Gérard Longuet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gérard Longuet
Gérard Longuet.jpg
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1946
Neuilly-sur-Seine
Minister przemysłu Francji
Przynależność polityczna UDF
Okres urzędowania od 29 marca 1993
do 14 października 1994
Poprzednik Dominique Strauss-Kahn
Następca José Rossi
Minister obrony Francji
Przynależność polityczna UMP
Okres urzędowania od 27 lutego 2011
do 15 maja 2012
Poprzednik Alain Juppé
Następca Jean-Yves Le Drian
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Gérard Edmond Jacques Longuet (ur. 24 lutego 1946 w Neuilly-sur-Seine) – francuski polityk, były eurodeputowany i minister przemysłu oraz obrony, senator.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu i École nationale d'administration. W drugiej połowie lat 60. działał w radykalnie antykomunistycznej i paramilitarnej organizacji Occident (razem m.in. z Alainem Madelinem)[1].

Pracę w administracji rozpoczął w prefekturach departamentów Eure i Somma. W latach 70. przez rok był sekretarzem stanu w kancelarii premiera Raymonda Barre. Przystąpił do centrowej i federacyjnej Unii na rzecz Demokracji Francuskiej, a w jej ramach w Partii Republikańskiej. W latach 1982–1986 był skarbnikiem, następnie do 1990 sekretarzem generalnym republikanów. Od 1990 do 1995 pełnił funkcję przewodniczącego tego ugrupowania. W okresie 1990–1998 był też wiceprzewodniczącym całej UDF.

Od 1978 do 1981 po raz pierwszy zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym. Później był wybierany do niższej izby parlamentu także w 1986, 1988 i 1993. Sprawował mandat radnego departamentu Moza (1979–1983, 1998–2001), a także wiceprzewodniczącego rady generalnej (1982–1986). Od 1984 do 1986 pełnił funkcję deputowanego do Parlamentu Europejskiego[2].

W drugim rządzie Jacques'a Chiraca był sekretarzem stanu, a następnie ministrem delegowanym ds. turystyki. W 1992 objął stanowisko przewodniczącego regionu Lotaryngia, które zajmował przez dwanaście lat. Od 1993 do 1994 był ministrem przemysłu, handlu zagranicznego, poczty i telekomunikacji w gabinecie Édouarda Balladura. W 1997 znalazł się wśród założycieli powstałej na bazie republikanów Demokracji Liberalnej, która rok później opuściła UDF. W 2001 został wybrany w skład Senatu (na dziewięcioletnią kadencję). W 2002 przystąpił wraz z DL do Unii na rzecz Ruchu Ludowego. W 2011 powołany na ministra obrony i spraw kombatantów w trzecim rządzie François Fillona, funkcję tę pełnił do 2012.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]