Leszek Kubicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leszek Kubicki
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1930
Pruszków
Minister sprawiedliwości, prokurator generalny
Okres urzędowania od 15 lutego 1996
do 31 października 1997
Poprzednik Jerzy Jaskiernia
Następca Hanna Suchocka
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski

Leszek Mariusz Kubicki (ur. 19 maja 1930 w Pruszkowie) – polski prawnik, uczeń Jerzego Sawickiego, profesor nauk prawnych, w latach 1981–2012 redaktor naczelny miesięcznika „Państwo i Prawo”, minister sprawiedliwości i prokurator generalny w latach 1996–1997.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1952 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1960 uzyskał stopień doktora nauk prawnych, w 1975 w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk obronił habilitację. W 2000 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych. Specjalizuje się w zakresie prawa karnego i prawa medycznego.

W latach 1956–1990 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Od 1951 do 1968 pracował w Katedrze Prawa Karnego Materialnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1965 został zatrudniony w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, w latach 1981–1983 pełnił funkcję zastępcy sekretarza Wydziału I Nauk Społecznych PAN. W latach 1999–2004 był członkiem Komitetu Nauk Prawnych PAN, podczas kadencji 2011–2014 jest członkiem Komitetu Bioetyki PAN. Był również przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Nauk Prawnych, wiceprezesem Komitetu Nauk Prawnych oraz członkiem Komitetu Badań Naukowych PAN.

Od 1989 do 1991 zasiadał w Trybunale Stanu. W latach 1990–1999 orzekał jako sędzia Sądu Najwyższego. Od lutego 1996 do października 1997 sprawował urząd ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza.

Od 1998 zasiada w Międzynarodowej Akademii Prawa Porównawczego, od 1999 w zarządzie Międzynarodowego Stowarzyszeniach Prawa Karnego. Obejmował również szereg funkcji w organach doradczych. W 1980 zasiadał w Komisji Etycznej przy zakładzie głównym Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. W 1989 był doradcą w Komitecie Badań Naukowych, a w 1997 w Krajowej Radzie Transplantacyjnej. Był członkiem Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów, Komisji ds. Reformy Prawa Karnego przy ministrze sprawiedliwości, Rady Naukowej przy ministrze zdrowia i opieki społecznej oraz od 2004 Rady ds. Uchodźców przy prezesie Rady Ministrów. Jest stałym konsultantem Sejmu w zakresie kodyfikacji prawa karnego oraz członkiem zespołu eksperckiego ds. reformy szkolnictwa wyższego przy ministrze nauki i szkolnictwa wyższego, Barbarze Kudryckiej.

W latach 1953–1954 pracował w redakcji „Nowego Prawa”, a w latach 1956–1957 w redakcji „Prawa i Życia”. W latach 1981–2012 był redaktorem naczelnym wydawanego przez Komitet Nauk Prawnych PAN periodyku „Państwo i Prawo”. W 2001 został pracownikiem naukowym Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Leona Koźmińskiego w Warszawie, w której kieruje Katedrą Prawa Karnego.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Był sekretarzem Kapituły Orderu Odrodzenia Polski. W 2011 uhonorowany tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 1951 żonaty z profesor Krystyną Kubicką, mają jedną córkę.

Jego stryjem był Aleksander Marian Kubicki (1908–1972), literat, działacz ruchu ludowego i dwukrotnie poseł na Sejm PRL.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]