Stanisław Michalkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polityka i publicysty. Zobacz też: hasło o osobie historyka Stanisława Michalkiewicza.
Stanisław Michalkiewicz
Ilustracja
Stanisław Michalkiewicz (2018)
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1947
Lublin
Prezes Unii Polityki Realnej
Okres od 1997
do 1999
Przynależność polityczna Unia Polityki Realnej
Poprzednik Janusz Korwin-Mikke
Następca Janusz Korwin-Mikke

Stanisław Andrzej Michalkiewicz (ur. 8 listopada 1947 w Lublinie) – polski prawnik, nauczyciel akademicki, eseista, publicysta, polityk i pisarz. Współzałożyciel i w latach 1997–1999 prezes Unii Polityki Realnej.

Wykładowca w Wyższej Szkole Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie oraz Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Julii i Stefana[1]. Jego rodzice byli nauczycielami[2]. Szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące skończył w Bełżycach[3]. W 1969 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, a w 1972 – Podyplomowe Studium Dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim.

Od 1969 do 1970 był pracownikiem Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w Gdańsku. W 1972 rozpoczął pracę w piśmie „Zielony Sztandar” w dziale łączności z czytelnikami (z pismem był związany do 1982).

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

PRL[edytuj | edytuj kod]

W 1977 związał się z Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Pod koniec tego samego roku pod jego redakcją ukazał się pierwszy numer tygodnika „Gospodarz”. Publikował w tym czasie również w drugoobiegowym piśmie „Opinia” pod pseudonimem Andrzej Stanisławski. W tym okresie podjął dodatkową pracę tłumacza w warszawskim oddziale Agencji Prasowej „Novosti” i zarobione tam pieniądze przeznaczał na finansowanie druku „Gospodarza”. W latach 1978–1979 uczestniczył w manifestacji patriotycznych organizowanych przez Wojciecha Ziembińskiego[4].

Po utworzeniu NSZZ „Solidarność” nawiązał współpracę z niezależnym wydawnictwem „Krąg”, kierowanym przez Wojciecha Fałkowskiego i Andrzeja Rosnera. Był przewodniczącym komisji zakładowej „Solidarności” w Wydawnictwie Prasa ZSL[4]. 27 września 1981 był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. Pod koniec marca 1982, pod szyldem wydawnictwa „Krąg”, opublikował książkę Andrzeja Alberta (Wojciech Roszkowski) „Najnowsza historia Polski” w nakładzie ponad 1000 egzemplarzy.

Stanisław Michalkiewicz, 2007

12 maja 1982 został internowany na Białołęce, gdzie zaprzyjaźnił się z Januszem Korwin-Mikkem. Po zwolnieniu w lipcu tego samego roku podjął pracę robotnika rolnego w okolicach Grójca – a później – robotnika w firmie „Thomex”. W tym też okresie, wykorzystując kontakty z drukarzami, organizował powielanie ulotek dla potrzeb podziemnej „Solidarności”. Jesienią 1983, wraz z Marianem Miszalskim, rozpoczął wydawanie podziemnego pisma „Kurs”, co zainaugurowało powstanie wydawnictwa o tej samej nazwie. Było to przedsięwzięcie samofinansujące się. Mając znajomości w środowisku drukarzy, wydawał też „Dokumenty SDP”, dla potrzeb zdelegalizowanego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Wydał również pierwszy numer pisma „Wezwanie” pod redakcją Tomasza Jastruna.

W 1987 został jednym z sygnatariuszy aktu założycielskiego stowarzyszenia Ruch Polityki Realnej (którego prezesem został Janusz Korwin-Mikke), przekształconego później w partię Unia Polityki Realnej.

Od 1978, w związku ze swoją działalnością opozycyjną, był rozpracowywany przez Służbę Bezpieczeństwa[1].

III RP[edytuj | edytuj kod]

W latach 1991–1993 zasiadał w Trybunale Stanu[5]. Był autorem projektu polskiej konstytucji, w którym zawarty był m.in. zakaz uchwalania budżetu z deficytem[6]. Był też autorem projektu nowelizacji kodeksu karnego, przewidującej przywrócenie kary śmierci[7].

W latach 1997–1999 pełnił funkcję prezesa, a 2004–2005 wiceprezesa Unii Polityki Realnej. W tym czasie zadeklarował się jako konserwatywny liberał. Z ramienia UPR kandydował bez powodzenia w 1997 do Sejmu, w 2001 do Senatu i w 2004 do Parlamentu Europejskiego. W 2005 ponownie bezowocnie ubiegał się o mandat senatora, kandydując jako bezpartyjny reprezentant Ligi Polskich Rodzin. Po wyborach powrócił do UPR. W październiku 2009 wystąpił z tej partii (po kongresie, na którym z członkostwa zrezygnował Janusz Korwin-Mikke). Podjął współpracę z Wolnością i Praworządnością, a następnie z Kongresem Nowej Prawicy. W 2011 został członkiem honorowym Stowarzyszenia KoLiber[8].

Wszedł w skład Komitetu Obrony Dobrego Imienia Polski i Polaków[9].

Działalność publicystyczna[edytuj | edytuj kod]

Publikuje na łamach „Opcji na prawo”, „Najwyższego CZASU!”, „Powściągliwości i Pracy”, „Naszej Polski”, „Gazety Polskiej”, „Dziennika Polskiego”, „Niezależnej Gazety Polskiej”, „Mojej Rodziny”, „Magna Polonia” i innych pism. Od września 2006 do grudnia 2013 jego felietony emitował Program I Polskiego Radia. Jest felietonistą Radia Maryja i od 2003 Telewizji Trwam, w ramach cyklicznej audycji Myśląc Ojczyzna. Był publicystą „Naszego Dziennika[10].

Interia zamieszczała jego artykuły w serwisie biznesowym.

Blog Michalkiewicza wygrał główną nagrodę w konkursie Blog Roku 2008, organizowanym przez onet.pl[11]. Regularnie pisze także w serwisie Nowy Ekran.

29 marca 2006 na antenie Radia Maryja wygłosił felieton[12], który Rada Etyki Mediów i Marek Edelman uznali za antysemicki[13]. Kieleckie Stowarzyszenie im. Jana Karskiego dopatrzyło się w nim treści propagujących kłamstwo oświęcimskie[14]. Prokuratura Rejonowa w Toruniu nie podzieliła tych zarzutów i umorzyła postępowanie[15][16].

Został członkiem i sekretarzem Kapituły Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza[17][18]. W 2016 podczas I Ogólnopolskiego Forum Organizacji i Ruchów Wolnościowych otrzymał Nagrodę im. Frédérica Bastiata[19].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Wywiady[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty, ma troje dzieci. Jego syn, Mateusz Michalkiewicz (ur. 1972)[20], w grudniu 2018 publicznie przeprosił za słowa ojca wypowiedziane pod adresem kobiety będącej ofiarą księdza-pedofila[21].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Dane osoby z katalogu osób rozpracowywanych. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2018-10-25].
  2. wSensie.tv: Stanisław Michalkiewicz po raz pierwszy szczerze o sobie i swojej rodzinie. [dostęp 2019-07-14].
  3. Życiorys - Stanisław MICHALKIEWICZ, www.michalkiewicz.pl [dostęp 2019-02-10].
  4. a b Biogram w Encyklopedii Solidarności. www.encysol.pl. [dostęp 2018-10-25].
  5. Trybunał Stanu - Poprzednie kadencje, trybunalstanu.pl [dostęp 2019-07-14].
  6. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, UPR
  7. Ustawa o przywróceniu kary śmierci, UPR
  8. Konwent stowarzyszenia przeszedł do historii. koliber.org, 18 grudnia 2011.
  9. Lista członków Komitetu Obrony Dobrego Imienia Polski i Polaków. bibula.com. [dostęp 2017-12-24].
  10. Stanisław Michalkiewicz - Najnowsze informacje. wp.pl. [dostęp 2018-10-19].
  11. Onet – Jesteś na bieżąco, www.blogroku.pl [dostęp 2018-03-03].
  12. http://www.radiomaryja.pl/multimedia/felieton-myslac-ojczyzna-50/ Stanisław Michalkiewicz: Tekst, który potrząsnął „elitką”. michalkiewicz.pl, 29 marca 2006. [dostęp 17 grudnia 2010].
  13. IAR: Edelman protestuje przeciwko ideologii Radia Maryja. wp.pl, 5 kwietnia 2006. [dostęp 29 stycznia 2008].
  14. Śledztwo ws. znieważania Żydów w Radiu Maryja umorzone [data dostępu: 2016-04-24]
  15. Porażka totalniaków, Stanisław Michalkiewicz, 29 sierpnia 2006, www.michalkiewicz.pl.
  16. Barbara Krawcowicz: Rabin się pomylił. W: Forum Żydów Polskich [on-line]. 28 sierpnia 2006. [dostęp 6 lutego 2012]..
  17. Ryszard Maciejkianiec: O należne miejsce w kulturze dla Józefa Mackiewicza. nasz-czas.lt, 2006. [dostęp 2016-12-04].
  18. Nominowani do Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza. blogpress.pl, 2016-10-18. [dostęp 2016-12-04].
  19. Wręczenie Stanisławowi Michalkiewiczowi nagrody im. Frédérica Bastiata. knp.org.pl, 2016-11-28. [dostęp 2016-12-04].
  20. Michalkiewicz sam o sobie – Jan Bodakowski - Bibula - pismo niezalezne [dostęp 2019-02-12].
  21. Marta Glanc: Syn Stanisława Michalkiewicza przeprasza ofiarę księdza pedofila za słowa ojca. onet.pl, 7 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]