Lord Voldemort

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lord Voldemort
Tom Marvolo Riddle

czarodziej półkrwi
Postać z Harry Potter
Ilustracja
Figurka-podobizna filmowego Lorda Voldemorta
Pierwsze wystąpienie Harry Potter i Kamień Filozoficzny
Grany przez Ian Hart (mocap)[a]
Richard Bremmer (głos)[a]
Christian Coulson[b]
Ralph Fiennes[c]
Frank Dillane (15-latek)[d]
Hero Fiennes-Tiffin (11-latek)[d]
Dane biograficzne
Pochodzenie Hogwart (Slytherin)
Płeć Mężczyzna
Data i miejsce urodzenia 31 grudnia 1926
Sierociniec Wool's, Londyn, Wielka Brytania
Data i miejsce śmierci 2 maja 1998
Wielka Sala, Szkoła Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, Szkocja
Rodzina matka: Meropa Gaunt
ojciec: Tom Riddle (senior)
Inne informacje
Zajęcie Absolwent Hogwartu
czarnoksiężnik
pracownik w sklepie „Borgin&Burkes”

Lord Voldemort, właściwie Tom Marvolo Riddle (ur. 31 grudnia 1926, zm. 2 maja 1998) – fikcyjna postać z serii powieści J.K. Rowling Harry Potter, główny antagonista, czarnoksiężnik stojący na czele śmierciożerców. Przez lękających się go najczęściej określany eufemizmami „Ten-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać” oraz „Sam-Wiesz-Kto”, przez zwolenników nazywany również „Czarnym Panem”.

Imiona[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie pseudonimu Lorda Voldemorta wytłumaczone jest częściowo w drugiej części serii, gdzie sam Riddle wskazuje, że zdanie I am Lord Voldemort (pol. „Jestem Lord Voldemort”) jest anagramem jego pełnego nazwiska, Tom Marvolo Riddle. Według szóstej części serii Voldemort pierwsze imię otrzymał z woli matki po swoim ojcu, Tomie Riddle'u. Marvolo z kolei jest imieniem ojca jego zmarłej matki.

Przez zdecydowaną większość społeczeństwa czarodziejów nazywany był „sam-wiesz-kim” bądź „tym, którego imienia nie wolno wymawiać”. Jednymi z nielicznych, którzy nie bali się wymawiać „Lord Voldemort”, byli Albus Dumbledore i Remus Lupin. Również Harry Potter nie miał oporów przed wymawianiem tego imienia, choć gdy to zrobił, wszyscy na ogół mieli o to do niego pretensje. Śmierciożercy nazywali go Czarnym Panem.

Drzewo genealogiczne[edytuj | edytuj kod]

Z perspektywy rodzin Riddle oraz Gaunt[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
Salazar Slytherin
 
 
Ród Peverellów
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Thomas Riddle
 
Mary Riddle
 
Marvolo Gaunt
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tom Riddle
 
Meropa Gaunt
 
Morfin Gaunt
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tom Marvolo Riddle
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Harry Potter

Z perspektywy rodziny Potter[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
rodzina Peverellów
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Salazar Slytherin
 
 
 
Cadmus Peverell
 
 
Antioch Peverell
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ignotus Peverell
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
syn Ignotusa Peverella
 
 
Linfred ze Stinchcombe
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Iolanthe Peverell
 
Hardwin Potter
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
wiele pokoleń
 
 
 
wiele pokoleń
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
wiele pokoleń
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ralston Potter
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Marvolo Gaunt
 
 
 
 
 
rodzina Blacków
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
wiele pokoleń
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tom Riddle
 
Meropa Gaunt
 
Morfin Gaunt
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Pani Potter
 
Henry Potter
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tom Marvolo Riddle
 
 
 
 
 
Septimus Weasley
 
Cedrella Black
 
pan i pani Dursley
 
 
 
 
 
pan i pani Evans
 
Euphemia Potter
 
Fleamont Potter
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Apolline Delacour
 
pan Delacour
 
Molly Prewett
 
Artur Weasley
 
Marjorie Dursley
 
Vernon Dursley
 
Petunia Evans
 
Lily Evans
 
James Potter
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Dudley Dursley
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Gabrielle Delacour
 
 
 
Charlie Weasley
 
 
 
 
 
 
 
Fred Weasley
 
 
Hermiona Granger
 
Ron Weasley
 
 
Ginevra Weasley
 
Harry Potter
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Fleur Delacour
 
William Weasley
 
 
 
Percy Weasley
 
Audrey Weasley
 
George Weasley
 
Angelina Johnson
 
 
 
James Potter
 
Albus Potter
 
Lily Potter
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Victoire Weasley
 
Dominique Weasley
 
Louis Weasley
 
Molly Weasley
 
Lucy Weasley
 
Fred Weasley
 
Roxanne Weasley
 
Rose Weasley
 
Hugo Weasley
 
 
 

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przeszłość[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo

Tom Marvolo Riddle urodził się 31 grudnia 1926 roku. Jego matka, Meropa Gaunt, była czarownicą, która zakochała się w mugolu, Tomie Riddle'u. Był on przystojnym i bogatym paniczem, a Meropa nie dość, że nie była urodziwa, to jeszcze żyła w nędzy. Dlatego też podstępnie podała mu napój miłosny, aby ten się w niej zakochał. Według Albusa Dumbledore’a musiała ona okresowo podawać mu kolejne dawki, aby czar nie prysł, jednakże w pewnym momencie zaprzestała tego myśląc, że skoro spędzili razem tyle czasu i spodziewają się dziecka, naprawdę się w niej zakochał. Nadzieje okazały się płonne, gdyż Tom Riddle natychmiast ją opuścił i nigdy nie wrócił. Voldemort był więc czarodziejem półkrwi.

Opuszczona matka Toma tułała się, nie mogąc odnaleźć się po stracie bliskiej osoby. Dumbledore podejrzewał, że mogła stracić swe magiczne zdolności lub zaprzestała ich używania. Gdy zbliżał się czas porodu, sprzedała medalion Slytherina (późniejszy horkruks) Burke'owi[1], który był współwłaścicielem sklepu „Borgin & Burkes”. Meropa nie była świadoma wysokiej wartości medalionu i sprzedała go za 10 galeonów. Następnie udało się jej odnaleźć sierociniec, w którym urodziła dziecko, które poleciła nazwać właśnie Tomem Marvolo Riddle’em. Zmarła godzinę po porodzie.

Tom wychowywał się w sierocińcu. Zauważył, że potrafi w wyjątkowy sposób kontrolować rzeczywistość: sprawiać w niezwykły sposób fizyczny ból i przykrość osobom, które go denerwowały, nigdy jednak nie przyłapano go na gorącym uczynku. Potrafił także rozmawiać z wężami. Z powodu dziwnych zjawisk, które działy się wokół niego, bano się go. On sam był jednak przygotowany na to, aby uwierzyć, że jest, jak sam to określił, „wyjątkowy”.

Z wyglądu przypominał ojca, ale ustosunkowanie się do mugoli, „szlam” i „zdrajców krwi” odziedziczył po dziadku od strony matki.

Pierwszy etap życia Toma kończy się w lipcu 1937 roku, wizytą Albusa Dumbledore’a, pełniącego wówczas funkcję nauczyciela transmutacji w Hogwarcie, który przyniósł Riddle'owi list z propozycją nauki w szkole dla czarodziejów. Chłopiec dowiedziawszy się o swym czarodziejskim pochodzeniu zapytał, które z jego rodziców było czarodziejem. Dowiedziawszy się, że była to matka, nie mógł w to uwierzyć, ponieważ zmarła ona w tak prozaiczny, „mugolski” sposób, po czym zostawiła go w mugolskim sierocińcu, co kłóciło się z jego wyobrażeniem o czarodziejskiej mocy, która się w nim budziła. Już wtedy miał on wstręt do wszystkiego, co zwykłe; stąd też jego niechęć do pospolitego imienia „Tom”.

Hogwart

Tom Riddle rozpoczął naukę w Hogwarcie w wieku jedenastu lat i został przydzielony do Slytherinu. Szybko zdobył zaufanie grona pedagogicznego, które widziało w nim wyjątkowo zdolnego młodzieńca. Jedyną osobą, która mu nie ufała był Dumbledore, który w czasie pierwszego spotkania zaobserwował jego pragnienie potęgi i skłonność do okrucieństwa.

Do wyróżniających się wydarzeń należy odkrycie i otworzenie Komnaty Tajemnic w czasie piątego roku nauki (1942 rok), co było możliwe dzięki odkryciu, że Tom Riddle jest potomkiem jednego z założycieli Hogwartu, Salazara Slytherina. Za sprawą Bazyliszka strzegącego Komnaty zginęła uczennica (której duch był później nazywany Jęczącą Martą). Riddle będący wówczas prefektem i wzorowym uczniem łatwo przekonał wszystkich, że odpowiedzialny za ataki jest miłośnik niebezpiecznych stworzeń, Rubeus Hagrid, który został z tego powodu wydalony ze szkoły.

Riddle zaczął również studiować tajniki czarnej magii. Dowiedział się o istnieniu horkruksów, jednak nie mógł znaleźć więcej informacji o nich w książkach. Jako wzorowy uczeń, użył swojego czaru osobistego, by wydobyć te informacje od profesora Slughorna.

W szkole zaczął też gromadzić wokół siebie osoby, tak jak on pragnące zdobyć potęgę i władzę. Z powodu swoich zdolności szybko stał się ich nieformalnym przywódcą. Później grupa ta była rdzeniem przyszłych śmierciożerców. W Hogwarcie również zaprojektował on sobie nowe nazwisko – Lord Voldemort, a także odkrył tajemnicę swojego pochodzenia.

Pewnego lata, podczas wakacji, Tom odwiedził wioskę Little Hangleton, skąd pochodzili jego rodzice. W domu swojej matki zastał wuja Morfina, który natychmiast dostrzegł jego podobieństwo do „tego mugola”. Morfin był zaskoczony, gdy chłopak przemówił do niego językiem wężów i wyjaśnił pomyłkę. Następnie Tom oszołomił wuja, zabrał mu różdżkę i udał się do domu, który wskazał mu Morfin, by w akcie zemsty zamordować swojego ojca i dziadków. Po dokonaniu zbrodni wrócił do domu wuja i zmodyfikował jego pamięć, aby myślał, że to on zamordował mugoli. W ten sposób Morfin trafił do Azkabanu, a Tom przechwycił rodzinną pamiątkę – pierścień z „herbem” Peverellów.

Po ukończeniu szkoły

Kiedy miał 18 lat zaczął starać się o posadę nauczyciela w szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, jednak dyrektor prof. Dippet powiedział mu, że jest na to za młody. Zachęcił go jednak, by zgłosił się po paru latach.

Tom zatrudnił się więc w czarnomagicznym sklepie Borgina i Burkesa, gdzie odnalazł medalion Slytherina, kupiony za marne grosze od jego matki. Zawarł również znajomość z zamożną czarownicą, Hepzibah Smith, która była w posiadaniu pucharu Helgi Hufflepuff. Tom zamordował kobietę, ukradł puchar, a jej skrzatce domowej wszczepił fałszywe wspomnienia, by wyglądało na to, że przypadkowo otruła swoją panią. Następnie Riddle wyjechał do Albanii, gdzie na podstawie informacji uzyskanych od ducha Ravenclawu – Szarej Damy, udało mu się odnaleźć zaginiony diadem Roweny Ravenclaw.

Kilka lat później Tom przyszedł do Hogwartu by ponownie prosić o posadę nauczyciela, jednak następca prof. Dippeta, Dumbledore, odmówił mu. Dumbledore był przekonany, że Riddle zbiera pamiątki po założycielach Hogwartu i zamienia je w horkruksy. Celem Riddle’a był tak naprawdę miecz Godryka Gryffindora – ostatni przedmiot po założycielach szkoły. Wściekły Riddle prawdopodobnie rzucił klątwę na posadę nauczyciela obrony przed czarną magią, przez co każdy następny nauczyciel tego przedmiotu nie pracował w Hogwarcie dłużej niż rok. Podczas tej wizyty w zamku, Tom ukrył diadem Ravenclaw w Pokoju Życzeń.

jako „Lord Voldemort”

W latach 60.[2] wraz ze wzrostem potęgi Voldemort rozpoczął wcielanie swoich planów w życie. Dążył do zapewnienia sobie nieśmiertelności, podporządkowanie świata mugoli czarodziejom z sobą na czele oraz zabicia czarodziejów pochodzenia mugolskiego. Masowo mordowano mugoli i czarodziejów, którzy nie walczyli po stronie Czarnego Pana. Narastało wrażenie osaczenia i nieustannego niebezpieczeństwa. Gdy sytuacja zaczęła się dramatycznie pogarszać, Dumbledore, jedyna osoba, przed którą Voldemort czuł respekt, założył organizację zwaną Zakonem Feniksa, która miała na celu zwalczanie rosnącego zagrożenia. Voldemort przyjął tzw. Mroczny Znak jako logo działalności swojej i śmierciożerców.

Załamanie potęgi

Zimą 1979 roku lub wiosną 1980 roku, w Gospodzie „Pod Świńskim Łbem” Sybilla Trelawney wypowiedziała Albusowi Dumbledore przepowiednię dotyczącą Voldemorta, którą częściowo podsłuchał pod drzwiami Severus Snape.

OTO NADCHODZI TEN, KTÓRY MA MOC POKONANIA CZARNEGO PANA... ZRODZONY Z TYCH, KTÓRZY TRZYKROTNIE MU SIĘ OPARLI, A NARODZI SIĘ, GDY SIÓDMY MIESIĄC DOBIEGNIE KOŃCA... (...)

Nie dosłyszał drugiej części, gdyż wyrzucono go z baru. Przekazał mu jednak wszystko, co zdołało uchwycić jego ucho. Voldemort postanowił wyeliminować zagrożenie płynące od wybranego dziecka: Nevilla Longbottoma lub Harry’ego Pottera. Snape − zakochany w matce Harry’ego odkąd ją poznał − prosił Voldemorta, aby ją oszczędził. Sami Potterowie byli świadomi zagrożenia, które nad nimi ciążyło. Zaczęli się ukrywać, a Snape postanowił ratować Lily Potter zwracając się do Dumbledore’a.

W wyniku nielojalności jednego z przyjaciół Jamesa Pottera w Halloween (31 października) 1981 roku Voldemort odkrył azyl Potterów. Zabił ojca, a następnie matkę, która zaoferowała mu wcześniej swoje życie w zamian ocalenie syna. Magiczna ochrona zapewniona ofiarą Lily, czyli starożytna magia miłości lub najwyższego poświęcenia w imię miłości, sprawiła, że śmiercionośne zaklęcie odbiło się od dziecka. Ugodziwszy Voldemorta, który nie rozumiał tej siły i przez to ją ignorował, wyrwało jego okaleczoną tworzeniem horkruksów duszę od ciała. Część owej duszy utknęła w młodym, osieroconym chłopcu. Znając tylko pierwszą część przepowiedni i próbując zabić Pottera, Lord Voldemort nieświadomie wypełnił ją, naznaczając go jako równego sobie. Czarodzieje w większości, z wyjątkiem m.in. Albusa Dumbledore, Augusty Longbottom oraz Severusa Snape byli przekonani, że Voldemort nie żyje.

Teraźniejszość[edytuj | edytuj kod]

październik 1981 roku do czerwca 1992

Harry został oddany pod opiekę ciotki. Stało się tak, bo tylko w domu krewnych Harry był chroniony przez ostatnie życzenie swojej matki. Dumbledore rzucił wymyślne zaklęcia na dom jego krewnych, by żaden śmierciożerca ani sam Czarny Pan nie mogli go tam dopaść. Petunia przypieczętowała je, gdy wzięła siostrzeńca pod swój dach. Wraz z listem od Dumbledore’a, wyjaśniającym wszystko.

Tymczasem Tom Marvolo Riddle został wyrwany ze swego ciała i był czymś mniejszym, niż duch. Wciąż jednak żył. Pozbawiony ciała i mocy, udał się do głębokiej albańskiej puszczy by tam przez następne lata zmuszać się tylko i wyłącznie do istnienia. Bezustannie, bez snu czekał też na swoich zwolenników w nadziei, że ktoś go odnajdzie.

Pierwszy raz Voldemort spróbował odtworzyć sobie ciało w czerwcu 1992 roku, starając się wykraść z Hogwartu Kamień filozoficzny mogący posłużyć do produkcji eliksiru życia. Chciał to zrobić rękoma profesora Kwiryniusza Quirrell, który uzyskał posadę w Hogwarcie na stanowisku nauczyciela obrony przed czarną magią. Przejęciu Kamienia zapobiegł Harry Potter wraz z Ronem Weasleyem i Hermioną Granger.

lipiec 1992 do czerwca 1993

Kolejna okazja nadarza się w czerwcu 1993 roku, gdy w ręce Ginny Weasley trafił pamiętnik młodego Riddle’a. Cząstka jego duszy, zaklęta w dzienniku, powoli wysysała życie z nieświadomej dziewczynki, tym samym stając się bardziej materialną. Ginny zwierzała się w starym dzienniku Riddle’a ze swoich trosk, ten zaś uzależniał ją od siebie. Jego plany ponownie pokrzyżował, wraz z Ronem i Hermioną, Harry Potter, który zniszczył dziennik kłem martwego Bazyliszka.

lipiec 1994 do czerwca 1995

Ostatecznie Voldemort odtworzył swoje ciało pod koniec Turnieju Trójmagicznego, 24 czerwca 1995 roku za sprawą Petera Pettigrew, torturowania Berty Jorkins, wiernego śmierciożercy Bartemiusza Crouch Juniora i pośredniej kontroli nad Bartemiuszem Crouchem Seniorem. Składnikami nowego ciała była krew Harry’ego, kości ojca i ręka Pettigrewa. Tarcza ochronna stworzona przez Lily Potter: tarcza miłości, przestała działać. Czarnoksiężnik mógł dotknąć chłopca bez konsekwencji. Tylko Albus Dumbledore wiedział, co to będzie oznaczać. Rozproszony Zakon Feniksa został reaktywowany. Stowarzyszenie zmuszono do działania w ukryciu z powodu niewiary ministra magii w powrót Voldemorta.

lipiec 1995 do czerwca 1996

Dzięki tak zdobytemu czasowi czarnoksiężnik miał do dyspozycji cały rok, w ciągu którego przeciągnął na swoją stronę dementorów, wilkołaki i część olbrzymów. Każda z tych społeczności miała swoje korzyści z przyłączenia się do Voldemorta. W szeregi armii czarnoksiężnika zaprzęgnięto inferiusy. Również wtedy doszło do masowych ucieczek niebezpiecznych czarodziejów z Azkabanu. W połowie 1996 roku, wykorzystując umysłowe połączenie z Harrym Potterem, Voldemort skłonił go do wybrania się do Ministerstwa Magii, aby zdobyć pełną treść przepowiedni. Podnieść z miejsca zabezpieczonego czarami mógł ją tylko ten, którego dotyczyła. W ślad za nim wysłał śmierciożerców, którzy mieli ją zdobyć po uzyskaniu do niej dostępu przez Pottera. W ferworze walki przepowiednia uległa zniszczeniu, przy czym ani Harry, ani żaden ze śmierciożerców nie słyszał jej treści. W ministerstwie zjawił się sam Voldemort, który ponownie chciał pozbawić życia Harry’ego, co uniemożliwił mu Dumbledore wraz z częścią Zakonu Feniksa. Voldemort posiadł ciało Harry’ego i tak chciał by dyrektor zgładził ucznia, ale Czarny Pan został pokonany miłością, którą „Chłopak Który Przeżył” wypełnił siebie. Riddle został zmuszony do ucieczki, a Minister Magii, aurorzy oraz pozostali pracownicy widzieli go i uznali powrót czarnoksiężnika.

lipiec 1996 do czerwca 1997

Po przegranej w Ministerstwie Voldemort wraz ze śmierciożercami szerzył terror i zniszczenie, również w świecie mugoli. Czarnoksiężnik, rozczarowany ich działaniami, ukarał swoich popleczników, w niełaskę popadł Lucjusz Malfoy, którego synowi zlecił on zadanie zabicia Dumbledore’a. W tym czasie dyrektorowi szkoły udało się zniszczyć drugi horkruks – pierścień Marvolo Gaunta. Jemu i Potterowi udało się odkryć istnienie oraz prawdopodobną postać wszystkich horkruksów.

lipiec 1997 do maja 1998

Ponieważ różdżka Voldemorta zawiodła w pierwszym starciu z Harrym , czarnoksiężnik uprowadził Ollivandera, wytwórcę różdżek. Ten powiedział mu o bliźniaczych rdzeniach i doradził użycie innej różdżki. Voldemort zabrał więc różdżkę Lucjuszowi Malfoyowi, jednak i ta nie była w stanie mu pomóc w starciu z Harrym. Voldemort postanowił więc odnaleźć legendarną Czarną Różdżkę. W tym celu udał się do innego wytwórcy różdżek – Gregorowicza, który wyznał, że był w jej posiadaniu, ale została mu ona skradziona wiele lat temu przez pewnego młodzieńca. Okazał się nim Gellert Grindewald – przyjaciel Albusa Dumbledore’a z młodości, a później budzący trwogę czarnoksiężnik. Voldemort odnalazł go w jego własnym więzieniu „Nurmengrad” i dowiedział się, że tym który go pokonał i zdobył Czarną Różdżkę, był Dumbledore. Voldemort wrócił więc do Hogwartu i włamał się do grobowca byłego dyrektora, aby wykraść mu różdżkę.

Przez kolejny rok Harry Potter wraz z dwójką przyjaciół kontynuował wyszukiwanie pozostałych horkruksów, a sam Voldemort miał okazję do zaprowadzenia nowego porządku. Strach i niepewność były silniejsze od atmosfery sprzed jego upadku. Niemniej był on w dalszym ciągu zaniepokojony Potterem i próbował śledzić jego poczynania. Dopiero dzięki informacjom o włamaniu się Pottera do skarbca Lestrange’ów zauważył stratę prawie wszystkich horkruksów. Zdecydował się trzymać blisko swojego węża, Nagini.

Świadomy niebezpieczeństwa Voldemort przystąpił do szturmu na szkołę, w której obronie stanęła cała kadra nauczycielska, część dorosłych uczniów oraz Zakon Feniksa. W międzyczasie, zniszczeniem pozostałych horkruksów zajęła się Hermiona z Ronem, która to przebiła kłem bazyliszka czarkę Helgi Hufflepuff ze skarbca Bellatrix w Komnacie Tajemnic. Crabbe przypadkiem spalił zaklęciem Szatańskiej Pożogi diadem Roweny Ravenclaw. Natomiast przywódca śmierciożerców zabił Snape’a, który według niego miał być panem Czarnej Różdżki. Postawiwszy ultimatum Voldemort wezwał Pottera do stawienia się w Zakazanym Lesie. Tam Potter, który zrezygnował z możliwości obronienia się, został ugodzony zaklęciem Avada Kedavra. Nie spowodowało jednak ono jego śmierci, lecz zniszczyło pozostającą w nim przez 17 lat część duszy Voldemorta. Czarny Pan przerwał zatem połączenie z „wybrańcem”, który to sam przestał być horkruksem. Oszukany przez Narcyzę Malfoy postanowił publicznie pokazać martwe – jak mu się zdawało – ciało młodzieńca na zamku. Niedługo potem Nagini, ostatni już horkruks, została ścięta mieczem Gryffindora przez Neville’a Longbottoma.

Śmierć/Epilog[edytuj | edytuj kod]

W pierwszych godzinach 2 maja 1998 roku wywiązała się ostatnia walka między śmierciożercami a obrońcami zamku. Lord Voldemort przystąpił do pojedynku z innymi nauczycielami: McGonnagall, Flitwickiem i Slughornem. Tuż po tym jak zobaczył, że Bellatrix Lestrange została zabita przez Molly Weasley wpadł w szał, ale Harry rzucił między kobietę a niego zaklęcie tarczy i ujawnił się wszystkim. Bitwa zamilkła i Harry wyjawił wszystko swemu wrogowi: o zniszczeniu wszystkich horkruksów, ochronie jaką zapewnił swoim przyjaciołom, gdy sam oddał życie w Zakazanym Lesie, zdradzie Snape’a, która ciągnęła się przez 18 lat, przyczynie tej zdrady oraz, że to Draco był panem Czarnej Różdżki do czasu, gdy został rozbrojony w swoim domu przez Pottera. Zaklęcie Avada Kedavra rzucone Czarną Różdżką w Pottera odbiło się od zaklęcia Expelliarmus rzuconego przez prawdziwego pana Czarnej Różdżki i doprowadziło do śmierci Voldemorta. Skorupę zwłok zbrodniarza wyniesiono z wielkiej sali Hogwartu. Ułożono je w osobnej komnacie, z dala od ciał Freda, Tonks, Lupina, Colina Creeveya i pięćdziesięciu innych, którzy zginęli w walce.

Horkruksy[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Horkruks.

W wyniku fascynacji Voldemorta liczbą siedem (co widoczne jest we wspomnieniu Slughorna), Dumbledore sugeruje Harry’emu Potterowi, że Voldemort rozszczepił swoją duszę na tyle właśnie fragmentów (sześć horkruksów i kawałek pozostający w jego ciele). W siódmej części serii okazuje się, że także Potter jest nieumyślnie stworzonym przez Voldemorta horkruksem.

Różdżka[edytuj | edytuj kod]

Tom Riddle kupił swoją pierwszą różdżkę pod koniec sierpnia 1937 roku. Była wykonana z cisu, zawierała pióro feniksa. Miała trzynaście i pół cala długości i cechowała się dużą mocą. Została wyprodukowana przez Ollivandera.

Voldemort do zabicia swojego ojca i mugolskich dziadków użył różdżki Morfina Gaunta, po to aby zrzucić winę na niego.

Był zadowolony ze swojej różdżki aż do 24 czerwca 1995 roku, kiedy jego różdżka nie zdziałała tak, jak chciał, w starciu z Harrym Potterem. Voldemort porwał Ollivandera, który radził mu użyć innej różdżki. Posłuchał tej rady i pożyczył różdżkę od Lucjusza Malfoya (wiąz i włókno ze smoczego serca). Jednak Voldemort ponownie poniósł porażkę. W starciu z Harrym różdżka Lucjusza pękła.

Voldemort dowiedział się o Czarnej Różdżce, która czyniła jej posiadacza niezwyciężonym. Od tej pory swoje wysiłki skupił na odnalezieniu jej. Podczas poszukiwań używał swojej cisowej różdżki.

Gdy udało mu się zlokalizować różdżkę, okazało się, że jej właścicielem był Dumbledore. Voldemort udał się więc do Hogwartu, gdzie zabrał różdżkę z grobu dyrektora. Był zawiedziony, gdyż różdżka nie miała nadzwyczajnej mocy. Później odkrył, że działo się tak dlatego, iż nie był jej prawowitym właścicielem.

Ekranizacja[edytuj | edytuj kod]

W filmie Harry Potter i Kamień Filozoficzny głosu użyczał mu Richard Bremmer. Młodego Voldemorta (Harry Potter i Komnata Tajemnic) gra Christian Coulson. Natomiast w filmach Harry Potter i Czara Ognia i Harry Potter i Zakon Feniksa oraz Harry Potter i Insygnia Śmierci (obie części) odrodzonego Voldemorta grał Ralph Fiennes. W Harry Potter i Książę Półkrwi Hero Fiennes Tiffin gra 11-letniego Voldemorta, zaś Frank Dillane wcielił się w 16-letniego Czarnego Pana.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. w wyniku błędu w tłumaczeniu pierwszej części i zachowania spójności w pozostałych w polskiej wersji stosowana jest konsekwentnie nazwa „sklep Borgina i Burkesa”
  2. Wypowiedzi Albusa Dumbledore’a i Korneliusza Knota na początku 1. i 6. części wskazują na lata 60. XX wieku