Stanisław Michalkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polityka i publicysty. Zobacz też: hasło o osobie historyka Stanisława Michalkiewicza.
Stanisław Michalkiewicz
Ilustracja
Stanisław Michalkiewicz, Kielce, 15.12.2019
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1947
Lublin
Prezes Unii Polityki Realnej
Okres od 1997
do 1999
Przynależność polityczna Unia Polityki Realnej
Poprzednik Janusz Korwin-Mikke
Następca Janusz Korwin-Mikke

Stanisław Andrzej Michalkiewicz (ur. 8 listopada 1947 w Lublinie) – polski prawnik, nauczyciel akademicki, eseista, publicysta, polityk i pisarz. Współzałożyciel i w latach 1997–1999 prezes Unii Polityki Realnej.

Wykładowca w Wyższej Szkole Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie oraz Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Syn Julii i Stefana[1]. Jego rodzice byli nauczycielami[2]. Szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące skończył w Bełżycach[3]. W 1969 został absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 1972 ukończył podyplomowe studium dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim.

Działalność polityczna i zawodowa[edytuj | edytuj kod]

PRL[edytuj | edytuj kod]

Od 1969 do 1970 był pracownikiem Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w Gdańsku[4]. W 1972 rozpoczął pracę w związanym ze Zjednoczonym Stronnictwem Ludowym piśmie „Zielony Sztandar” w dziale łączności z czytelnikami, gdzie udzielał porad prawnych. Z pismem był związany do 1982, kiedy po wprowadzeniu stanu wojennego został zweryfikowany negatywnie[5]. W latach 1977–1980 współpracował z Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Od 1977 był redaktorem i drukarzem niezależnego pisma „Gospodarz”. Publikował w tym czasie również w drugoobiegowym piśmie „Opinia” pod pseudonimem Andrzej Stanisławski. W tym okresie podjął także dodatkową pracę tłumacza w warszawskim oddziale Agencji Prasowej „Novosti” i zarobione tam pieniądze przeznaczał na finansowanie druku „Gospodarza”. W latach 1978–1979 uczestniczył w manifestacji patriotycznych organizowanych przez Wojciecha Ziembińskiego[4].

Od jesieni 1980 należał do NSZZ „Solidarność”, był współzałożycielem i przewodniczącym komisji zakładowej w Wydawnictwie Prasa ZSL[4]. W 1981 został członkiem Komisji Koordynacyjnej Wydawnictw i Agencji Prasowych. 27 września tego samego roku był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. Nawiązał współpracę z niezależnym wydawnictwem „Krąg”, kierowanym przez Wojciecha Fałkowskiego i Andrzeja Rosnera. Pod koniec marca 1982, pod szyldem wydawnictwa „Krąg”, opublikował książkę Wojciecha Roszkowskiego „Najnowsza historia Polski” w nakładzie ponad 1000 egzemplarzy.

Stanisław Michalkiewicz (2007)

12 maja 1982 został internowany i osadzony na Białołęce, gdzie zaprzyjaźnił się z Januszem Korwin-Mikkem. 23 lipca tego samego roku został zwolniony, po czym podjął pracę robotnika rolnego w okolicach Grójca, następnie był robotnikiem w firmie „Thomex”. W tym też okresie, wykorzystując kontakty z drukarzami, organizował powielanie ulotek dla potrzeb podziemnej „Solidarności”. Jesienią 1983, wraz z Marianem Miszalskim, rozpoczął wydawanie podziemnego pisma „Kurs”, co zainaugurowało powstanie wydawnictwa o tej samej nazwie. Było to przedsięwzięcie samofinansujące się. Mając znajomości w środowisku drukarzy, wydawał też „Dokumenty SDP”, dla potrzeb zdelegalizowanego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Wydał również pierwszy numer pisma „Wezwanie” pod redakcją Tomasza Jastruna.

W 1987 został jednym z sygnatariuszy aktu założycielskiego stowarzyszenia Ruch Polityki Realnej (którego prezesem został Janusz Korwin-Mikke), przekształconego później w partię Unia Polityki Realnej.

Od 1978, w związku ze swoją działalnością opozycyjną, był rozpracowywany przez Służbę Bezpieczeństwa[1].

III RP[edytuj | edytuj kod]

W latach 1991–1993 zasiadał w Trybunale Stanu[6]. Był autorem projektu polskiej konstytucji, w którym zawarty był m.in. zakaz uchwalania budżetu z deficytem[7]. Był też autorem projektu nowelizacji kodeksu karnego, przewidującej przywrócenie kary śmierci[8].

W latach 1997–1999 pełnił funkcję prezesa, a 2004–2005 wiceprezesa Unii Polityki Realnej. W tym czasie zadeklarował się jako konserwatywny liberał. Z ramienia UPR kandydował bez powodzenia w 1991[9], 1993[10] i w 1997 do Sejmu, w 2001 do Senatu i w 2004 do Parlamentu Europejskiego. W 2005 ponownie bezowocnie ubiegał się o mandat senatora, kandydując jako bezpartyjny reprezentant Ligi Polskich Rodzin. Po wyborach powrócił do UPR. W październiku 2009 wystąpił z tej partii (po kongresie, na którym z członkostwa zrezygnował Janusz Korwin-Mikke). Podjął współpracę z Wolnością i Praworządnością, a następnie z Kongresem Nowej Prawicy. W 2011 został członkiem honorowym Stowarzyszenia KoLiber[11]. W kwietniu 2019 skierował list do uczestników kongresu komitetu wyborczego (od lipca 2019 funkcjonującego jako federacyjna partia polityczna) Konfederacja KORWiN Braun Liroy Narodowcy wyrażającego poparcie dla tego ugrupowania politycznego przed odbywającymi się w tym samym roku wyborami do Parlamentu Europejskiego[12].

Wszedł w skład Komitetu Obrony Dobrego Imienia Polski i Polaków[13].

Działalność publicystyczna[edytuj | edytuj kod]

Publikuje na łamach „Opcji na prawo”, „Najwyższego CZASU!”, „Powściągliwości i Pracy”, „Naszej Polski”, „Gazety Polskiej”, „Dziennika Polskiego”, „Niezależnej Gazety Polskiej”, „Mojej Rodziny”, „Magna Polonia” i innych pism. Od września 2006 do grudnia 2013 jego felietony emitował Program I Polskiego Radia. Jest felietonistą Radia Maryja i od 2003 Telewizji Trwam, w ramach cyklicznej audycji „Myśląc Ojczyzna”. Był publicystą „Naszego Dziennika[14].

Interia zamieszczała jego artykuły w serwisie biznesowym. Blog Michalkiewicza wygrał główną nagrodę w konkursie Blog Roku 2008, organizowanym przez onet.pl[15]. Regularnie pisze także w serwisie Nowy Ekran.

29 marca 2006 na antenie Radia Maryja wygłosił felieton[16], który Rada Etyki Mediów i Marek Edelman uznali za antysemicki[17]. Kieleckie Stowarzyszenie im. Jana Karskiego dopatrzyło się w nim treści propagujących kłamstwo oświęcimskie[18]. Prokuratura Rejonowa w Toruniu nie podzieliła tych zarzutów i umorzyła postępowanie[19][20].

Został członkiem i sekretarzem Kapituły Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza[21][22]. W 2016 podczas I Ogólnopolskiego Forum Organizacji i Ruchów Wolnościowych otrzymał Nagrodę im. Frédérica Bastiata[23].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Wywiady[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty, ma troje dzieci. Jego najstarszy syn, Mateusz Michalkiewicz (ur. 1972)[5], w grudniu 2018 publicznie przeprosił za słowa ojca wypowiedziane pod adresem kobiety będącej ofiarą księdza-pedofila[24].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Dane osoby z katalogu osób rozpracowywanych. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2018-10-25].
  2. wSensie.tv: Stanisław Michalkiewicz po raz pierwszy szczerze o sobie i swojej rodzinie. [dostęp 2019-07-14].
  3. Życiorys - Stanisław MICHALKIEWICZ, www.michalkiewicz.pl [dostęp 2019-02-10].
  4. a b c Włodzimierz Domagalski, Stanisław Michalkiewicz, Encyklopedia Solidarności [dostęp 2019-12-07].
  5. a b Michalkiewicz sam o sobie – Jan Bodakowski - Bibula - pismo niezalezne [dostęp 2019-02-12].
  6. Trybunał Stanu - Poprzednie kadencje, trybunalstanu.pl [dostęp 2019-07-14].
  7. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, UPR
  8. Ustawa o przywróceniu kary śmierci, UPR
  9. Baza danych kandydatów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w wyborach parlamentarnych w 1991 r., web.archive.org [dostęp 2020-05-29] [zarchiwizowane z adresu 2015-02-26].
  10. Baza danych kandydatów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w wyborach parlamentarnych w 1993 r., web.archive.org [dostęp 2020-05-29] [zarchiwizowane z adresu 2015-02-26].
  11. Konwent stowarzyszenia przeszedł do historii. koliber.org, 18 grudnia 2011.
  12. Konfederacja zaprezentowała kandydatów na europosłów | Europarlament 2019, europarlament.pap.pl, 6 kwietnia 2019 [dostęp 2020-10-12].
  13. Lista członków Komitetu Obrony Dobrego Imienia Polski i Polaków. bibula.com. [dostęp 2017-12-24].
  14. Stanisław Michalkiewicz - Najnowsze informacje. wp.pl. [dostęp 2018-10-19].
  15. Onet – Jesteś na bieżąco, www.blogroku.pl [dostęp 2018-03-03].
  16. http://www.radiomaryja.pl/multimedia/felieton-myslac-ojczyzna-50/ Stanisław Michalkiewicz: Tekst, który potrząsnął „elitką”. michalkiewicz.pl, 29 marca 2006. [dostęp 17 grudnia 2010].
  17. IAR: Edelman protestuje przeciwko ideologii Radia Maryja. wp.pl, 5 kwietnia 2006. [dostęp 29 stycznia 2008].
  18. Śledztwo ws. znieważania Żydów w Radiu Maryja umorzone [data dostępu: 2016-04-24]
  19. Porażka totalniaków, Stanisław Michalkiewicz, 29 sierpnia 2006, www.michalkiewicz.pl.
  20. Barbara Krawcowicz: Rabin się pomylił. W: Forum Żydów Polskich [on-line]. 28 sierpnia 2006. [dostęp 6 lutego 2012]..
  21. Ryszard Maciejkianiec: O należne miejsce w kulturze dla Józefa Mackiewicza. nasz-czas.lt, 2006. [dostęp 2016-12-04].
  22. Nominowani do Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza. blogpress.pl, 2016-10-18. [dostęp 2016-12-04].
  23. Wręczenie Stanisławowi Michalkiewiczowi nagrody im. Frédérica Bastiata. knp.org.pl, 2016-11-28. [dostęp 2016-12-04].
  24. Marta Glanc: Syn Stanisława Michalkiewicza przeprasza ofiarę księdza pedofila za słowa ojca. onet.pl, 7 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]