Liga Polskich Rodzin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Liga Polskich Rodzin
Skrót LPR
Lider Witold Bałażak
Data założenia 21 kwietnia 2001
Adres siedziby ul. Żurawia 32/34 p. 506, 00-515 Warszawa
Deklarowana
ideologia polityczna
narodowy konserwatyzm, narodowa demokracja, narodowy katolicyzm, chrześcijańska demokracja, eurosceptycyzm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
protekcjonizm, solidaryzm, częściowy autarkizm
Liczba członków ok. 6000 (styczeń 2008)[potrzebne źródło]
Członkostwo
międzynarodowe
brak
Europejska Grupa
Parlamentarna
ostatnio niezrzeszeni, wcześniej Niepodległość i Demokracja oraz Unia na rzecz Europy Narodów
Młodzieżówka Ruch Młodych LPR
Barwy      biel
     czerwień
     lazur (błękit)
Obecni posłowie
0 / 460
Obecni senatorowie
0 / 100
Obecni eurodeputowani
0 / 51
strona oficjalna
Polska
Godło RP
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Polski
Portal Portal Polska

Liga Polskich Rodzin (LPR) – polska prawicowa partia polityczna, powstała 21 kwietnia 2001 (zarejestrowana sądownie 30 maja 2001). Utworzyły ją środowiska Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego i Stronnictwa Narodowego. I kongres LPR miał miejsce 5 maja 2001. W skład Komitetu Wyborczego Ligi Polskich Rodzin na wybory w 2001 weszły także inne ugrupowania prawicy, m.in. Ruch Odbudowy Polski, Ruch Katolicko-Narodowy, Porozumienie Polskie i Przymierze dla Polski.

Organizacją młodzieżową, która pomogła utworzyć LPR i z nią współpracowała, była Młodzież Wszechpolska (reaktywowana 2 grudnia 1989 przez późniejszego prezesa LPR – Romana Giertycha). W związku z ujawnianymi coraz liczniej skandalami dotyczącymi tej organizacji, 12 grudnia 2006 Roman Giertych odciął się od MW, jako młodzieżówkę partii powołując Ruch Młodych LPR.

W latach 2001–2007 partia posiadała reprezentację w polskim parlamencie, a w okresie 2004–2009 w Parlamencie Europejskim. Od 2006 do 2007 ugrupowanie wchodziło w skład koalicji rządowej z Prawem i Sprawiedliwością i Samoobroną RP (wicepremierem z ramienia partii był wówczas Roman Giertych).

Ze stronnictwem związany był miesięcznik „Racja Polska”.

Historia LPR[edytuj | edytuj kod]

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Członkowie Ligi Polskich Rodzin wywodzą się głównie ze środowisk związanych z Stronnictwem Narodowo-Demokratycznym i Stronnictwem Narodowym. Główną inicjatywą, która przyczyniła się do powstania partii, była Liga Rodzin (porozumienie zawarte na początku 2001 przez około 20 organizacji, którego prezesem został Witold Hatka).

Oficjalną datą powstania partii jest 5 maja 2001 (kiedy to przeprowadzono I Kongres LPR), jednak decyzję o jej powołaniu podjęto na posiedzeniu Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego w dniu 21 kwietnia 2001. 5 maja tego samego roku na nadzwyczajnym Kongresie Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego zmieniono nazwę na „Liga Polskich Rodzin”[1]. Oficjalnie SND przyjęło nową nazwę podczas Kongresu. 19 maja 2001 na posiedzeniu Rady Naczelnej Stronnictwa Narodowego poparto utworzenie LPR. Jednak część działaczy ruchu narodowego niezadowolona z funkcjonowania wspólnego ugrupowania podjęła ponownie działalność pod szyldem SN, organizując 15 września 2001 Kongres Nadzwyczajny. Stronnictwo Narodowe kontynuowało odrębną działalność do 31 stycznia 2004, kiedy to przekształcono partię SN w Stowarzyszenie „Stronnictwo Narodowe”.

2001–2005[edytuj | edytuj kod]

5 maja 2001 na nadzwyczajnym kongresie Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego zmieniono nazwę partii na „Liga Polskich Rodzin”. 11 maja powołano komitet wyborczy Liga Polskich Rodzin. 1 lipca tego samego roku partia ogłosiła start kampanii wyborczej przed wyborami parlamentarnymi. Hasło wyborcze Ligi Polskich Rodzin brzmiało „Aby Polska Polską była”. Komitet jednoczył wszystkie znaczące ugrupowania radykalnej prawicy poza środowiskami skupionymi w konkurencyjnym Komitecie Wyborczym Alternatywa Ruch Społeczny[2]. Głównymi partiami, które zawarły sojusz wyborczy z LPR, były: Porozumienie Polskie (Jana Łopuszańskiego), Ruch Katolicko-Narodowy (Antoniego Macierewicza) – obie 22 czerwca, Przymierze dla Polski (Gabriela Janowskiego) – 23 lipca oraz Ruch Odbudowy Polski (Jana Olszewskiego) – 28 lipca. W wyborach parlamentarnych w 2001 LPR uzyskała 1 025 148 głosów, tj. 7,87% poparcia, co przełożyło się na 36 mandatów poselskich oraz 2 senatorskie[3]. Partia była w opozycji do rządu Leszka Millera. Znalezienie się w parlamencie LPR zawdzięczało głównie nieformalnemu patronatowi wpływowej radiostacji – Radio Maryja. Jednak już wkrótce po wyborach rozpoczął się trwający kilka lat proces stopniowego wycofywania poparcia tego radia dla LPR. Również niedługo po wyborach poszczególni posłowie LPR zaczęli opuszczać klub parlamentarny, w większości tworząc własne koła poselskie. Kolejno powstawały nowe koła:

(data powstania, nazwa koła poselskiego, lider ugrupowania)

Klub LPR opuściły zatem partie, które wprowadziły do Sejmu posłów z jej list, a ponadto powstała nowa partia Dom Ojczysty (istniejąca do 2006; nową formacją był też Ruch Patriotyczny, który jednak był federacją partii już istniejących – ROP, RKN i PdP). Obok odpływu znacznej ilości posłów z klubu LPR dołączyło jednak do niego kilku posłów z innych klubów parlamentarnych. Na koniec kadencji liczył on 19 posłów i 4 senatorów.

Przed wyborami samorządowymi, które odbyły się w październiku 2002, większość partii wraz ze środowiskiem Kazimierza Kapery (który założył potem partię Rodzina-Ojczyzna) utworzyła komitet LPR; natomiast RKN, ROP i ZChN wystartowały w ramach konkurencyjnego komitetu Razem Polsce. LPR uzyskała w wyborach do sejmików województw wynik 1 603 081 głosów, tj. 14,36% poparcia – zdobywając 92 mandaty radnych sejmików w skali kraju (czwarty wynik wyborczy). Komitet Wyborczy Wyborców Razem Polsce otrzymał 121 841 głosów, tj. 1,09% poparcia i nie uzyskał miejsc w sejmikach województw.

W wyborach posłów do Parlamentu Europejskiego w 2004 Liga Polskich Rodzin uzyskała 969 689 głosów, tj. 15,92% poparcia (drugi wynik w kraju) i 10 mandatów eurodeputowanych[4]. Spośród 10 deputowanych, którzy weszli do Parlamentu Europejskiego z list LPR, jedynie 1 pozostał w partii do końca kadencji, 3 pozostało we frakcji eurosceptyków Niepodległość i Demokracja (w której znajdowali się początkowo wszyscy posłowie Ligi Polskich Rodzin), natomiast 6 przeszło do frakcji Unia na rzecz Europy Narodów.

2005–2007[edytuj | edytuj kod]

Oficjalnym kandydatem Ligi Polskich Rodzin w wyborach prezydenckich został ogłoszony profesor dendrologii Maciej Giertych. Poparcia udzieliła mu Młodzież Wszechpolska. Jego sztab wyborczy został zarejestrowany 8 czerwca 2005. Kandydat zrezygnował z udziału w wyborach 4 października 2005. Maciej Giertych ostatecznie poparł w wyborach kandydata PiSLecha Kaczyńskiego[5].

W wyborach parlamentarnych w 2005 LPR uzyskała 940 762 głosy, tj. 7,97% poparcia, co przełożyło się na 34 mandaty poselskie oraz 7 senatorskich[6]. Partia udzieliła wotum zaufania Rządowi Kazimierza Marcinkiewicza[7]. W styczniu 2006 partia została jednym z sygnatariuszy paktu stabilizacyjnego, a po jego zerwaniu, od 5 maja 2006, koalicji rządowej PiS-Samoobrona-LPR-NKP. W ramach koalicji Liga Polskich Rodzin otrzymała Ministerstwo Edukacji Narodowej (szefem resortu w randze wicepremiera został Roman Giertych) i Ministerstwo Gospodarki Morskiej (szefem resortu został Rafał Wiechecki)[8]. Te same stanowiska ministerialne politycy LPR piastowali również w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Członkowie rządu z ramienia LPR zostali zdymisjonowani 13 sierpnia 2007.

W 2005 i 2006 w LPR doszło do rozłamów. W 2005 trzech parlamentarzystów polskich i trzech posłów do europarlamentu powołało partię Forum Polskie (działającą do 2007; wówczas jej posłowie na Sejm powołali Narodowy Kongres Polski, istniejący do 2010). W 2006 natomiast, przed powołaniem koalicji rządowej z LPR odeszła grupa polityków, którzy w bardziej zdecydowany sposób opowiadali się za współpracą z PiS. Założyli oni początkowo organizację Ruch Samorządowy (który wraz z przedstawicielami Forum Polskiego współtworzył Narodowe Koło Parlamentarne, które z kolei później współtworzyło Klub Parlamentarny Ruch Ludowo-Narodowy; RS przekształcił się potem w Polską Unię Samorządową), a następnie, wraz z rozłamowcami z Samoobrony RP, partię RLN (w wyniku odejścia byłych działaczy Samoobrony RP, w 2013 przemianowaną na Ligę Narodową).

Logo LPR w latach 2006–2009

W wyborach samorządowych w listopadzie 2006 LPR uzyskała w wyborach do sejmików województw wynik 568 935 głosów, tj. 4,71% poparcia – zdobywając 11 mandatów radnych sejmików w skali kraju (szósty wynik wyborczy).

W przedterminowych wyborach do Sejmiku Województwa Podlaskiego przeprowadzonych 20 maja 2007 LPR wystąpiła wzmocniona przyłączeniem się do niej pięciu czołowych działaczy Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, m.in. z Podlasia (weszli oni 18 kwietnia 2007 w skład Rady Politycznej LPR). Jednak pomimo tego wsparcia wynik LPR nie poprawił się (a wręcz pogorszył z 4,83% na 4,03%). Ze względu na barierę 5% progu wyborczego LPR ponownie nie została dopuszczona do podziału mandatów radnych w tym województwie.

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 LPR startowała w nieformalnej koalicji z Unią Polityki Realnej oraz Prawicą Rzeczypospolitej (koalicja przyjęła nieoficjalną nazwę Liga Prawicy Rzeczypospolitej). Komitet LPR uzyskał 209 171 tj. 1,30% głosów i nie wszedł do parlamentu[9].

Po 2007[edytuj | edytuj kod]

22 czerwca 2008 LPR wzięła udział w wyborach uzupełniających do Senatu w związku ze śmiercią senatora PiS Andrzeja Mazurkiewicza. Jej kandydatem był były wiceminister edukacji narodowej Mirosław Orzechowski. Uzyskał on 308 głosów, zajmując przedostatnie, 11. miejsce[10].

W tym samym roku kolejna grupa działaczy opuściła partię, tworząc (wraz z m.in. częścią polityków dawnego Forum Polskiego) partię Naprzód Polsko, która posiadała kilku przedstawicieli w Parlamencie Europejskim (ugrupowanie to istniało do 2010, jego działacze związali się w późniejszych latach głównie z PiS bądź Ruchem Narodowym).

W 2009 Liga Polskich Rodzin nawiązała współpracę z irlandzkim biznesmenem Declanem Ganleyem (szefem paneuropejskiego stowarzyszenia Libertas), który założył w Polsce oddział swojego ruchu, partię Libertas Polska. Oba ugrupowania w czerwcowych wyborach do Parlamentu Europejskiego startowały wspólnie (wraz z kandydatami Naprzód Polsko – częściowo, a także Stronnictwa „Piast”[11], Partii Regionów, PNP, ZChN oraz ONP-LP) w ramach KW Libertas, który nie osiągnął progu wyborczego, uzyskując 1,14% głosów[12].

24 kwietnia 2010 Rada Polityczna Ligi Polskich Rodzin na posiedzeniu w Warszawie podjęła decyzję o niewystawianiu przez partię swojego kandydata w wyborach prezydenckich, po tym jak Roman Giertych (do którego o start apelował Kongres LPR) nie zdecydował się na kandydowanie. Zarząd Główny partii zdecydował nie udzielać poparcia żadnemu z kandydatów.

W wyborach samorządowych w tym samym roku LPR wystawiła swoje listy do sejmików w 11 województwach. W skali kraju wystawieni przez partię kandydaci otrzymali 0,69% głosów. Największe poparcie LPR uzyskała w województwach: lubelskim (2,04%) i wielkopolskim (1,57%). Kandydatka Ligi została w tych wyborach wybrana na wójta gminy Telatyn. LPR zdobyła też 3 mandaty w radach gmin. Ponadto część członków partii kandydowała z list komitetów lokalnych.

2 kwietnia 2011 Rada Polityczna Ligi Polskich Rodzin podjęła uchwałę o starcie w wyborach parlamentarnych pod własnym szyldem do Sejmu i Senatu[13]. 22 maja LPR weszła w skład Grupy Roboczej Ugrupowań Patriotycznych i Narodowych „Ojcowizna”, powołanej w celu wspólnego startu w wyborach kilku ugrupowań prawicowych. W skład grupy weszły również Stronnictwo Ludowe „Ojcowizna”, Przymierze Narodu Polskiego, Przymierze Ludowo-Narodowe, Stronnictwo Narodowe im. Dmowskiego Romana oraz kilka stowarzyszeń[14]. Ostatecznie 13 sierpnia Zarząd Główny LPR zdecydował o rezygnacji partii ze startu w wyborach do Sejmu i udzieleniu poparcia Polskiemu Stronnictwu Ludowemu[15]. Kilkoro członków partii wystartowało jednak z list ugrupowań, które nie uzyskały mandatów (głównie Prawicy Rzeczypospolitej, a także Samoobrony, PJN i Nowej Prawicy). LPR zgłosiła własny komitet na wybory do Senatu, z ramienia którego wystartowała do tej izby bez powodzenia w okręgu zamojskim Maria Sendecka, zajmując 5. miejsce spośród 8 kandydatów. Uzyskała 5,65% głosów.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 LPR nie wystartowała. 12 kwietnia tego samego roku jej Zarząd Główny wezwał do głosowania na kandydatów Platformy Obywatelskiej[16][17].

Na wybory samorządowe w tym samym roku LPR zarejestrowała własny komitet, wystawiając listy do sejmików w czterech województwach. W skali kraju uzyskała 0,28% głosów i nie wprowadziła żadnych radnych wojewódzkich. Uzyskała natomiast kilka mandatów radnych na niższym szczeblu. Członek LPR kandydował z ramienia lokalnego komitetu na burmistrza Gryfina, zajmując ostatnie miejsce.

W wyborach prezydenckich w 2015 Zarząd Główny LPR zdecydował o udzieleniu poparcia kandydatowi PSL Adamowi Jarubasowi[18].

Program[edytuj | edytuj kod]

Początkowo partia ze swoim programem nawiązywała do myśli przedwojennego obozu narodowo-demokratycznego i jego najbardziej znaczącego przedstawiciela – Romana Dmowskiego. W 2006 lider LPR – Roman Giertych – zdystansował się jednak od jego dziedzictwa[19].

Zagadnienia ustrojowe[edytuj | edytuj kod]

Liga Polskich Rodzin opowiada się za uchwaleniem nowej konstytucji ograniczającej liczbę posłów do 360 i zmieniającej sposób wyboru senatorów (50 senatorów wybieranych w wyborach powszechnych i 50 dla Polonii, samorządowców i rektorów uniwersytetów). Podział administracyjny powinien służyć umacnianiu tendencji regionalistycznych.

LPR opowiada się za wprowadzeniem większościowej ordynacji wyborczej oraz za likwidacją powiatów. Akcentuje natomiast konieczność zwiększenia uprawnień samorządów, szczególnie gminy, widząc w tym rozwój społeczeństwa obywatelskiego oraz umacnianie narodowej tożsamości i suwerenności. Podział administracyjny powinien zdaniem ugrupowania służyć umacnianiu tendencji regionalistycznych.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

W okresie pobytu w parlamencie program gospodarczy ugrupowania miał charakter socjalny i protekcjonistyczny; skupiał się na ochronie rynku polskiego, szczególnie przed udziałem zagranicznego kapitału oraz wykupem polskiej ziemi przez cudzoziemców. Popierana była częściowa prywatyzacja dokonywana przez polski kapitał, podkreślano zachowanie przez państwo kontroli nad strategicznymi dziedzinami gospodarki, między innymi przemysłem zbrojeniowym, energetycznym autostradami i kolejami[20]. Zdaniem LPR zgoda na prywatyzację kluczowych przedsiębiorstw powinna być wyrażana przez Sejm[21]. Partia chciała także wprowadzenia obowiązku inwestowania 50% zysków uzyskiwanych przez podmioty zagraniczne w Polsce[21]. Postulat partii to również tworzenie ulg podatkowych dla rodzin wielodzietnych.

Polityka zagraniczna[edytuj | edytuj kod]

W polityce zagranicznej ugrupowanie postuluje poszerzanie współpracy ze Stanami Zjednoczonymi, Rosją oraz państwami Unii Europejskiej. Przed referendum 7 i 8 czerwca 2003 w sprawie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej LPR, jako jedyne z większych ugrupowań politycznych, konsekwentnie opowiadała się przeciw włączeniu Polski do struktur unijnych.

Po wejściu Polski do Unii Europejskiej opowiada się za współpracą w jej ramach, ale na równych prawach i warunkach. Sprzeciwia się pomysłom federacyjnym, które ograniczają suwerenność poszczególnych państw. Z tego powodu partia odrzuca przyjęcie wspólnej waluty euro[22] oraz jakiejkolwiek konstytucji europejskiej.

Kwestie społeczne[edytuj | edytuj kod]

W kwestiach społecznych partia opowiada się za ekonomicznym i prawnym wzmocnieniem rodziny poprzez preferencje i ulgi podatkowe dla rodzin wielodzietnych oraz zapewnieniem godnego bytu osobom starszym, sprzeciwiając się cięciom na wydatki socjalne.

W sferze obyczajowej i kulturowej partia ma charakter konserwatywny, akcentując tradycję katolicką. Dlatego sprzeciwia się postulatom takim, jak: legalizacja eutanazji, rejestracja związków homoseksualnych (partia sprzeciwiała się „Paradom Równości”, w 2005 zorganizowała „Paradę Normalności”), legalizacja tzw. „narkotyków miękkich”, a także wspieranie metody zapłodnienia in vitro czy ideologii gender. Opowiada się za całkowitym zakazem wykonywania aborcji, tłumacząc to ochroną życia od momentu poczęcia. Linia partii w sprawie stosunku do kary śmierci była zmienna.

Inne zagadnienia[edytuj | edytuj kod]

Liga Polskich Rodzin deklaruje poparcie dla likwidacji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz konieczność lustracji osób kandydujących na najwyższe funkcje publiczne. Stronnictwo było przeciwne zniesieniu poboru do wojska i wprowadzeniu armii zawodowej. LPR postuluje utrzymanie finansowanej ze środków publicznych edukacji i służby zdrowia oraz upublicznienie wszystkich teczek peerelowskich służb specjalnych.

Poparcie[edytuj | edytuj kod]

LPR w wyborach
parlamentarnych

Wyniki w wyborach parlamentarnych
Wybory Poparcie Zmiana punktów procentowych Mandaty (Sejm) Zmiana Mandaty (Senat) Zmiana
2001 7,87% - 38 - 2 -
2005 7,97% Green Arrow Up Darker.svg 0,10 34 Red Arrow Down.svg 4 7 Green Arrow Up Darker.svg 5
2007 1,30% Red Arrow Down.svg 6,67 0 Red Arrow Down.svg 34 0 Red Arrow Down.svg 7
Wyniki w wyborach prezydenckich
Wybory Kandydat Głosowanie Poparcie Uwagi
2005
Maciej Giertych - - Kandydat wycofał się
Wyniki w wyborach do Parlamentu Europejskiego
Wybory Poparcie Zmiana punktów procentowych Mandaty Zmiana L. miejsc dla Polski
2004 15,92% - 10 - 54
2009[23] - - 0 - 50

Struktura i działacze[edytuj | edytuj kod]

 Zobacz też kategorię: Politycy Ligi Polskich Rodzin.

Zarząd Główny[edytuj | edytuj kod]

Prezydium[edytuj | edytuj kod]

Prezes:

Wiceprezes:

  • Edmund Zając

Skarbnik:

  • Mirosław Ciechanowski

Przewodniczący Rady Politycznej:

  • Zenon Mroczkowski

Przewodniczący Kongresu:

Pozostali członkowie[edytuj | edytuj kod]

  • Mieczysława Zalewska (sekretarz)
  • Dariusz Chmiel
  • Grzegorz Dębski
  • Andrzej Dorszewski
  • Maria Sendecka
  • Antoni Sosnowski

Źródło: Skład władz na stronie LPR

Władze Ligi Polskich Rodzin[edytuj | edytuj kod]

Prezesi Zarządu Głównego:

Przewodniczący Kongresu:

Przewodniczący Rady Politycznej:

  • od 10 maja 2001 do 15 października 2005 – Zygmunt Wrzodak
  • od 15 października 2005 do 10 czerwca 2008 – Janusz Dobrosz
  • od 10 czerwca 2008 do 25 października 2008 – Maciej Giertych (p.o.)
  • od 25 października 2008 do 20 marca 2010 – Anna Raźny
  • od 20 marca 2010 (do 24 kwietnia 2010 jako p.o.) do 12 października 2013 – Maciej Giertych
  • od 12 października 2013 – Zenon Mroczkowski

Przewodniczący Klubu Parlamentarnego:

LPR w Parlamencie Europejskim (2004–2009)[edytuj | edytuj kod]

Posłowie do Parlamentu Europejskiego[edytuj | edytuj kod]

poseł, okręg wyborczy, liczba głosów, przynależność do frakcji na końcu kadencji

Na końcu kadencji:

Wcześniejsi (w nawiasie przynależność partyjna na końcu kadencji):

Posłowie, których mandat wygasł w trakcie kadencji:

Europosłowie Ligi Polskich Rodzin, oprócz bieżącej działalności, podejmowali również inicjatywy, które były szeroko komentowane w kuluarach PE i przez niektórych uważane były za kontrowersyjne. Do takich inicjatyw można zaliczyć:

  • ofiarowanie kancelarii PE na początku kadencji przez europosła Witolda Tomczaka trzech krzyży, które miały zostać powieszone w sali głównej parlamentu,
  • postawienie miniaturowych polskich flag obok miejsc gdzie zasiadają europosłowie LPR (gdy pierwszy raz ustawiono flagi, zostały one usunięte przez niezidentyfikowane do tej pory osoby),
  • zorganizowanie przez posłów LPR wystawy antyaborcyjnej w listopadzie 2005 w budynku Parlamentu Europejskiego w Brukseli. Wystawa została ostro skrytykowana przez posłów socjalistycznych, których oburzyło to, że na wystawie używano porównań aborcji z nazistowskimi obozami koncentracyjnymi.

Maciej Giertych został odwołany z funkcji przewodniczącego delegacji polskiej w grupie Niepodległość i Demokracja po oskarżeniu przez resztę posłów o defraudację środków przeznaczonych na działalność polityczną całej delegacji.

Posłowie i senatorowie[edytuj | edytuj kod]

Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej V kadencji[edytuj | edytuj kod]

poseł, okręg wyborczy, liczba głosów

Senatorowie VI kadencji[edytuj | edytuj kod]

senator, okręg wyborczy, liczba głosów

Wszyscy senatorowie wybrani z listy LPR tworzyli od 12 grudnia 2006 Senatorski Klub Narodowy.

Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej IV kadencji[edytuj | edytuj kod]

Stan na koniec kadencji:

poseł, okręg wyborczy, liczba głosów

Inni posłowie klubu LPR w Sejmie IV kadencji:

poseł, okręg wyborczy, liczba głosów, przynależność na końcu kadencji

Poseł LPR w Sejmie IV kadencji, który powrócił do Samoobrony RP, wybrany z listy Samoobrony RP:

Senatorowie V kadencji[edytuj | edytuj kod]

Stan na koniec kadencji:

senator, okręg wyborczy, liczba głosów

Senator LPR w Senacie V kadencji, który przeszedł do SDPL, wybrany z ramienia PSL:

Ruch Młodych Ligi Polskich Rodzin[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 2006 kierownictwo LPR ogłosiło, że zrywa związki z Młodzieżą Wszechpolską i zdecydowało się powołać nową organizację młodzieżową Ruch Młodych LPR[24]. Decyzja Romana Giertycha była motywowana doniesieniami prasowymi o imprezie neonazistów, w której mieli brać udział członkowie Młodzieży Wszechpolskiej[25]. Okazało się jednak, że uczestnicu tej imprezy formalnie nie należeli do Młodzieży Wszechpolskiej[26].

Ruch Młodych Ligi Polskich Rodzin (Ruch Młodych LPR, RM LPR) został utworzony 12 grudnia 2006 przez Romana Giertycha jako endecka młodzieżówka Ligi Polskich Rodzin. Zgodnie z przemówieniem okolicznościowym wygłoszonym przez wicepremiera Rządu RP, od dnia 12 grudnia 2006 Młodzież Wszechpolska przestała być zapleczem partii LPR, a miano to zostało powierzone przez Romana Giertycha Ruchowi Młodych LPR jako nowej platformie młodzieży endeckiej[27].

Budową struktur nowej młodzieżówki zajął się Krzysztof Bosak, były prezes MW, który wystąpił ze struktur tego stowarzyszenia. Został on również szefem RM LPR[28], jednak 13 czerwca 2008 zrezygnował z członkostwa w partii.

Przypisy

  1. Piskorski 2006 ↓, s. 234–235.
  2. „Myśl Polska” z 2001
  3. Piskorski 2006 ↓, s. 236.
  4. Piskorski 2006 ↓, s. 238.
  5. Dudek 2013 ↓, s. 546.
  6. Piskorski 2006 ↓, s. 239.
  7. Po wotum zaufania dla rządu. money.pl, 11 listopada 2005. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  8. Prezydent powołał nowych członków rządu: Lepper i Giertych wicepremierami. money.pl, 5 maja 2005. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  9. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  10. Serwis PKW – Wybory 2008. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  11. Libertas, LPR, Naprzód Polsko i PSL „Piast” razem. tvn24.pl, 21 kwietnia 2009. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  12. Wyniki głosowania. pkw.gov.pl. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  13. LPR wystartuje w wyborach parlamentarnych. lpr.pl, 10 kwietnia 2011. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  14. Grupa Robocza – Wybory 2011. wicipolskie.org, 26 maja 2011. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  15. Ważna decyzja wyborcza Zarządu Głównego LPR. lpr.pl, 16 sierpnia 2011. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  16. Stanowisko LPR w sprawie wyborów do Parlamentu Europejskiego. lpr.pl, 23 kwietnia 2014. [dostęp 14 września 2014].
  17. Michał Wilgocki: Liga Polskich Rodzin popiera PO. Pocałunek śmierci? „Ależ skąd, to przecież partia wszystkich Polaków”. wyborcza.pl, 23 kwietnia 2014. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  18. ZG LPR w sprawie wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. lpr.pl, 13 kwietnia 2015. [dostęp 13 kwietnia 2015].
  19. Dmowskiego do Ligi bym nie przyjął. gazeta.pl, 16 lipca 2006. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  20. Piskorski 2006 ↓, s. 240.
  21. 21,0 21,1 Piskorski 2006 ↓, s. 241.
  22. Artur Rumianek: Liga nie chce oddać złotówki. dziennik.pl, 5 listopada 2007. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  23. LPR startowała z listy Libertas.
  24. LPR zrywa z MW. gazetapodatnika.pl, 14 grudnia 2006. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  25. LPR zrywa z Młodzieżą Wszechpolską. gazeta.pl, 12 grudnia 2006. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  26. Główne wydanie Wiadomości TVP z 2 sierpnia 2007. youtube.com, 12 października 2008. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  27. LPR zrywa związki z wszechpolakami. wp.pl, 12 grudnia 2006. [dostęp 28 kwietnia 2014].
  28. Krzysztof Bosak zajmie się tworzeniem struktur Ruchu Młodych LPR. lpr.pl, 3 stycznia 2007. [dostęp 28 kwietnia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]