Stanisław Michalkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polityka i publicysty. Zobacz też: hasło o osobie historyka Stanisława Michalkiewicza.
Stanisław Michalkiewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1947
Lublin
Prezes Unii Polityki Realnej
Okres od 1997
do 1999
Przynależność polityczna Unia Polityki Realnej
Poprzednik Janusz Korwin-Mikke
Następca Janusz Korwin-Mikke

Stanisław Andrzej Michalkiewicz (ur. 8 listopada 1947 w Lublinie) – polski prawnik, nauczyciel akademicki, eseista, publicysta, polityk i autor książek o tematyce społeczno-politycznej. Działacz opozycji w PRL. Współzałożyciel Unii Polityki Realnej.

Wykładowca w Wyższej Szkole Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie oraz Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Syn Julii i Stefana[1]. W 1969 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, a w 1972 – Podyplomowe Studium Dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim.

PRL[edytuj | edytuj kod]

Od 1969 do 1970 był pracownikiem Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w Gdańsku. W latach 70. zakładał wraz z Wojciechem Ziembińskim i Andrzejem Wojciechowskim Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W 1972 rozpoczął pracę w piśmie „Zielony Sztandar” w dziale łączności z czytelnikami.

Pod koniec 1977 pod jego redakcją ukazał się pierwszy numer tygodnika „Gospodarz”. Publikował w tym czasie również w drugoobiegowym piśmie „Opinia” pod pseudonimem Andrzej Stanisławski. W tym okresie Michalkiewicz podjął dodatkową pracę tłumacza w warszawskim oddziale Agencji Prasowej „Nowosti” i wszystkie zarobione tam pieniądze przeznaczył na finansowanie druku „Gospodarza”. Po utworzeniu w 1980 NSZZ „Solidarność” nawiązał współpracę z drugoobiegowym wydawnictwem „Krąg”, kierowanym przez Wojciecha Fałkowskiego i Andrzeja Rosnera. Był przewodniczącym komisji zakładowej „Solidarności”[2].

27 września 1981 był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. W maju 1982 został internowany na Białołęce, gdzie zaprzyjaźnił się z Januszem Korwin-Mikkem. Po zwolnieniu podjął pracę robotnika rolnego w okolicach Grójca – a później – robotnika w firmie „Thomex”. W tym też okresie, wykorzystując kontakty z drukarzami, organizował powielanie ulotek dla potrzeb podziemnej „Solidarności”.

Jesienią 1983, wraz z Marianem Miszalskim, rozpoczął wydawanie podziemnego pisma „Kurs”, co zainaugurowało powstanie wydawnictwa o tej samej nazwie. Było to przedsięwzięcie samofinansujące się. Pod koniec marca 1982, pod szyldem wydawnictwa „Krąg”, opublikował książkę Andrzeja Alberta (prof. Wojciech Roszkowski) „Najnowsza historia Polski” w nakładzie ponad 1000 egzemplarzy. Współpracował z NSZZ „Solidarność” RI.

Mając znajomości w środowisku drukarzy, wydawał też „Dokumenty SDP”, dla potrzeb zdelegalizowanego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Wydał również pierwszy numer pisma „Wezwanie” pod redakcją Tomasza Jastruna.

W 1987 wraz z innymi sygnatariuszami (m.in. Stefanem Kisielewskim), podpisał akt założycielski stowarzyszenia Ruch Polityki Realnej (którego prezesem został Janusz Korwin-Mikke), przekształconego później w partię Unia Polityki Realnej.

Od 1978, w związku ze swoją działalnością opozycyjną, był rozpracowywany przez Służbę Bezpieczeństwa[1].

Stanisław Michalkiewicz, 2007

III RP[edytuj | edytuj kod]

W latach 1991–1993 zasiadał w Trybunale Stanu. Był autorem projektu polskiej konstytucji, w którym zawarty był m.in. zakaz uchwalania budżetu z deficytem[3]. Był też autorem projektu nowelizacji kodeksu karnego, przewidującej przywrócenie kary śmierci[4].

W latach 1997–1999 pełnił funkcję prezesa, a 2004–2005 wiceprezesa Unii Polityki Realnej. W tym czasie zadeklarował się jako konserwatywny liberał.

Z ramienia UPR kandydował bez powodzenia w 1997 do Sejmu, w 2001 do Senatu i w 2004 do Parlamentu Europejskiego. W 2005 ponownie bezowocnie ubiegał się o mandat senatora, kandydując jako bezpartyjny reprezentant Ligi Polskich Rodzin. Po wyborach powrócił do UPR. 20 października 2009 wystąpił z tej partii (po kongresie, na którym z członkostwa zrezygnował Janusz Korwin-Mikke). Podjął współpracę z Wolnością i Praworządnością, a następnie z Kongresem Nowej Prawicy. W 2011 został członkiem honorowym Stowarzyszenia KoLiber[5].

Wszedł w skład Komitetu Obrony Dobrego Imienia Polski i Polaków[6].

Działalność publicystyczna[edytuj | edytuj kod]

Publikuje na łamach „Opcji na prawo”, „Najwyższego CZASU!”, „Powściągliwości i Pracy”, „Naszej Polski”, „Gazety Polskiej”, „Dziennika Polskiego”, „Niezależnej Gazety Polskiej”, „Mojej Rodziny”, „Magna Polonia” i innych pism. Od września 2006 do grudnia 2013 jego felietony emitował Program I Polskiego Radia. Jest felietonistą Radia Maryja i od 2003 Telewizji Trwam, w ramach cyklicznej audycji Myśląc Ojczyzna. Był publicystą „Naszego Dziennika[7].

Interia zamieszczała jego artykuły w serwisie biznesowym.

Blog Michalkiewicza wygrał główną nagrodę w konkursie Blog Roku 2008, organizowanym przez onet.pl[8]. Regularnie pisze także w serwisie Nowy Ekran.

29 marca 2006 na antenie Radia Maryja wygłosił felieton[9], który Rada Etyki Mediów i Marek Edelman uznali za antysemicki[10]. Kieleckie Stowarzyszenie im. Jana Karskiego dopatrzyło się w nim treści propagujących kłamstwo oświęcimskie[11]. Prokuratura Rejonowa w Toruniu nie podzieliła tych zarzutów i umorzyła postępowanie[12][13].

Został członkiem i sekretarzem Kapituły Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza[14][15]. W 2016 podczas I Ogólnopolskiego Forum Organizacji i Ruchów Wolnościowych otrzymał Nagrodę im. Frédérica Bastiata[16].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Wywiady[edytuj | edytuj kod]

Tomasz Sommer: Michalkiewicz: Nie bójcie się prawdy!., 2009, ISBN 978-83-7673-008-0. Wyd. drugie 2011, ISBN 978-83-7673-008-0.
Tomasz Sommer: Michalkiewicz: wariant rozbiorowy. 12 rozmów o tym jak Polska traci niepodległość., 2011, ISBN 978-83-61935-20-9.
Tomasz Sommer: Michalkiewicz: antypolonizm. Osiem rozmów o nienawiści do Polski., 2014, ISBN 978-83-61935-33-9

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma troje dzieci. Jego syn Mateusz Michalkiewicz w grudniu 2018 publicznie przeprosił za obraźliwe słowa ojca wypowiedziane pod adresem kobiety będącej ofiarą księdza-pedofila[17]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Dane osoby z katalogu osób rozpracowywanych. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2018-10-25].
  2. Biogram w Encyklopedii Solidarności. www.encysol.pl. [dostęp 2018-10-25].
  3. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, UPR
  4. Ustawa o przywróceniu kary śmierci, UPR
  5. Konwent stowarzyszenia przeszedł do historii. koliber.org, 18 grudnia 2011.
  6. Lista członków Komitetu Obrony Dobrego Imienia Polski i Polaków. bibula.com. [dostęp 2017-12-24].
  7. Stanisław Michalkiewicz - Najnowsze informacje. wp.pl. [dostęp 2018-10-19].
  8. Onet – Jesteś na bieżąco, www.blogroku.pl [dostęp 2018-03-03].
  9. http://www.radiomaryja.pl/multimedia/felieton-myslac-ojczyzna-50/ Stanisław Michalkiewicz: Tekst, który potrząsnął „elitką”. michalkiewicz.pl, 29 marca 2006. [dostęp 17 grudnia 2010].
  10. IAR: Edelman protestuje przeciwko ideologii Radia Maryja. wp.pl, 5 kwietnia 2006. [dostęp 29 stycznia 2008].
  11. Śledztwo ws. znieważania Żydów w Radiu Maryja umorzone [data dostępu: 2016-04-24]
  12. Porażka totalniaków, Stanisław Michalkiewicz, 29 sierpnia 2006, www.michalkiewicz.pl.
  13. Barbara Krawcowicz: Rabin się pomylił. W: Forum Żydów Polskich [on-line]. 28 sierpnia 2006. [dostęp 6 lutego 2012]..
  14. Ryszard Maciejkianiec: O należne miejsce w kulturze dla Józefa Mackiewicza. nasz-czas.lt, 2006. [dostęp 2016-12-04].
  15. Nominowani do Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza. blogpress.pl, 2016-10-18. [dostęp 2016-12-04].
  16. Wręczenie Stanisławowi Michalkiewiczowi nagrody im. Frédérica Bastiata. knp.org.pl, 2016-11-28. [dostęp 2016-12-04].
  17. Marta Glanc: Syn Stanisława Michalkiewicza przeprasza ofiarę księdza pedofila za słowa ojca. onet.pl, 7 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]