Lord Voldemort

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szablon:Postać Harry Potter infobox Lord Voldemort, właściwie Tom Marvolo Riddle (ur. 31 grudnia 1926, zm. 2 maja 1998) – fikcyjna postać z serii powieści J.K. Rowling Harry Potter, główny antagonista, czarnoksiężnik stojący na czele śmierciożerców. Przez lękających się go najczęściej określany eufemizmami „Ten-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać” oraz „Sam-Wiesz-Kto”, przez zwolenników nazywany również „Czarnym Panem”.

Imiona[edytuj]

Pochodzenie pseudonimu Lorda Voldemorta wytłumaczone jest częściowo w drugiej części serii, gdzie sam Riddle wskazuje, że zdanie I am Lord Voldemort (pol. „Jestem Lord Voldemort”) jest anagramem jego pełnego nazwiska, Tom Marvolo Riddle. Według szóstej części serii Voldemort pierwsze imię otrzymał z woli matki po swoim ojcu, Tomie Riddle'u. Marvolo z kolei jest imieniem ojca jego zmarłej matki.

Przez zdecydowaną większość społeczeństwa czarodziejów nazywany był „sam-wiesz-kim” bądź „tym którego imienia nie wolno wymawiać”. Jednymi z nielicznych którzy nie bali się wymawiać „Lord Voldemort” byli Albus Dumbledore i Remus Lupin. Również Harry Potter nie miał oporów przed wymawianiem tego imienia choć gdy to zrobił, wszyscy na ogół mieli o to do niego pretensje. Śmierciożercy nazywali go Czarnym Panem.

Drzewo genealogiczne[edytuj]

 
 
 
 
 
 
 
 
Salazar Slytherin
 
 
Ród Peverellów
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Thomas Riddle
 
Mary Riddle
 
Marvolo Gaunt
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tom Riddle
 
Meropa Gaunt
 
Morfin Gaunt
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tom Marvolo Riddle
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Harry Potter

Opis życia[edytuj]

Dzieciństwo[edytuj]

Tom Marvolo Riddle urodził się 31 grudnia 1926 roku. Jego matka, Meropa Gaunt, była czarownicą, która zakochała się w mugolu, Tomie Riddle'u. Był on przystojnym i bogatym paniczem, a Meropa nie dość, że nie była urodziwa, to jeszcze żyła w nędzy. Dlatego też podstępnie podała mu napój miłosny, aby ten się w niej zakochał. Według Albusa Dumbledore’a musiała ona okresowo podawać mu kolejne dawki, aby czar nie prysł, jednakże w pewnym momencie zaprzestała tego myśląc, że skoro spędzili razem tyle czasu i spodziewają się dziecka, naprawdę się w niej zakochał. Nadzieje okazały się płonne, gdyż Tom Riddle natychmiast ją opuścił i nigdy nie wrócił. Voldemort był więc czarodziejem półkrwi.

Opuszczona matka Toma tułała się, nie mogąc odnaleźć się po stracie bliskiej osoby. Dumbledore podejrzewał, że mogła stracić swe magiczne zdolności lub zaprzestała ich używania. Gdy zbliżał się czas porodu, sprzedała medalion Slytherina (późniejszy horkruks) Burke'owi[1], który był współwłaścicielem sklepu „Borgin & Burkes”. Meropa nie była świadoma wysokiej wartości medalionu i sprzedała go za 10 galeonów. Następnie udało się jej odnaleźć sierociniec, w którym urodziła dziecko, które poleciła nazwać właśnie Tomem Marvolo Riddlem. Zmarła godzinę po porodzie.

Tom wychowywał się w sierocińcu. Zauważył, że potrafi w wyjątkowy sposób kontrolować rzeczywistość: sprawiać w niezwykły sposób fizyczny ból i przykrość osobom, które go denerwowały, nigdy jednak nie przyłapano go na gorącym uczynku. Potrafił także rozmawiać z wężami. Z powodu dziwnych zjawisk, które działy się wokół niego, bano się go, ale sam był on przygotowany na to, aby uwierzyć, że jest, jak sam to określił, „wyjątkowy”.

Z wyglądu przypominał ojca, ale ustosunkowanie się do mugoli, „szlam” i „zdrajców krwi” odziedziczył po dziadku od strony matki.

Pierwszy etap życia Toma kończy się wizytą Albusa Dumbledore’a, pełniącego wówczas funkcję nauczyciela transmutacji w Hogwarcie, który przyniósł Riddle'owi list z propozycją nauki w szkole dla czarodziejów. Chłopiec dowiedziawszy się o swym czarodziejskim pochodzeniu zapytał, które z jego rodziców było czarodziejem. Dowiedziawszy się, że była to matka, nie mógł w to uwierzyć, ponieważ zmarła ona w tak prozaiczny, „mugolski” sposób, po czym zostawiła go w mugolskim sierocińcu, co kłóciło się z jego wyobrażeniem o czarodziejskiej mocy, która się w nim budziła. Już wtedy miał on wstręt do wszystkiego, co zwykłe; stąd też jego niechęć do pospolitego imienia „Tom”.

Okres nauki[edytuj]

Tom Riddle rozpoczął naukę w Hogwarcie w wieku jedenastu lat i został przydzielony do Slytherinu. Szybko zdobył zaufanie grona pedagogicznego, które widziało w nim wyjątkowo zdolnego młodzieńca. Jedyną osobą, która mu nie ufała był Dumbledore, który w czasie pierwszego spotkania zaobserwował jego pragnienie potęgi i skłonność do okrucieństwa.

Do wyróżniających się wydarzeń należy odkrycie i otworzenie Komnaty Tajemnic w czasie piątego roku nauki (1942 rok), co było możliwe dzięki odkryciu, że Tom Riddle jest potomkiem jednego z założycieli Hogwartu, Salazara Slytherina. Za sprawą Bazyliszka strzegącego Komnaty zginęła uczennica (której duch był później nazywany Jęczącą Martą). Riddle będący wówczas prefektem i wzorowym uczniem łatwo przekonał wszystkich, że odpowiedzialny za ataki jest miłośnik niebezpiecznych stworzeń, Rubeus Hagrid, który został z tego powodu wydalony ze szkoły.

Riddle zaczął również studiować tajniki czarnej magii. Dowiedział się o istnieniu horkruksów, jednak nie mógł znaleźć więcej informacji o nich w książkach. Jako wzorowy uczeń, użył swojego czaru osobistego, by wydobyć te informacje od profesora Slughorna.

W szkole zaczął też gromadzić wokół siebie osoby, tak jak on pragnące zdobyć potęgę i władzę. Z powodu swoich zdolności szybko stał się ich nieformalnym przywódcą. Później grupa ta była rdzeniem przyszłych śmierciożerców. W Hogwarcie również zaprojektował on sobie nowe nazwisko – Lord Voldemort, a także odkrył tajemnicę swojego pochodzenia.

Pewnego lata, podczas wakacji, Tom odwiedził wioskę Little Hangleton, skąd pochodzili jego rodzice. W domu swojej matki zastał wuja Morfina, który natychmiast dostrzegł jego podobieństwo do „tego mugola”. Morfin był zaskoczony, gdy chłopak przemówił do niego językiem wężów i wyjaśnił pomyłkę. Następnie Tom oszołomił wuja, zabrał mu różdżkę i udał się do domu, który wskazał mu Morfin, by w akcie zemsty zamordować swojego ojca i dziadków. Po dokonaniu zbrodni wrócił do domu wuja i zmodyfikował jego pamięć, aby myślał, że to on zamordował mugoli. W ten sposób Morfin trafił do Azkabanu, a Tom przechwycił rodzinną pamiątkę - pierścień z „herbem” Peverellów.

Po ukończeniu szkoły[edytuj]

Kiedy miał 18 lat zaczął starać się o posadę nauczyciela w szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, jednak dyrektor prof. Dippet powiedział mu, że jest na to za młody. Zachęcił go jednak, by zgłosił się po paru latach.

Tom zatrudnił się więc w czarnomagicznym sklepie Borgina i Burkesa, gdzie odnalazł medalion Slytherina, kupiony za marne grosze od jego matki. Zawarł również znajomość z zamożną czarownicą, Hepzibah Smith, która była w posiadaniu pucharu Helgi Hufflepuff. Tom zamordował kobietę, ukradł puchar, a jej skrzatce domowej wszczepił fałszywe wspomnienia, by wyglądało na to, że przypadkowo otruła swoją panią. Następnie Riddle wyjechał do Albanii, gdzie na podstawie informacji uzyskanych od ducha Ravenclawu - Szarej Damy, udało mu się odnaleźć zaginiony diadem Roweny Ravenclaw.

Kilka lat później Tom przyszedł do Hogwartu by ponownie prosić o posadę nauczyciela, jednak następca prof. Dippeta, Dumbledore, odmówił mu. Wściekły Riddle prawdopodobnie rzucił klątwę na posadę nauczyciela obrony przed czarną magią, przez co każdy następny nauczyciel tego przedmiotu nie pracował w Hogwarcie dłużej niż rok. Podczas tej wizyty w zamku, Tom ukrył diadem Ravenclaw w Pokoju Życzeń.

Lord Voldemort[edytuj]

W latach 60.[2] wraz ze wzrostem potęgi Voldemort rozpoczął wcielanie swoich planów w życie. Dążył do zapewnienia sobie nieśmiertelności, podporządkowanie świata mugoli czarodziejom z sobą na czele oraz zabicia czarodziejów pochodzenia mugolskiego. Masowo mordowano mugoli i czarodziejów, którzy nie walczyli po stronie Czarnego Pana. Narastało wrażenie osaczenia i nieustannego niebezpieczeństwa. Gdy sytuacja zaczęła się dramatycznie pogarszać, Dumbledore, jedyna osoba, przed którą Voldemort czuł respekt, założył organizację zwaną Zakonem Feniksa, która miała na celu zwalczanie zagrożenia płynącego ze strony Voldemorta i jego naśladowców.

Jako znak swój i śmierciożerców Voldemort przyjął tzw. Mroczny Znak, który wyglądał jak „czaszka, złożona z elementów, które przypominały szmaragdowe gwiazdy... spomiędzy szczęk zamiast języka wysuwał się wąż”[3]. Znak ten służył jako manifestacja obecności i sposób na szerzenie paniki w formie zaklęcia morsmordre[4]. Ten sam Znak w formie niemożliwego do usunięcia[5] tatuażu znajdował się też na przedramionach zwolenników Voldemorta. Ostry ból w miejscu „tatuażu” i kolor głębokiej czerni oznaczał, że Czarny Pan wzywa śmierciożercę, a jego dotknięcie pozwalało na danie znaku Voldemortowi.

Załamanie potęgi[edytuj]

Dowiedziawszy się o przepowiedni Syblilli Trelawney, Voldemort postanowił wyeliminować zagrożenie płynące od wybranego dziecka. Samo proroctwo dotyczyć mogło dwóch chłopców: Nevilla Longbottoma i Harry’ego Pottera. Znając tylko pierwszą część przepowiedni i próbując zabić Pottera nieświadomie wypełnił ją naznaczając go jako równego sobie. Zakochany w matce Harry’ego Severus Snape, śmierciożerca, który podsłuchał część przepowiedni, prosił Voldemorta, aby ją oszczędził. Sami Potterowie świadomi zagrożenia, które nad nimi ciążyło, zaczęli się ukrywać, a Snape postanowił ratować Lily Potter zwracając się do Dumbledore’a.

W wyniku nielojalności jednego z przyjaciół Jamesa Pottera w Halloween (31 października) 1981 roku Voldemort odkrył azyl Potterów. Zabił ojca, a następnie matkę, która zaoferowała mu wcześniej swoje życie w zamian za darowanie życia jej dziecku. Magiczna ochrona zapewniona ofiarą Lily sprawiła, że śmiercionośne zaklęcie odbiło się od dziecka, a ugodziwszy Voldemorta pozbawiło go ciała oraz cząstki duszy w nim obecnej. Większa część duszy Voldemorta istniała dalej w horkruksach. Czarodzieje byli przekonani, że Voldemort nie żyje. Harry Potter został oddany pod opiekę ciotki. Stało się tak, bo tylko w domu krewnych Harry był chroniony przez ostatnie życzenie swojej matki (ochrona straciła moc po odrodzeniu Voldemorta w czwartej części „Harry Potter i Czara Ognia”).

Powrót[edytuj]

Pierwszy raz Voldemort spróbował odtworzyć sobie ciało w czerwcu 1992 roku, starając się wykraść z Hogwartu Kamień filozoficzny mogący posłużyć do produkcji eliksiru życia. Chciał to zrobić rękoma profesora Quirinusa Quirrella, który uzyskał posadę w Hogwarcie na stanowisku obrony przed czarną magią. Przejęciu Kamienia zapobiegł Harry Potter wraz z Ronem Weasleyem i Hermioną Granger.

Kolejna okazja nadarza się w czerwcu 1993 roku, gdy w ręce Ginny Weasley trafił pamiętnik młodego Riddle’a. Cząstka jego duszy, zaklęta w dzienniku, powoli wysysała życie z nieświadomej dziewczynki, tym samym stając się bardziej materialną. Ginny zwierzała się w starym dzienniku Riddle’a ze swoich trosk, ten zaś uzależniał ją od siebie. Jego plany ponownie pokrzyżował, wraz z Ronem i Hermioną, Harry Potter, który zniszczył dziennik kłem martwego Bazyliszka.

Ostatecznie Voldemort odtworzył swoje ciało pod koniec Turnieju Trójmagicznego, 24 czerwca 1995 roku za sprawą Petera Pettigrew. Składnikami nowego ciała była krew Harry’ego, kości ojca i ręka Pettigrewa. Pettigrew był bezpośrednio odpowiedzialny za śmierć Potterów oraz wtrącenie Syriusza Blacka do Azkabanu. Po zdemaskowaniu odszukał on Voldemorta prosząc go o ochronę.

Rozproszony Zakon Feniksa został zreaktywowany. Stowarzyszenie zmuszono do działania w ukryciu z powodu niewiary ministra magii w powrót Voldemorta. Dzięki tak zdobytemu czasowi czarnoksiężnik miał do dyspozycji cały rok, w ciągu którego przeciągnął na swoją stronę dementorów, wilkołaki i część olbrzymów. Każda z tych społeczności miała swoje korzyści z przyłączenia się do Voldemorta. W szeregi armii czarnoksiężnika zaprzęgnięto inferiusy. Również wtedy doszło do masowych ucieczek niebezpiecznych czarodziejów z Azkabanu.

W połowie 1996 roku, wykorzystując umysłowe połączenie z Harrym Potterem, Voldemort skłonił go do wybrania się do Ministerstwa Magii, aby zdobyć pełną treść przepowiedni (wysłuchać jej mogła tylko osoba, do której się ona odnosi). W ślad za nimi wysłał on tam śmierciożerców, którzy mieli ją zdobyć po uzyskaniu do niej dostępu przez Pottera. W ferworze walki przepowiednia ulega zniszczeniu, przy czym ani Harry, ani żaden ze śmierciożerców nie słyszy jej treści. W Ministerstwie zjawił się sam Voldemort, który ponownie chce pozbawić życia Harry’ego, co uniemożliwił mu Dumbledore wraz z częścią Zakonu Feniksa. Voldemort został zmuszony do ucieczki, a Minister Magii, aurorzy i pracownicy Ministerstwa uznali powrót czarnoksiężnika.

Ostatnia bitwa[edytuj]

Po przegranej w Ministerstwie Voldemort wraz ze śmierciożercami szerzył terror i zniszczenie, również w świecie mugoli. Czarnoksiężnik rozczarowany działaniami ukarał swoich popleczników, w niełaskę popadł Lucjusz Malfoy, którego synowi zlecił on zadanie zabicia Dumbledore’a. W tym czasie Dumbledore'owi i Potterowi udało się odkryć istnienie i prawdopodobną postać wszystkich horkruksów, a dyrektor Hogwartu zniszczył kolejny z nich – pierścień Marvolo Gaunta.

Ponieważ różdżka Voldemorta zawiodła w pierwszym starciu z Harrym, czarnoksiężnik uprowadził pana Ollivandera, wytwórcę różdżek. Ten powiedział mu o bliźniaczych rdzeniach i doradził użycie innej różdżki. Voldemort zabrał więc różdżkę Lucjuszowi Malfoyowi, jednak i ta nie była w stanie mu pomóc w starciu z Harrym. Voldemort postanowił więc odnaleźć legendarną Czarną Różdżkę. W tym celu udał się do innego wytwórcy różdżek - Gregorowicza, który wyznał, że był w jej posiadaniu, ale została mu ona skradziona wiele lat temu przez pewnego młodzieńca. Młodzieńcem tym okazał się Gellert Grindewald - przyjaciel Albusa Dumbledore’a z młodości, a później budzący trwogę czarnoksiężnik. Voldemort odnalazł go w więzieniu Nurmengradu i dowiedział się, że tym który go pokonał i zdobył Czarną Różdżkę, był Dumbledore. Voldemort wrócił więc do Hogwartu i włamał się do grobowca byłego dyrektora, aby wykraść mu różdżkę.

Przez kolejny rok Harry Potter wraz z dwójką przyjaciół kontynuował wyszukiwanie pozostałych horkrusów, a sam Voldemort miał okazję do zaprowadzenia nowego porządku. Strach i niepewność były silniejsze od atmosfery sprzed jego upadku. Niemniej był on w dalszym ciągu zaniepokojony Potterem i próbował śledzić jego poczynania. Kiedy zauważył stratę prawie wszystkich horkruksów, zdecydował się trzymać blisko swojego węża, Nagini. Innymi ocalałymi horkruksami były czarka Helgi Hufflepuff (przebita w końcu zębem zdechłego Bazyliszka przez Hermionę) i diadem Ravenclaw (spalony przypadkowo przez Crabbe’a zaklęciem Szatańskiej Pożogi).

Świadomy niebezpieczeństwa Voldemort przystąpił do szturmu na szkołę, w której obronie stanęła cała kadra nauczycielska, część dorosłych uczniów oraz Zakon Feniksa. Próbując zdobyć panowanie nad Czarną Różdżką zabił Snape’a, który według niego miał być jej panem. Postawiwszy ultimatum Voldemort wezwał Pottera do stawienia się w Zakazanym Lesie. Tam Potter, który zrezygnował z możliwości obronienia się, został ugodzony zaklęciem Avada Kedavra. Nie spowodowało jednak ono jego śmierci, lecz zniszczyło pozostającą w nim przez 17 lat część duszy Voldemorta. Czarny Pan sprawił w ten sposób, że los Harry’ego przestał być uzależniony od niego, a sam Potter już nie był horkruksem. Oszukany przez Narcyzę Malfoy postanowił publicznie pokazać martwe – jak mu się zdawało – ciało młodzieńca na zamku. Niedługo potem Nagini, ostatni już horkruks, została ścięta mieczem Gryffindora przez Neville’a Longbottoma. Wywiązała się ostatnia walka między śmierciożercami a obrońcami zamku. Wreszcie Lord Voldemort przystąpił do pojedynku Harrym Potterem. Zaklęcie Avada Kadavra rzucone Czarną Różdżką w Pottera odbiło się od zaklęcia Expelliarmus rzuconego przez prawdziwego pana Czarnej Różdżki i doprowadziło do śmierci Voldemorta. Był 2 maja 1998 roku.

Horkruksy[edytuj]

 Osobny artykuł: Horkruks.

W wyniku fascynacji Voldemorta liczbą siedem (co widoczne jest we wspomnieniu Slughorna), Dumbledore sugeruje Harry’emu Potterowi, że Voldemort rozczepił swoją duszę na tyle właśnie fragmentów (sześć horkruksów i kawałek pozostający w jego ciele). W siódmej części serii okazuje się, że także Potter jest nieumyślnie stworzonym przez Voldemorta horkruksem.

Różdżka[edytuj]

Tom Riddle kupił swoją pierwszą różdżkę pod koniec sierpnia 1937 roku. Była wykonana z cisu, zawierała pióro feniksa. Miała trzynaście i pół cala długości i cechowała się dużą mocą. Została wyprodukowana przez Ollivandera.

Voldemort do zabicia swojego ojca i mugolskich dziadków używał różdżki Morfina Gaunta, po to aby zrzucić winę na niego.

Był zadowolony ze swojej różdżki aż do 24 czerwca 1995 roku, kiedy jego różdżka nie zdziałała tak, jak chciał, w starciu z Harrym Potterem. Voldemort porwał Ollivandera, który radził mu użyć innej różdżki. Posłuchał tej rady i pożyczył różdżkę od Lucjusza Malfoya (wiąz i włókno ze smoczego serca). Jednak Voldemort ponownie poniósł porażkę, w starciu z Harrym różdżka Lucjusza pękła.

Voldemort dowiedział się o Czarnej Różdżce, która czyniła jej posiadacza niezwyciężonym. Od tej pory swoje wysiłki skupił na odnalezieniu tej różdżki. Podczas poszukiwań używał swojej cisowej różdżki.

Gdy udało się zlokalizować różdżkę, okazało się, że jej właścicielem był Dumbledore. Voldemort udał się więc do Hogwartu, gdzie zabrał różdżkę z grobu dyrektora. Był zawiedziony, różdżka nie miała nadzwyczajnej mocy. Później odkrył, że działo się tak dlatego, iż nie był prawowitym właścicielem różdżki.

Ekranizacja[edytuj]

W filmie Harry Potter i Kamień Filozoficzny głosu użyczał mu Richard Bremmer. Młodego Voldemorta (Harry Potter i Komnata Tajemnic) gra Christian Coulson. Natomiast w filmach Harry Potter i Czara Ognia i Harry Potter i Zakon Feniksa oraz Harry Potter i Insygnia Śmierci (obie części) odrodzonego Voldemorta grał Ralph Fiennes. W Harry Potter i Książę Półkrwi Hero Fiennes Tiffin gra 11-letniego Voldemorta, zaś Frank Dillane wcielił się w 16-letniego Czarnego Pana.

Uwagi

Przypisy

  1. w wyniku błędu w tłumaczeniu pierwszej części i zachowania spójności w pozostałych w polskiej wersji stosowana jest konsekwentnie nazwa „sklep Borgina i Burkesa”
  2. Wypowiedzi Albusa Dumbledore’a i Korneliusza Knota na początku 1. i 6. części wskazują na lata 60. XX wieku
  3. Harry Potter i Czara Ognia, s. 139.
  4. Został wyczarowany na niebie podczas Mistrzostw Świata w Quidditchu opisanych w w czwartej części.
  5. Wypowiedź fałszywego Szalonookiego Moodiego w Harry Potter i Czara Ognia.