Flamberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flamberg

Flamberg – rodzaj miecza dwuręcznego o długości 1,5 do 1,8 metra z głownią płomienistą.

Używany głównie przez niemieckich (landsknechtów) i szwajcarskich piechurów do walki głównie ze słabo opancerzoną piechotą (wtedy jako broń sieczno-kłująca) oraz opancerzoną piechotą (wtedy głównie jako broń kłująca). Broń miała często możliwość ujęcia jej za tak zwane ricasso. Flambergi, podobnie jak i inne miecze dwuręczne, posiadały często specjalne haki (czy też wąsy, obłęki) zabezpieczajace dłoń użytkownika w czasie korzystania z ricasso.

Były produkowane w Styrii, Friuli i Mediolanie. Wbrew utartej opinii nie były ciężkie - najdłuższe egzemplarze ważyły około 3,5 kg, a ciężar ten był świetnie rozłożony, co przeczy mitowi "długiego i ciężkiego miecza europejskiego", choć waga zależała nie tylko od długości, ale i od jakości wykonania broni.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Płomienista głownia miecza, poza walorami ozdobnymi, miała też stanowić o jego zwiększonej odporności. Istnieje też teoria, że taki kształt głowni zwiększa przebijalność ciała i pancerza (na zasadzie piły).
  • Kształt głowni mógł też mieć wpływ na zmniejszenie wagi miecza w porównaniu do analogicznego miecza o głowni prostej.