Björn Borg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy tenisisty. Zobacz też: Björn Borg – szwedzki pływak.
Björn Borg
Björn Borg
Państwo  Szwecja
Miejsce zamieszkania Monako
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1956
Södertälje
Wzrost 180 cm
Masa ciała 72 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1973
Zakończenie kariery kwiecień 1983
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 64
Najwyżej w rankingu 1 (23 sierpnia 1977)
Australian Open 3R (1974)
Roland Garros W (1974, 1975, 1978–1981)
Wimbledon W (1976–1980)
US Open F (1976, 1978, 1980, 1981)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 4
Najwyżej w rankingu 890 (22 marca 1993)
Australian Open 3R (1974)
Roland Garros SF (1974, 1975
Wimbledon 3R (1976)
US Open 3R (1975)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Björn Rune Borg (ur. 6 czerwca 1956 w Södertälje) – szwedzki tenisista, lider rankingu ATP singlistów, zwycięzca 11 turniejów wielkoszlemowych, zdobywca Pucharu Davisa.

W 1972 roku, jeszcze jako junior, Borg wygrał singlową rywalizację chłopców podczas Wimbledonu.

Karierę zawodową rozpoczął w 1973 roku, a kontynuował ją do kwietnia 1983 roku. W latach 1991–1993 na krótko powrócił do zawodowego tenisa.

W szczytowych latach swojej kariery imponował spokojem i skutecznością gry z głębi kortu. Potrafił w krótkim czasie przestawić się z gry na nawierzchni ziemnej na korty trawiaste, dzięki czemu wygrał sześć razy French Open i pięć razy z rzędu Wimbledon. Dodatkowo raz był uczestnikiem finału na Wimbledonie i cztery razy dochodził do finału na US Open. Dwa razy był najlepszy w kończącym sezon turnieju Masters Grand Prix i dwa razy osiągał finał. Łącznie zwyciężył w 64 turniejach rangi ATP World Tour i 24 razy awansował do finału.

W deblu triumfował w czterech turniejach z cyklu ATP World Tour i trzykrotnie osiągał finał.

W 1975 roku przyczynił się do zwycięstwa Szwecji w Pucharze Davisa. Odniósł dwa singlowe zwycięstwa i jedno deblowe (w parze z Ove Bengtsonem) w finale przeciwko Czechosłowacji, dzięki czemu Szwedzi triumfowali w rywalizacji 3:2.

Wiele pojedynków Borga z wybitnymi rywalami, szczególnie Amerykanami Johnem McEnroem i Jimmym Connorsem, przeszło do historii tenisa.

W rankingu gry pojedynczej Borg najwyżej był na 1. miejscu (23 sierpnia 1977). Łącznie prowadził w tej klasyfikacji przez 109 tygodni.

W 1987 roku Borg został wpisany do międzynarodowej tenisowej galerii sławy.

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (11–5)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 16 czerwca 1974 French Open, Paryż Ceglana Hiszpania Manuel Orantes 2:6, 6:7(1), 6:0, 6:1, 6:1
Zwycięzca 2. 15 czerwca 1975 French Open, Paryż Ceglana Argentyna Guillermo Vilas 6:2, 6:3, 6:4
Zwycięzca 3. 3 lipca 1976 Wimbledon, Londyn Trawiasta Rumunia Ilie Năstase 6:4, 6:2, 9:7
Finalista 1. 12 września 1976 US Open, Nowy Jork Ceglana Stany Zjednoczone Jimmy Connors 4:6, 6:3, 6:7(9), 4:6
Zwycięzca 4. 2 lipca 1977 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Jimmy Connors 3:6, 6:2, 6:1, 5:7, 6:4
Zwycięzca 5. 11 czerwca 1978 French Open, Paryż Ceglana Argentyna Guillermo Vilas 6:1, 6:1, 6:3
Zwycięzca 6. 8 lipca 1978 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Jimmy Connors 6:2, 6:2, 6:3
Finalista 2. 10 września 1978 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone Jimmy Connors 4:6, 2:6, 2:6
Zwycięzca 7. 11 czerwca 1979 French Open, Paryż Ceglana Paragwaj Víctor Pecci 3:6, 1:6, 7:6(6), 4:6
Zwycięzca 8. 7 lipca 1979 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Roscoe Tanner 6:7(4), 6:1, 3:6, 6:3, 6:4
Zwycięzca 9. 8 czerwca 1980 French Open, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Vitas Gerulaitis 6:4, 6:1, 6:2
Zwycięzca 10. 6 lipca 1980 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone John McEnroe 1:6, 7:5, 6:3, 6:7(16), 8:6
Finalista 3. 7 września 1980 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone John McEnroe 6:7(4), 1:6, 7:6(5), 7:5, 4:6
Zwycięzca 11. 7 czerwca 1981 French Open, Paryż Ceglana Czechosłowacja Ivan Lendl 6:1, 4:6, 6:2, 3:6, 6:1
Finalista 4. 4 lipca 1981 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone John McEnroe 6:4, 6:7(1), 6:7(4), 4:6
Finalista 5. 13 września 1981 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone John McEnroe 6:4, 2:6, 4:6, 3:6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]