Miecz karoliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Miecz karoliński, zwany w starszej literaturze mieczem wikińskim występował w okresie od IX do XI wieku. Głownie tych mieczy są prawie jednakowe, o długości około 1 metra. Pochodzą przeważnie z Nadrenii, o czym zaświadczają napisy i znaki producentów. Głownie były eksportowane szeroko na ziemie słowiańskie i do Skandynawii, gdzie były oprawiane według miejscowego gustu. Jelce przeważnie w formie sztabki. Głowice w formie krążków, zwieńczonych półkul, trój- i pięciodzielnych grzybków, stożków itp. Również w wielu krajach działały rodzime ośrodki miecznicze.

Pierwszym autorem klasyfikacji mieczy tego okresu był archeolog norweski Jan Petersen (De norske vikigesverd. Oslo 1919), który oparł swą klasyfikację przede wszystkim na różnicach w kształcie głowic, na podstawie mieczy głównie z Skandynawii. R. E. Wheeler (London and Yikings, London 1927) uprościł stary system i zredukował do dziewięciu typów I-X, oznaczając je jako wikińskie.