujrzał jak James Potter znęca się nad Severusem. Sam podawał też fałszywe serum prawdy uczniom, gdy Dolores Jane Umbridge została Wielkim Inkwizytorem, a później dyrektorem Hogwartu. On też zwołał członków Zakonu Feniksa by pomogli Harry’emu w Departamencie Tajemnic Ministerwstwa Magii. Tuż po klęsce Czarnego Pana i jego zwolenników tamże, Dumbledore wyznał Snape'owi, że Harry jest ostatnim horkruksem i to sam Voldemort musi zabić chłopca by Ten, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać mógł zostać pokonany. Gdy Dumbledore założył pierścień Marvolo Gaunta na palec i ściągnął na siebie klątwę, Snape powstrzymał jej działanie na rok[7]. Albus wymusił też na nim pomoc Draconowi w planie Voldemorta by Snape objął szkołę ochroną po jego własnej śmierci.

wrzesień 1996 do czerwca 1997

Bohater złożył Narcyzie Malfoy Przysięgę Wieczystą, zobowiązującą go do pomocy Draconowi w wypełnieniu niebezpiecznego zadania, które powierzył mu Voldemort, czyli zabicie Dumbledore’a[8]. Draco rozbroił Albusa, ale to właśnie hogwarcki mistrz eliksirów zabił Dumbledore’a na Wieży Astronomicznej, po czym zbiegł ze śmierciożercami[9].

wrzesień 1997 do maja 1998

To Snape podsunął Mundungusowi Fletcher sposób transportu Harry’ego z Privet Drive do Nory oraz przypadkowo trafił zaklęciem George’a Weasley, próbując osłaniać Zakon Feniksa podczas samego transportu przed śmierciożercami. Po objęciu władzy przez Śmierciożerców w Ministerstwie Magii, został dyrektorem Hogwartu. Gdy Neville Longbottom i Luna Lovegood próbowali ukraść Miecz Gryffindora, nie wysłał ich do Amycusa Carrow czy Alecto Carrow, lecz do Hagrida by pomogli mu w Zakazanym Lesie. Posłał idealną kopię miecza do Bellatrix Lestrange by umieściła go w swoim skarbcu, w Banku Gringotta. Pomógł też − na prośbę portretu Dumbledore’a − zdobyć Harry’emu Potterowi Miecz Gryffindora. Dowiedział się gdzie przebywa Potter od portretu Fineasa Nigellusa Black i tam podrzucił przedmiot oraz wysłał swojego patronusa − łanię by zwabić chłopaka. Gdy Harry wrócił do Hogwartu na ostateczne starcie, Voldemort zabił Severusa Snape’a podczas drugiej bitwy o Hogwart, poprzez swego węża Nagini. Wierzył, iż jedynie w ten sposób może stać się prawowitym właścicielem Czarnej Różdżki. Różdżka słuchała jedynie właściciela a był nim Draco Malfoy, który rozbroił Dumbledore’a tuż przed śmiercią. Do czasu, gdy Harry rozbroił Draco w rezydencji Malfoy'ów. Umierając, „Książę Półkrwi” przekazał swoje wspomnienia Harry’emu. Śmierć Snape okazała się daremna dla Voldemorta ale ukazała Harry’emu nieprzeciętną rolę znienawidzonego nauczyciela w nieustającej walce z Tomem Marvolo Riddle oraz moc uczuć jakim darzył Lily Evans[10].

Po śmierci[edytuj | edytuj kod]

Drugie z dzieci Harry’ego Pottera i Ginny Weasley nosi imiona Albus Severus.

W wywiadach udzielonych po wydaniu Insygniów Śmierci, Rowling wyjawiła, że portret Snape’a nie pojawił się automatycznie w galerii dyrektorów Hogwartu, gdyż opuścił on szkołę tuż przed bitwą. Harry Potter zadbał jednak później o oczyszczenie jego imienia, właściwy pochówek i umieszczenie obrazu wśród jego poprzedników. Według Rowling, Potter jednak nigdy nie porozmawiał z wizerunkiem Snape’a[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]