William Giauque

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

William Francis Giauque (ur. 12 maja 1895 w Niagara Falls, zm. 28 marca 1982 w Berkeley) – amerykański profesor chemii Uniwersytetu Kalifornijskiego (od roku 1927)[1].

Był uczniem George'a Ernesta Gibsona (1884–1959) i Gilberta Lewisa. Doktorat uzyskał w roku 1922, w roku 1927 został mianowany na stanowisko assistant professor, w 1930 associate professor, a w roku 1934 full professor[a]. Prowadził prace badawcze w obszarze najniższych temperatur. Odkrył izotopy tlenu 17[2]O i 18O, wykazując, że naturalny tlen nie jest czystym izotopem 16O, jak przyjmowano wcześniej (ta domniemana czystość izotopowa była powodem, dla którego tlen uważany był za idealny wzorzec masy atomowej)[2]. Był autorem ok. 75 publikacji naukowych[3]. W roku 1949 został Laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie chemii za badania w dziedzinie termodynamiki chemicznej, zwłaszcza dotyczącej zachowania się substancji w krańcowo niskich temperaturach[4].

Był członkiem National Academy of Sciences (1936) i American Philosophical Society (1940)[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marc A. Shampo, Robert A. Kyle, David P. Steensma, William F. Giauque – Nobel Prize for Low-Temperature Research, „Mayo Clinic Proceedings”, 81 (5), 2006, s. 587, DOI10.4065/81.5.587.
  2. a b c Kenneth S. Pitzer, David A. Shirley, William Francis Giauque 1895–1982, Washington: National Academies Press, 1996 (Biographical Memoirs) [dostęp 2020-02-21].
  3. William F. Giauque - Biographical, nobelprize.org [dostęp 2020-02-21].
  4. The Nobel Prize in Chemistry 1949, nobelprize.org [dostęp 2020-02-21].