Transaero

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Transaero
Трансаэро
Transaero
IATA
UN
ICAO
TSO
Znak
TRANSOVIET
Historia
Data założenia 28 grudnia 1990
Rozpoczęcie działalności 5 listopada 1991
Zaprzestanie działalności 26 października 2015
Lokalizacja
Państwo  Rosja
Węzeł Port lotniczy Moskwa-Domodiedowo
Kooperacja
Program lojalnościowy Transaero Privilege Program
Flota
Liczba samolotów 103
Liczba tras 156
Przedsiębiorstwo
Siedziba Moskwa, Rosja
Członkowie zarządu Olga Pleszakowa, CEO
Strona internetowa
Boeing 737-400 po starcie z lotniska Heathrow
Boeing 737-500 na moskiewskim lotnisku Domodiedowo
Tupolew TU-214 po starcie z lotniska w Kazaniu
Boeing-777-200ER
Wycofany samolot DC-10
Boeing 747-300 na lotnisku w Domodiedowo w Moskwie
Boeing-747-400
Boeing-767-200ER
Boeing 737-300
Boeing 747-200 na płycie lotniska w Monastyrze
Boeing 777
Ił-86 – samoloty tego typu zostały wycofane przez Transaero
Boeing 767 na lotnisku w Bangkoku

Transaero (ros. Трансаэро) – byłe rosyjskie linie lotnicze z siedzibą w Moskwie. Obsługiwały połączenia krajowe, do Afryki, Azji, Europy i Ameryki Północnej, jak również połączenia czarterowe. Głównym hubem był port lotniczy Domodiedowo, natomiast portem zapasowym port lotniczy Szeremietiewo. Linie zakończyły działalność 26 października 2015.

Historia[edytuj]

Spółka Akcyjna Transaero powstała w dniu 28 grudnia 1990. Przewoźnik operował tylko na trasach czarterowych samolotami wydzierżawionymi od Aerofłotu. Transaero był drugim, za Aerofłotem rosyjskim przewoźnikiem, który został dopuszczony do obsługi połączeń regularnych. Pierwsze połączenie czarterowe przewoźnik otworzył 5 listopada 1991 na trasie:

W lipcu 1992 Transaero otrzymał własne samoloty Ił-86. Przewoźnik w styczniu 1993 uruchomił pierwsze połączenie krajowe na trasie:

Kolejnymi kierunkami, otwartymi przez Transaero z Moskwy były:

W tym samym roku, przewoźnik przekształcił połączenie do Tel Awiwu z czarterowego, w połączenie rejsowe. W latach 1993-1994 Transaero zaczął operować zachodnimi maszynami. Pierwsze tego typu maszyny we flocie przewoźnika to:

Transaero był również pierwszą rosyjską linią lotniczą, która zaczęła korzystać z programu lojalnościowego, który pojawił się w Transaero w 1995. W 1997 linia otrzymała certyfikat CAA. W grudniu 1998 Transaero otworzył połączenie z Moskwy na lotnisko Londyn-Gatwick. W następnych latach przewoźnik wprowadzał kolejne typy samolotów:

W 2003 Transaero składa zamówienie na 10 samolotów Tu-214. W 2005 Transaero dodaje do floty pasażerskie samoloty Boeing 747, i staje się pierwszym przewoźnikiem w Rosji, który użytkuje tego typu samoloty. Pierwszy egzemplarz wyleasingowany od linii Virgin Atlantic Airways, obsługiwał rejsy do Tel Awiwu, oraz czartery do kurortów wypoczynkowych. W maju 2005 Transaero rozpoczął rejsy między Moskwą a Montrealem, a w 2006 do kanadyjskiej siatki połączeń Transaero dodał również kierunek do Toronto.

W październiku 2009 Austrian Airlines i Transaero Airlines zawarły umowę code-share w Moskwie, porozumienie obejmowało trasę z Wiednia do Moskwy.

W kwietniu 2010 roku, linie Transaero zaaranżowały leasing 9 Boeingów 747-400 należących wcześniej do Japan Airlines które zostały wprowadzone do floty w latach 2010-2012, a w grudniu 2010 roku ogłoszono że linie zwiększają zamówienie do 12 sztuk. W październiku 2010 roku, Transaero uruchomił loty do Pekinu, Miami i Nowego Jorku[1]. To oznaczało powrót Transaero do Stanów Zjednoczonych. Pekin stał się drugą destynacją w Chinach po Sanya.

W 2011 roku Transaero otrzymały 4 samoloty Boeing 777-300 które wcześniej należały do Singapore Airlines[2]. Również w 2011 roku linie złożyły zamówienie na 4 Boeingi 787 oraz 4 Boeingi 747-8[3], w tym samym roku zawarto też porozumienie na zakup 4 Airbusów A380[4].

W dniu 29 kwietnia 2012 wznowiono loty między Moskwą i Los Angeles, wykorzystując 777-200ER. W 2013 roku linie przewiozły prawie 12,5 mln osób i posiadały 98 samolotów.

W 2014 roku zaczęły się problemy finansowe linii lotniczej. Wraz z gwałtownym spadkiem wartości rubla i jego dewaluacją, zmniejszeniu uległa liczba rosyjskich pasażerów latających na zagranicznych trasach. Konsekwencją problemów była decyzja Aerofłotu o zakupie za symbolicznego 1 rubla 75% udziałów w Transaero[5]. Jednakże 2 października 2015 Aeroflot wycofał swoją ofertę, twierdząc że porozumienie z Transaero nie zostało osiągnięte w terminie[6]. W tym samym dniu dług linii wzrósł do 3,9 mld euro (260 mld rubli)[7], a Transaero ogłosiło że zamierza zakończyć wszystkie operacje lotnicze w dniu 15 grudnia 2015 w obliczu nieuchronnego bankructwa[8][9]. Aeroflot ogłosił wkrótce po tym chęć przejęcia 34 samolotów użytkowanych przez Transaero[10], z czego 20 to modele daleko dystansowe. Po tej informacji linie zawiesiły sprzedaży biletów oraz drastyczne zmniejszono liczbę oferowanych połączeń[11][12].

W dniu 20 października 2015 roku, linie S7 Airlines ogłosiły że są zainteresowane zakupem 50 procent udziałów upadających linii lotniczych. Transakcja nie doszła jednak do skutku, natomiast w dniu 24 października 2015 roku rosyjskie władze ogłosiły że certyfikat przewoźnika lotniczego Transaero zostanie cofnięty w terminie 48 godzin, tłumacząc swoją decyzję tym że ogromne zadłużenie Transaero, sprawia że dalsze działanie linii stanowiłoby realne zagrożenie dla pasażerów[13]. Część tras zagranicznych przewoźnika została przejęta przez Aerofłot co wiązało się ze zobowiązaniem zatrudnienia 6385 byłych pracowników Transaero.

Przed zamknięciem linie rozpoczęły przebazowywanie swojej floty na lotnisko Teruel w Hiszpanii. Wśród przebazowanych samolotów znalazło się 6 z 9 Boeingów 747, oraz prawie połowa floty średniego zasięgu składająca się z samolotów Boeing 737[14]. Ostatni lot Transaero odbył się pomiędzy lotniskiem Sokol w pobliżu Magadanu a Portem lotniczym Moskwa-Wnukowo w dniu 26 października 2015.[15][16]

Linie partnerskie[edytuj]

Flota[edytuj]

Flota Linii Lotniczych Transaero
Typ Ilość Liczba pasażerów max. Uwagi
Airbus A380 0
(4 zamówione)
560 (trzy klasy) – 853 (jedna klasa)
Boeing 737-300 3 122 (8/42/72)
Boeing 737-400 5 140 (8/30/102)
Boeing 737-500 14 56 (18/8/30)

101 (8/42/51)

102 (8/46/48)

112 (4/108)

Boeing 737-700 7 121 (16/105)

164 (8/156)

Boeing 737-800 15 154 (16/138)

158 (8/54/96)

Boeing 747-400 20 352 (11/56/285)

522 (12/510)

Boeing 767-200ER 3 219 (24/195)

230 (16/214)

231 (16/215)

Boeing 767-300ER 14 216 (26/98/92)

235 (12/117/106)

236 (12/133/91)

241 (24/217)

255 (6/249)

Boeing 777-200 9 299 (12/14/169/94)

306 (12/14/167/113)

323 (30/176/117)

Boeing 777-300 5 373 (4/14/133/222)
TU-214 3
(7 zamówione)
182 (8/174)
Razem 98
(11 zamówione)

Kierunki[edytuj]

Ameryka Północna[edytuj]

Karaiby[edytuj]

Afryka[edytuj]

Azja[edytuj]

Azja Środkowa[edytuj]

Azja Wschodnia[edytuj]

Azja Południowa[edytuj]

Azja Południowo-Wschodnia[edytuj]

Azja Południowo-Zachodnia[edytuj]

Europa[edytuj]

Wycofane samoloty[edytuj]

Wypadki[edytuj]

Linie lotnicze Transaero podczas 20 lat istnienia na rynku lotniczym nie doznały żadnych poważniejszych wypadków i incydentów, jako jedne z niewielu rosyjskich linii lotniczych.

Przypisy