Pelé
| Ten artykuł od 2011-07 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Pelé | ||
| Imię i nazwisko | Edson Arantes do Nascimento | |
| Data i miejsce urodzenia |
23 października 1940 Três Corações, Brazylia |
|
| Pseudonim | Pelé, O Rei (Król) Pérola Negra (Czarna Perła) Dico (przez rodzinę) |
|
| Pozycja | napastnik | |
| Wzrost | 173 cm | |
| Informacje klubowe | ||
| Numer | 10 | |
| Kariera juniorska | ||
|---|---|---|
| 1952-1956 | Bauru AC | |
| Kariera seniorska | ||
| Lata | Klub | M (G) |
| 1956-1974 1975-1977 |
Santos FC New York Cosmos Ogólnie |
605 (589) 64 (37) 669 (626) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1957-1971 | 92 (77) | |
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
Pelé, właśc. Edson Arantes do Nascimento (ur. 23 października 1940 w Três Corações) – brazylijski piłkarz.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Pelé od urodzenia był związany z futbolem. Jego ojciec, João Ramos do Nascimento był środkowym napastnikiem, lecz kontuzja uniemożliwiła mu kontynuowanie kariery. Jego rodzina nie należała do zamożnych i jako chłopiec dorabiał jako pucybut. Pelégo poznał były reprezentant Brazylii, Waldemar de Brito i zachwycony jego talentem, uczynił go piłkarzem Santos FC, gdzie zadebiutował w wieku 15 lat. W wieku 17 lat zadebiutował w reprezentacji Brazylii w meczu z Argentyną. Mimo młodego wieku został zabrany na mistrzostwa świata w 1958 roku w Szwecji. Początek tych mistrzostw Brazylia z Pelém na ławce rezerwowych grała słabo. Wtedy trener Feola postanowił zaryzykować i wystawił go do pierwszego składu. Jego gra wprawiła kibiców w zachwyt, zaś Brazylia wygrała mistrzostwa. W nagrodę za występ dostał od miasta nowy samochód. Po mistrzostwach, jako gwiazda Santosu zdobywał mistrzostwa stanu São Paulo. Na kolejnych mistrzostwach świata w Chile zagrał tylko w dwóch meczach, gdyż doznał kontuzji. Mistrzostwa świata w Anglii były w wykonaniu Brazylijczyków bardzo nieudane, a sam Pelé nie mógł rozwinąć skrzydeł, gdyż padał ofiarą fauli. Na kolejne mistrzostwa świata w Meksyku, mimo deklaracji, że na nich nie wystąpi, pojechał. Zdobył tam mistrzostwo, a drużyna, w której grał, uchodzi za jedna z najlepszych w historii. Po zakończeniu mistrzostw zrezygnował z występów w reprezentacji. W 1974 roku Pelé zdecydował o zakończeniu kariery. Pożegnalny mecz oglądało z trybun ponad 200 tys. kibiców. Po pewnym czasie postanowił kontynuować karierę w klubie New York Cosmos, gdzie wówczas grali inni znani piłkarze. Ostatni oficjalny mecz z jego udziałem odbył się 1 października 1977 roku. Spotkały się w nim drużyny: Cosmosu i Santosu, a w każdym z klubów rozegrał po jednej połowie. Po zakończeniu kariery został dyrektorem sportowym Santosu. W 1995 roku został ministrem sportu Brazylii. Stanowisko to sprawował 3 lata. Próbował swoich sił, jako komentator telewizyjny. Napisał książkę ze swoimi wspomnieniami. Grał w filmie "Ucieczka do zwycięstwa" (reż. John Huston). Wziął udział w promowaniu wielu firm. Były to m.in. PepsiCo, Coca-Cola, MasterCard, Puma. W 1999 r. Międzynarodowy Komitet Olimpijski ogłosił go najlepszym sportowcem XX wieku. Pelé jest także ambasadorem dobrej woli UNESCO. Został odznaczony przez królową Elżbietę II honorową komandorią Orderu Imperium Brytyjskiego.
Osiągnięcia i rekordy [edytuj]
Pelé z 12 bramkami jest na piątym miejscu listy najskuteczniejszych strzelców mistrzostw świata, zaraz po Ronaldo (15 goli), Gerdzie Müllerze (14 goli) Miroslavie Klose (14 goli) i Juście Fontaine (13 goli). Poza tym jest jedynym piłkarzem, który ze swoją drużyną aż trzykrotnie zdobywał Puchar Świata (1958, 1962, 1970). Karierę czynnego piłkarza zakończył mając na koncie 1 281 goli i 1 363 rozegranych meczy[1]. Był autorem 92 hat-tricków. W jednym z meczów strzelił 8 bramek.
Z Santosem zdobył Puchar Interkontynentalny i Klubowy Puchar Ameryki Południowej.
Pelé w reprezentacji Brazylii [edytuj]
Pelé wystąpił w 91 oficjalnych meczach reprezentacji narodowej i strzelił w nich 77 bramek. Debiutował 7 lipca 1957 przeciwko Argentynie w Rio de Janeiro. Zdobył w tym meczu gola, ale Brazylia przegrała 1-2. Był to zarazem jedyny występ w barwach "canarinhos", w którym strzelił bramkę i zszedł z boiska pokonany. Razem z drużyną Brazylii zanotował 66 zwycięstw, 14 remisów i 11 porażek. Gole strzelał w 51 meczach (w 40 nie wpisał się na listę strzelców), siedmiokrotnie popisując się hat-trickiem (w tym dwukrotnie w meczach z Francją). Dwanaście razy zdobył 2 bramki, a 32 razy jednego gola. Wystąpił przeciwko 29 drużynom narodowym, najwięcej przeciw Argentynie – 10 razy. Najczęściej (dziesięciokrotnie) trafiał do bramki Paragwaju.
Wystąpił w czterech edycjach mistrzostwach świata (1958, 1962, 1966 i 1970), które 3-krotnie z Brazylią wygrał. Zagrał w nich łącznie 14 meczów (12 zwycięstw, jeden remis i jedna porażka) i uzyskał 12 bramek.
Uczestniczył tylko w jednym turnieju Copa América (1959), w którym poprowadził Brazylię do 4 zwycięstw i 2 remisów, a także zdobył koronę króla strzelców (8 goli w 6 meczach). To jednak (wobec 5 zwycięstw i 1 remisu Argentyny) okazało się nie wystarczające do zdobycia tytułu i Brazylia zajęła 2. miejsce.
Przygodę z kadrą narodową zakończył 18 lipca 1971 meczem z Jugosławią (2-2), także w Rio de Janeiro.
Wystąpił ponadto w 23 nieoficjalnych meczach Brazylii i zdobył w nich 18 bramek. Wśród nich jest występ przeciwko reprezentacji FIFA (6 listopada 1968, wygrany przez Brazylię 2-1) uważany przez niektóre źródła (zwłaszcza brazylijskie) za oficjalny, jednak FIFA w 2001 roku wykreśliła go z listy meczów oficjalnych.
Brazylia nigdy nie przegrała mając w składzie Pelégo i Garrinchę (32 mecze, 29 zwycięstw).
Pelé kontra drużyny narodowe [edytuj]
| Przeciwnik | Mecze | Z | R | P | Gole |
|---|---|---|---|---|---|
| 10 | 4 | 2 | 4 | 8 | |
| 9 | 7 | 1 | 1 | 10 | |
| 7 | 7 | 0 | 0 | 8 | |
| 6 | 3 | 1 | 2 | 2 | |
| 5 | 4 | 1 | 0 | 3 | |
| 4 | 4 | 0 | 0 | 1 | |
| 4 | 3 | 1 | 0 | 3 | |
| 4 | 2 | 2 | 0 | 4 | |
| 4 | 3 | 0 | 1 | 2 | |
| 3 | 3 | 0 | 0 | 3 | |
| 3 | 2 | 1 | 0 | 2 | |
| 3 | 3 | 0 | 0 | 3 | |
| 3 | 2 | 0 | 1 | 0 | |
| 3 | 3 | 0 | 0 | 4 | |
| 3 | 2 | 1 | 0 | 3 | |
| 2 | 1 | 1 | 0 | 1 | |
| 2 | 2 | 0 | 0 | 6 | |
| 2 | 0 | 2 | 0 | 1 | |
| 2 | 2 | 0 | 0 | 1 | |
| 2 | 2 | 0 | 0 | 4 | |
| 2 | 1 | 0 | 1 | 1 | |
| 1 | 1 | 0 | 0 | 1 | |
| 1 | 1 | 0 | 0 | 3 | |
| 1 | 1 | 0 | 0 | 1 | |
| 1 | 1 | 0 | 0 | 0 | |
| 1 | 0 | 0 | 1 | 0 | |
| 1 | 1 | 0 | 0 | 0 | |
| 1 | 1 | 0 | 0 | 2 | |
| 1 | 0 | 1 | 0 | 0 | |
| Suma | 91 | 66 | 14 | 11 | 77 |
Kariera klubowa [edytuj]
Pelé występował w Santosie 18 lat. Zadebiutował w wieku 15 lat (7 września 1956) w meczu przeciwko Corinthians Santo André (7-1) strzelając jedną z bramek. Ostatnim występem był mecz z Ponte Preta, wygrany przez Santos 2-0. Działo się to 2 października 1974.
Życie prywatne [edytuj]
W 1978 roku rozwiódł się z Rosemeri po dwunastu latach małżeństwa. Z tego związku ma trójkę dzieci: Kelly Christinę, Edinho oraz Jennifer. Miewał romanse, z których rodziło się jego potomstwo. W 2008 roku rozwiódł się ze swoją drugą żoną Assirą Seixas Lemos, z którą ma bliźnięta: Joshuę i Celeste.
Sukcesy [edytuj]
mistrzostwa świata (1958) – 1 miejsce,
mistrzostwa świata (1962) – 1 miejsce,
Copa Libertadores (1962, 1963) – 2 × zwycięstwo,
Puchar Interkontynentalny (1962, 1963) – 2 × zwycięstwo,
mistrzostwa świata (1970) – 1 miejsce,
NASL (1977) – zwycięstwo.
Przypisy
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
- Reprezentanci Brazylii w piłce nożnej
- Brazylijscy politycy
- Piłkarze FIFA 100
- Piłkarze New York Cosmos
- Piłkarze Santos Futebol Clube
- Uczestnicy Copa América 1959 Argentyna
- Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1958
- Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1962
- Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1966
- Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1970
- Odznaczeni Orderem Imperium Brytyjskiego
- Urodzeni w 1940