Zbigniew Ziobro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zbigniew Ziobro
Posel-ziobro-zbigniew-2013-11m.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1970
Kraków
Minister sprawiedliwości, prokurator generalny
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 31 października 2005
do 7 września 2007
i ponownie od 11 września 2007 do 16 listopada 2007
Poprzednik Andrzej Kalwas
Następca Zbigniew Ćwiąkalski
Poseł do PE VII kadencji
Przynależność polityczna Solidarna Polska
Okres urzędowania od 14 lipca 2009
do 30 czerwca 2014
Prezes Solidarnej Polski
Przynależność polityczna Solidarna Polska
Okres urzędowania od 24 marca 2012
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Zbigniew Tadeusz Ziobro (ur. 18 sierpnia 1970 w Krakowie) – polski polityk, z wykształcenia prawnik. W latach 2005–2007 minister sprawiedliwości i prokurator generalny w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego. Poseł na Sejm IV, V i VI kadencji, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji, współzałożyciel i prezes Solidarnej Polski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1994 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po studiach odbył aplikację prokuratorską w Prokuraturze Okręgowej w Katowicach. W 1997 zdał egzamin prokuratorski, jednak nigdy nie podjął pracy jako prokurator czy asesor prokuratury.

Po ukończeniu studiów był zatrudniony m.in. w Generalnym Inspektoracie Celnym w latach 1998–2000. Następnie był doradcą ministra spraw wewnętrznych i administracji Marka Biernackiego.

W 1997 opracował ekspertyzę prawną zleconą przez klub parlamentarny Akcji Wyborczej Solidarność w sprawie rozstrzygnięcia prokuratora wojskowego dotyczącej umorzenia postępowania prowadzonego przeciwko pułkownikowi Ryszardowi Kuklińskiemu.

W II połowie lat 90. opublikował kilka artykułów z zakresu prawa karnego, m.in. w „Rzeczpospolitej”. W 1999 razem z Witoldem Gadowskim założył w Krakowie Stowarzyszenie Katon oraz utworzył Centrum Pomocy Ofiarom Przestępstw. Brał też udział przy pracach nad programem „Bezpieczny Kraków”, który został przyjęty przez Radę Miasta Krakowa w 1999.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Działalność do 2005[edytuj | edytuj kod]

Od grudnia 2000 pełnił funkcję sekretarza zespołu ds. nowelizacji kodyfikacji prawa karnego[1]. Od marca do lipca 2001 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, był jednym z najbliższych współpracowników ministra Lecha Kaczyńskiego. Odszedł z pracy w ministerstwie po jego zdymisjonowaniu.

W 2001 był współtwórcą Prawa i Sprawiedliwości. W tym samym roku został wybrany do Sejmu IV kadencji z okręgu krakowskiego. Zasiadał w komisji śledczej zajmującej się tzw. aferą Rywina. Był autorem raportu stwierdzającego, że odpowiedzialność za nieprawidłowości związane z pracami nad nowelizacją ustawy o radiofonii i telewizji ponoszą premier Leszek Miller, wiceminister kultury i szefowa doradców premiera Aleksandra Jakubowska, minister Lech Nikolski, prezes TVP Robert Kwiatkowski oraz sekretarz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Włodzimierz Czarzasty. Zostali oni zaliczeni do tzw. grupy trzymającej władzę. 24 września 2004 Sejm przyjął ten raport jako ostateczny raport komisji śledczej. W 2008 prokurator umorzył sprawę wobec przedawnienia karalności.

W wyborach samorządowych 27 października 2002 ubiegał się jako kandydat PiS o stanowisko prezydenta Krakowa (nie wszedł do drugiej tury). W wyborach parlamentarnych w 2005 ponownie uzyskał mandat posła z okręgu krakowskiego, zdobywając 120 188 głosów, uzyskując tym samym najwięcej głosów w okręgu. Był szefem kampanii wyborczej Lecha Kaczyńskiego ubiegającego się o urząd Prezydenta RP.

Minister sprawiedliwości[edytuj | edytuj kod]

Zbigniew Ziobro w czasie uroczystości pogrzebowych Lecha i Marii Kaczyńskich (2010)

31 października 2005 został powołany na stanowisko ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. Stanowiska te zachował również w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Z urzędu w tym czasie zasiadał w Krajowej Radzie Sądownictwa.

W 2006 otrzymał tytuł Człowieka Roku tygodnika „Wprost”[2].

14 lutego 2007 na specjalnej konferencji prasowej minister sprawiedliwości i jednocześnie prokurator generalny Zbigniew Ziobro oraz szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego Mariusz Kamiński, przedstawiając okoliczności zatrzymania Mirosława G., szefa Kliniki Kardiochirurgii Szpitala MSWiA, poinformowali, że prokurator przedstawił lekarzowi 20 zarzutów, w tym zarzut zabójstwa w zamiarze ewentualnym. Wypowiedź Zbigniewa Ziobry z tej konferencji (w szczególności słowa już nikt nigdy przez tego pana życia pozbawiony nie będzie[3]) stała się przyczyną wytoczenia mu przez zatrzymanego procesu cywilnego, który lekarz wygrał w obu instancjach. Na mocy orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z grudnia 2008 były minister sprawiedliwości został zobowiązany do publicznych przeprosin oraz uiszczenia zadośćuczynienia. W 2009 Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej[4]. Kardiolog nigdy nie został oskarżony o zabójstwo, w 2011 rozpoczął się natomiast jego proces karny o nieumyślne spowodowanie śmierci jednego z pacjentów[5]. W 2013 Mirosław G. został przez sąd uznany za winnego części zarzucanych mu czynów korupcyjnych i skazany nieprawomocnie na łączną karę jednego roku pozbawienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres dwóch lat próby oraz na karę grzywny[6].

W sierpniu 2007 Zbigniew Ziobro został pomówiony przez Andrzeja Leppera o to, jakoby był źródłem przecieku w sprawie akcji CBA w Ministerstwie Rolnictwa[7] (tzw. afera gruntowa). W sierpniu 2010 Andrzej Lepper został oskarżony o składanie fałszywych zeznań w tej sprawie, a były minister sprawiedliwości otrzymał w tej sprawie status oskarżyciela posiłkowego[8].

Wniosek posłów SLD z 28 sierpnia 2007 o postawienie go przed Trybunałem Stanu nie został rozpatrzony do końca ówczesnej kadencji. 7 września 2007 na wniosek Prezesa Rady Ministrów został odwołany z urzędu ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego. Objął stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. 11 września 2007 ponownie powołano go na poprzednie stanowiska.

Działalność po 2007[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2007 otrzymał ponownie najwięcej głosów w okręgu krakowskim (164 681)[9]. 12 stycznia 2008 objął funkcję wiceprezesa Prawa i Sprawiedliwości.

W 2008 prokurator wystąpił o uchylenie jego immunitetu celem przedstawienia mu zarzutu przekroczenia uprawnień w związku z udostępnieniem Jarosławowi Kaczyńskiemu części akt sprawy tzw. mafii paliwowej w okresie urzędowania. 3 września tego samego roku Zbigniew Ziobro zrzekł się immunitetu poselskiego[10]. 4 listopada 2009 śledztwo przeciwko niemu zostało jednak umorzone z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa[11].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 został wybrany w okręgu wyborczym Kraków na eurodeputowanego. Otrzymał 335 933 głosy, co stanowiło drugi wynik w kraju (za Jerzym Buzkiem z PO)[12]. W PE zasiadł w Komisji Prawnej.

24 lipca 2010 został ponownie wybrany na jednego z wiceprezesów Prawa i Sprawiedliwości.

W 2010 wytoczył proces cywilny o ochronę dóbr osobistych Biance Mikołajewskiej i wydawcy pisma „Polityka” w związku z tekstem Jak PiS zbierał haki, w którym – powołując się na relacje i zeznania byłego szefa MSWiA Janusza Kaczmarka – wskazano, jakoby Zbigniew Ziobro jako minister sprawiedliwości szczególnie interesował się postępowaniami prokuratorskimi, w których przewijały się nazwiska polityków. Proces ten rozpoczął się w 2011 przed Sądem Okręgowym w Gdańsku[13].

4 listopada 2011 komitet polityczny PiS zdecydował o jego wykluczeniu z partii, razem z nim usunięto także Tadeusza Cymańskiego i Jacka Kurskiego[14]. Trzy dni później grupa kilkunastu parlamentarzystów Prawa i Sprawiedliwości (w mediach określana mianem „ziobrystów”) utworzyła odrębny od PiS klub parlamentarny pod nazwą Solidarna Polska[15]. Działacze skupieni wokół Zbigniewa Ziobry utworzyli również partię o tej nazwie, której kongres założycielski odbył się 24 marca 2012, a Zbigniew Ziobro został wybrany na prezesa ugrupowania. Partia przyjęła pełną nazwę „Solidarna Polska Zbigniewa Ziobro”. 14 grudnia 2013 ponownie wybrany na prezesa tej partii.

W 2014 z listy swojego ugrupowania bez powodzenia ubiegał się o europarlamentarną reelekcję[16].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Jerzego (lekarza) i Krystyny (stomatologa). Dzieciństwo i okres szkolny spędził w Krynicy. Jego ojciec był dyrektorem krynickiego sanatorium, do 1990 należał do PZPR, a od 1980 także do NSZZ „Solidarność”[17]. Wnuk Ryszarda Kornickiego, oficera AK i żołnierza WiN[18].

Jest żonaty z dziennikarką Patrycją Kotecką[19]. Mają syna Jana (ur. 2011)[20].

Przypisy

  1. Sławomir Cenckiewicz i inni, Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949–2005, Zysk i S-ka, Poznań 2013, s. 706–713, ISBN 978-83-7785-230-9
  2. Prezydent RP na gali „Człowiek Roku 2006”. prezydent.pl, 4 lutego 2007. [dostęp 12 lipca 2010].
  3. Już nikt nigdy tych słów wypowiadać nie będzie. gazeta.pl, 14 września 2008. [dostęp 2 czerwca 2011].
  4. Kasacja odrzucona. Ziobro musi przeprosić doktora Garlickiego. gazeta.pl, 29 października 2009. [dostęp 12 lipca 2010].
  5. Dr G. znów oskarżony. Teraz o śmierć pacjenta. tvn24.pl, 27 czerwca 2011. [dostęp 15 stycznia 2013].
  6. Doktor G. winny korupcji. Skazany na rok więzienia w zawieszeniu na dwa lata. newsweek.pl, 4 stycznia 2013. [dostęp 15 marca 2013].
  7. Lepper ma zarzuty karne za Ziobrę. tvn24.pl, 30 sierpnia 2010. [dostęp 24 kwietnia 2011].
  8. Ziobro będzie oskarżał Leppera. wprost.pl, 4 kwietnia 2011. [dostęp 24 kwietnia 2011].
  9. W samym Krakowie więcej głosów otrzymał Jarosław Gowin z PO.
  10. Ziobro zrzekł się immunitetu. gazeta.pl, 3 września 2008. [dostęp 12 lipca 2010].
  11. Ziobro nie ujawnił tajemnicy, śledztwo umorzone. gazeta.pl, 4 listopada 2009. [dostęp 12 lipca 2010].
  12. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 2 czerwca 2011].
  13. Ruszył proces Zbigniewa Ziobry przeciwko tygodnikowi „Polityka”. polskatimes.pl, 13 kwietnia 2011. [dostęp 2 czerwca 2011].
  14. Ziobro, Kurski i Cymański wyrzuceni z PiS. wp.pl, 4 listopada 2011. [dostęp 4 listopada 2011].
  15. Ziobryści stworzyli własny klub parlamentarny – Solidarna Polska”. gazeta.pl, 7 listopada 2011. [dostęp 3 stycznia 2011].
  16. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 18 czerwca 2014].
  17. Katarzyna Surmiak-Domańska, Ziobro samego siebie. Rozmowa ze Zbigniewem Ziobrą, ministrem sprawiedliwości, „Gazeta Wyborcza” („Duży Format”) z 12 grudnia 2005
  18. Zerminator. wprost.pl, 11 czerwca 2004. [dostęp 5 marca 2013].
  19. Zaskakujące wyznanie Ziobry: tak, będę ojcem. onet.pl, 7 czerwca 2011. [dostęp 7 czerwca 2011].
  20. Zbigniew Ziobro został ojcem. niezalezna.pl, 1 listopada 2011. [dostęp 1 listopada 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]