Algorytm faktoryzacji rho Pollarda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rho Pollarda to algorytm rozkładu liczb na czynniki pierwsze, opracowany przez Johna Pollarda w 1975 roku. Jest szczególnie efektywny przy rozkładaniu liczb mających niewielkie dzielniki. Dla liczb będących iloczynem dwóch liczb pierwszych tej samej długości, jego złożoność jest rzędu O(n1/4 polylog(n)).

Algorytm ten stał się sławny gdy użyto go do faktoryzacji ósmej liczby Fermata. Pełna faktoryzacja F8 zajęła 2 godziny pracy komputera UNIVAC 1110.

Idea[edytuj | edytuj kod]

Algorytm wykorzystuje paradoks dnia urodzin, mówiący że aby znaleźć z prawdopodobieństwem większym niż 1/2 dwie liczby x i y przystające modulo p, wystarczy wylosować mniej więcej 1.177\sqrt{p} liczb. Jeśli p jest szukanym dzielnikiem n, to NWD\left( |x-y|,n \right) > 1, gdyż zarówno n jak i \left|x-y\right| dzielą się przez p. Wystarczy zatem losować kolejne liczby i sprawdzać czy któraś różnica ma nietrywialne wspólne dzielniki z n.

Zamiast zapamiętywać wszystkie wylosowane liczby i sprawdzać każdą parę, algorytm wykorzystuje metodę znajdowania cyklu funkcji. Wybierana jest jakaś pseudolosowa funkcja modulo n, jako generator dla dwóch sekwencji. Jedna sekwencja wykonuje dwie iteracje w czasie gdy druga wykonuje jedną. Niech x oznacza aktualną wartość w pierwszej sekwencji, a y w drugiej. W każdym kroku wyliczany jest NWD(|x-y|,n). Jeśli wynik jest w którymś momencie równy n, algorytm kończy się błędem (wtedy x = y, i dalsze działanie będzie już tylko powtarzaniem dotychczasowych obliczeń). Jeśli w którymkolwiek momencie wynik jest większy od 1 i mniejszy od n, jest on dzielnikiem n.

Rho-pollard.png

Jeśli patrzymy na sekwencję modulo szukany dzielnik p, jej wartości muszą w końcu utworzyć cykl, o długości rzędu O(p1/2). Diagram takiej sekwencji jest przedstawiony na rysunku – przypomina grecką literę ρ, stąd nazwa algorytmu.

Algorytm[edytuj | edytuj kod]

Wejście: n, liczba którą próbujemy rozłożyć; f(x), pseudolosowa funkcja modulo n

Wyjście: nietrywialny czynnik n, albo błąd.

  1. x ← 2, y ← 2; d ← 1
  2. Dopóki d = 1:
    1. xf(x)
    2. yf(f(y))
    3. d ← NWD(|xy|, n)
    4. Jeśli 1 < d < n, to zwróć d.
    5. Jeśli d = n, to zasygnalizuj porażkę.

Warto zauważyć że algorytm zawsze kończy się błędem dla n będącego liczbą pierwszą, ale może też zwrócić błąd dla n złożonego. Dlatego po błędzie można spróbować ponownie, z inną funkcją f(x).

Aby algorytm był efektywny, zwykle używa się szybko wyliczalnych funkcji f, np. wielomianów ze współczynnikami całkowitymi. Najczęściej mają one postać:

f(x)=x^2+c\hbox{ mod }n,\,c\neq0,-2.

Literatura[edytuj | edytuj kod]