Adolf von Baeyer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adolf von Baeyer (1905)

Johann Friedrich Wilhelm Adolf von Baeyer (ur. 31 października 1835 w Berlinie, zm. 20 sierpnia 1917 w Starnbergu) – niemiecki chemik, laureat Nagrody Nobla w roku 1905 za wkład w rozwój chemii organicznej i technologii chemicznej przez badania barwników i związków aromatycznych.

Urodził się w żydowskiej rodzinie jako syn pruskiego generała i znanego geodety Johanna Jacoba Baeyera. Początkowo studiował matematykę i fizykę na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie, a następnie chemię w Heidelbergu u Roberta Bunsena i Kekulè'go. W roku 1864 został wykładowcą w Berlińskiej Akademii Handlowej, a w 1872 profesorem w Strasburgu. Od 1875 pracował na stanowisku profesora chemii na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, jako następca Justusa von Liebiga.

W 1905 roku został laureatem Nagrody Nobla w uznaniu zasług w rozwoju chemii organicznej i przemysłu chemicznego oraz za pracę nad barwnikami organicznymi i hydroaromatycznymi związkami chemicznymi.

Badania naukowe Baeyera dotyczyły terpenów (pierwsza synteza w 1888) i barwników. Prowadząc je, odkrył eozynę, kwas barbiturowy (1863) i sztuczne indygo (1870). Najdalej idące praktyczne skutki miało otrzymanie sztucznego błękitu indygo, które stworzyło przemysł barwników w Niemczech.

Został pochowany na cmentarzu Leśnym w Monachium.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]