Garbarnia Kraków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Football pictogram.svg Garbarnia Kraków
RKS Garbarnia Kraków
Pełna nazwa Robotniczy Klub Sportowy "Garbarnia"
Przydomek Brązowi, Garbarze,
Brązowo-biali, Chłopcy z Ludwinowa, Młode lwy
Barwy brązowo-białe
Data założenia listopad 1921
Liga III liga małopolsko-świętokrzyska
Debiut w najwyższej lidze 7 kwietnia 1929
Garbarnia – Klub Turystów Łódź 8:2
Adres ul. Rydlówka 23
30-363 Kraków
Stadion Stadion Garbarni w Krakowie
Numer KRS 0000209879
Prezes Polska Jerzy Jasiówka
Trener Polska Mirosław Hajdo
Asystent trenera Polska Marcin Gędłek
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Tygodnik Sportowy nr 28 z 25 listopada 1921

Garbarnia Krakówpolski klub piłkarski z siedzibą w Krakowie. Klub został założony w 1921 roku przez grupę pracowników Polskich Zakładów Garbarskich Sp. z o.o. Obecnie działa w formie stowarzyszenia kultury fizycznej. Początkowo Garbarnia była klubem wielosekcyjnym. Aktualnie funkcjonuje jedynie sekcja piłki nożnej mężczyzn, której seniorzy występują w rozgrywkach III ligi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dotychczasowe nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • 1921 - 1924 Klub Sportowy "Lauda"
  • 1924 - 1949 Klub Sportowy "Garbarnia"
  • 1949 - 1951 Zrzeszenie Sportowe "Związkowiec"
  • 1951 Związkowe Koło Sportowe "Włókniarz" (fuzja z Koroną Kraków)
  • 1951 - 1971 Terenowe Koło Sportowe "Włókniarz"
  • od 1971 Robotniczy Klub Sportowy "Garbarnia" (po rozłączeniu z Koroną)

KS Lauda[edytuj | edytuj kod]

Klub Sportowy "Lauda" (protoplasta dzisiejszej Garbarni) powstał jesienią 1921 roku. Pierwszym prezesem klubu został Feliks Szczepanik a drużyna rozpoczęła ligowe zmagania od najniższego szczebla rozgrywek - klasy C. W 1924 roku piłkarze z Ludwinowa awansowali do klasy B.

Walka o Ligę[edytuj | edytuj kod]

W 1924 roku sponsorem klubu zostały Polskie Zakłady Garbarskie, co spowodowało zmianę nazwy na Klub Sportowy "Garbarnia". Rozciągnięcie opieki nad klubem przez bogatego patrona otworzyło przed nim drogę do krajowej elity. Wybudowany został bardzo nowoczesny na ówczesne standardy Stadion przy ul. Barskiej (otwarty w 1926 roku), a piłkarze Garbarni rok później awansowali do Ligi Okręgowej. Już w pierwszym sezonie na drugim szczeblu krajowych rozgrywek Garbarnia była bliska awansu, jednak przegrała w barażach ze Śląskiem Świętochłowice. Krakowski klub został ukarany walkowerem, gdyż piłkarze Garbarni zeszli z boiska przed końcem meczu protestując przeciwko, ich zdaniem, tendencyjnemu sędziowaniu.

Rok później Garbarnia nie miała sobie równych ani w fazie zasadniczej ani w barażach i awansowała do najwyższej klasy rozgrywkowej w kraju - Ligi.

Garbarnia wśród najlepszych[edytuj | edytuj kod]

Już pierwszy sezon (1929) na najwyższym poziomie przyniósł Garbarni pierwsze miejsce w tabeli na koniec rozgrywek. Pomimo to Garbarnia nie zdobyła tytułu mistrza Polski. Ostatecznie zdecydowało o tym zweryfikowanie jednego z przegranych spotkań głównego rywala Brązowych w walce o tytuł, poznańskiej Warty. PZPN uznał, że w przegranym meczu z Klubem Turystów Łódź w łódzkim zespole wystąpił nieuprawniony zawodnik i przyznał walkower na korzyść Warty, która tym sposobem wyprzedziła Garbarnię w końcowej klasyfikacji[1]. Piłkarze z Krakowa zdobyli tytuł wicemistrzów Polski.

Najlepsi w sezonie 1929
Klub Mecze Zw Rem Por Bramki Punkty
1. Warta Poznań Simple gold crown.svg 24 15 3 6 58-33 33
2. Garbarnia Kraków 24 13 6 5 62-43 32
3. Wisła Kraków 24 13 4 7 62-46 30

Rok później Garbarnia zajęła 6. miejsce w tabeli na koniec sezonu.

Największym dotychczasowym sukcesem w historii klubu jest zdobycie Mistrzostwa Polski w sezonie 1931. Garbarnia wygrała wówczas Ligę wyprzedzając Wisłę Kraków oraz Legię Warszawa.

Skład drużyny, która zdobyła dla Garbarni tytuł mistrza Polski w 1931 roku:
bramkarze: Grzegorczyk, Falkowski i Wojciechowski,
obrońcy: Konkiewicz, Bill, Joksch i Ślizowski,
pomocnicy: Skwarczewski, Wilczkiewicz, Augustyn i Nagraba,
napastnicy: Riesner, Maurer, Smoczek, Pazurek i Bator.
trener: Austria Karl Jiszda(niem.)).

Najlepsi w sezonie 1931
Klub Mecze Zw Rem Por Bramki Punkty
1. Garbarnia Kraków Simple gold crown.svg 22 13 4 5 51-22 30
2. Wisła Kraków 22 13 3 6 53-30 29
3. Legia Warszawa 22 14 1 7 57-34 29

Dobre wyniki Garbarni zaowocowały tym, że kilku zawodników klubu założyło koszulki reprezentacyjne. Najwięcej występów w reprezentacji Polski zaliczył lewy łącznik Garbarni Karol Pazurek, który zagrał w 16 meczach i zdobył w nich 4 gole.

Brązowi reprezentowali również polski futbol na arenie międzynarodowej piłki klubowej. Rozegrali w tym czasie wiele spotkań towarzyskich z solidnymi zespołami europejskimi a za swoje osiągnięcia na tym polu otrzymali w 1932 roku Puchar Ministra Spraw Zagranicznych.

Rok po zdobyciu tytułu mistrzowskiego Garbarnia była bliska spadku i ostatecznie zajęła 10. miejsce, do ostatniego meczu walcząc o utrzymanie. Reforma rozgrywek w 1933 roku okazała się niekorzystna dla krakowskiego zespołu. Z uwagi na fakt, że podziału na grupy dokonano w oparciu o kryterium geograficzne Garbarnia trafiła do bardzo silnej grupy zachodniej, gdzie musiała uznać wyższość Wisła Kraków, Cracovii oraz Ruchu Chorzów i nie zakwalifikowała się do grupy mistrzowskiej. W grupie spadkowej zajęła ostatnie miejsce i grała o utrzymanie w barażach. W nich pokonała Śmigłego Wilno oraz Czarnych Lwów, dzięki czemu pozostała w najwyższej klasie rozgrywkowej.

W sezonie 1934 powrócono do klasycznego sposobu rozgrywania mistrzostw Polski w jednej grupie. Garbarnia zajęła wysoką czwartą lokatę za Ruchem Chorzów oraz lokalnymi rywalami: Cracovią i Wisłą.

Sezon 1935 był mniej udany. Piłkarze z Ludwinowa zajęli w nim siódme miejsce. Rok później Garbarnia znów była tuż za podium, zajmując czwarte miejsce. Brązowi zdobyli jedynie trzy punkty mniej niż najlepszy w rozgrywkach Ruch Chorzów i później już nigdy nie byli tak blisko tytułu mistrzowskiego. W następnym sezonie Garbarnia zajęła przedostatnie miejsce, wyprzedzając jedynie Dąb Katowice zdyskwalifikowany za oszustwa z poprzedniego sezonu.

Pobyt Garbarni poza elitą trwał tylko jeden sezon. Ostatni, niedokończony, sezon przed wybuchem II wojny światowej Garbarnia rozgrywała w najwyższej klasie rozgrywkowej. Po rozegraniu 13 z 18 zaplanowanych kolejek piłkarze z Ludwinowa zajmowali 8. miejsce w tabeli i z uwagi na to, że spaść miał zaledwie jeden zespół byli niemal pewni utrzymania.

Okupacja niemiecka i pierwsze lata powojenne[edytuj | edytuj kod]

Podczas II wojny światowej obiekty klubowe przejęte były przez okupanta i ulegały systematycznej dewastacji. Pomimo zakazów piłkarze Garbarni rozgrywali mecze a także brali udział w konspiracyjnych rozgrywkach. Brązowi rywalizowali w ramach Okupacyjnych Mistrzostw Krakowa i zajmowali w nich dwukrotnie 3. miejsce (w 1940 i 1943 roku).

W 1945 roku Garbarnia zdobyła Puchar Wydziału Spraw Sędziowskich Krakowskiego Okręgowego ZPN, wygrała też wszystkie spotkania eliminacyjne do krakowskiej klasy A. W dziesięciu meczach zdobyła 73 bramki i nie straciła ani jednej. W następnym roku Garbarnia wygrała rozgrywki krakowskiej klasy A i po barażu wywalczyła awans do eliminacji odtwarzanej Ligi ogólnopolskiej. W sezonie 1947 w nieligowych mistrzostwach Polski Garbarnia zajęła drugie miejsce w swojej grupie eliminacyjnej, ustępując jedynie późniejszemu mistrzowi Polski Warcie Poznań. Jednocześnie Brązowi zakwalifikowali się do wznawiającej swoje rozgrywki I Ligi.

Powojenne występy w I lidze[edytuj | edytuj kod]

Pierwszego powojennego sezonu w I lidze Garbarnia nie mogła zaliczyć do udanych. Zajęła 12. miejsce i spadła na zaplecze ekstraklasy. Pobyt na drugim szczeblu rozgrywek trwał jedynie rok a w drodze do I ligi Garbarnia nie przegrała żadnego z 18 meczów. Rok 1949 przyniósł poważne zmiany organizacyjne. Kluby sportowe przymusowo łączono w zrzeszenia oraz zmieniano ich historyczne nazwy. W ten sposób Garbarnia stała się "Związkowcem Kraków" i pod tą nazwą przystąpiła do rozgrywek pierwszoligowych od następnego sezonu.

W sezonie 1950 Garbarni (Związkowcowi) udało się zająć wysokie szóste miejsce w tabeli. Kolejne podejście do ekstraklasy w następnym roku (1951) było znacznie mniej udane i Garbarnia po zajęciu przedostatniej lokaty spadła do II ligi. W tym samym sezonie Brązowi dotarli do ćwierćfinału Pucharu Polski, gdzie ulegli późniejszemu finaliście Wiśle Kraków.

W 1951 roku Zrzeszenie "Związkowiec" rozwiązano a Garbarnia połączyła się z Koroną Kraków tworząc Koło Sportowe "Włókniarz". Piłkarze z Ludwinowa w następnym roku zwyciężyli swoją grupę drugoligową i byli bliscy powrotu na najwyższy poziom rozgrywek, jednak w barażu o awans do I ligi okazali się słabsi od Budowlanych Opole (2:3 na wyjeździe i 1:1 przed własną publicznością). Kolejny sezon był dużo mniej udany a krakowianie utrzymali się w II lidze tylko lepszą różnicą bramek od rywali. Poszerzenie składu ekstraklasy w kolejnym sezonie pozwoliło Garbarni awansować po zajęciu 3. miejsca w II lidze.

W sezonie 1955 beniaminek, występujący znów jako Garbarnia, zajął bardzo wysokie 6. miejsce na koniec rozgrywek. Był to ostatni występ Garbarni na tak wysokim poziomie. Rok później piłkarze Garbarni spadli po zajęciu 12. (ostatniego) miejsca w tabeli I ligi i jak dotąd był to ostatni sezon Garbarni w polskiej ekstraklasie.

Na zapleczu ekstraklasy[edytuj | edytuj kod]

Garbarnia spadła do grupy południowej II ligi. W pierwszym sezonie (1957) piłkarze z Ludwinowa zajęli wysoką 4. pozycję. Sezon 1958 Brązowi ukończyli na przedostatnim miejscu w tabeli swojej grupy i spadli do grupy krakowskiej Ligi Okręgowej. Był to pierwszy występ Garbarzy na trzecim poziomie ligowym od ponad 30 lat (ostatni raz w 1926 roku). Pobyt na tym szczeblu trwał tylko rok, bowiem gracze Garbarni bez problemu rozprawili się z rywalami strzelając w sezonie aż 100 bramek. Wygrali również turniej barażowy i powrócili na kolejne trzynaście lat do II ligi.

Pierwszy po awansie sezon drugoligowy był znów bardzo udany dla Garbarni. Krakowianie uplasowali się na 4. miejscu na koniec rozgrywek w grupie południowej. W sezonie 1961 II liga była już rozgrywana w jednej grupie a Garbarnia zajęła w niej 10. miejsce. Rok 1962 zapisał się w historii polskiego futbolu zmianą systemu rozgrywania ligi z wiosna-jesień na przyjęty już powszechnie w ligach europejskich jesień-wiosna. W związku z tym sezon 1962 odbył się w pierwszym półroczu tego roku a w drugim przystąpiono do rozgrywania sezonu 1962/63. W skróconych rozgrywkach wiosennych Garbarnia w swojej grupie B zajęła 4. miejsce. Powtórzyła też wyczyn w pierwszych rozgrywkach według nowego harmonogramu, tam jednak 4. miejsce zajęła w gronie wszystkich drugoligowców.

W następnych sezonach Garbarnia zajmowała kolejno miejsca: 7. (63/64), 9. (64/65), 10. (65/66) i 5. (66/67). Ten ostatni sezon przyniósł duży sukces w Pucharze Polski, gdzie Garbarnia dotarła do ćwierćfinału po wyeliminowaniu m.in Górnika Zabrze (więcej o tym meczu).

Największym ligowym sukcesem Garbarni w tym okresie było zajęcie 3. miejsca na koniec sezonu 1967/1968. Kolejne lata to coraz słabsze wyniki w ligowej rywalizacji. Brązowi zajmowali kolejno miejsca: 6. (68/69), 8. (69/70) i 9. (70/71). W 1971 roku klub przyjął nazwę Robotniczy Klub Sportowy "Garbarnia" obowiązującą do chwili obecnej.

Największe sukcesy spośród zawodników Garbarni broniących barw klubowych w tym czasie osiągnął Robert Gadocha, który rozpoczynał w krakowskim klubie swoją profesjonalną karierę (grał w Garbarni w latach 1957-1965). Znanymi piłkarzami Garbarni byli w tym okresie również Jerzy Jasiówka, Andrzej Wełniak, Andrzej Kucharczyk, Maciej Gigoń (późniejsi działacze klubowi) oraz m.in. Jerzy Odsterczyl i Józef Browarski.

Sezon 1971/1972 Garbarnia zakończyła na ostatnim miejscu w tabeli II ligi i spadła do III ligi. W kolejnym sezonie Brązowi zajęli 3. miejsce w swojej grupie III ligi i powrócili na zaplecze ekstraklasy.

Utrata stadionu i występy w III lidze[edytuj | edytuj kod]

Na przełomie lutego i marca 1973 roku na podstawie decyzji władz Krakowa rozpoczęto rozbiórkę stadionu przy ulicy Barskiej, na którym Garbarnia rozgrywała swoje mecze od 1926 roku. Ostatnim meczem Garbarni rozegranym na tym obiekcie było spotkanie III ligi z GKS Świętochłowice. Władze miejskie deklarowały rekompensatę, ale własny stadion klub otrzymał dopiero w 1990 roku. Do tego czasu Brązowi musieli korzystać z innych stadionów w Krakowie. Na miejscu dotąd zajmowanym przez stadion wzniesiono Hotel Forum (zamknięty w 2002 roku).

W sezonie 1973/1974 Garbarnia zajęła ostatnie miejsce w grupie południowej II ligi. Był to, jak dotąd, ostatni sezon Garbarni na drugim poziomie ligowym w kraju.

Dwa kolejne sezony Garbarnia spędziła w klasie wojewódzkiej, jak wówczas określano trzeci poziom krajowych rozgrywek piłkarskich. W sezonie 1974/1975 zajęła 5., a w następnym (75/76) 3. miejsce w swojej grupie. Przez kolejne sześć lat Brązowi występowali w grupie IV III ligi. Zajmowali kolejno miejsca: 8. (76/77 i 77/78), 3. (78/79 i 79/80), 7. (80/81) i 8. (81/82).

Historyczne mecze[edytuj | edytuj kod]

Najprawdopodobniej pierwszy mecz rozegrany przez Garbarnię (wówczas KS Lauda) (12 marca 1922)[edytuj | edytuj kod]

W spotkaniu towarzyskim Lauda pokonała drużynę Zwierzynieckiego Klubu Sportowego[2]

12 marca 1922
11:30 CET
KS Lauda 1:0
1:0
Zwierzyniecki KS Boisko YMCA na Błoniach, Kraków  
nieznany Bramka 1' Widzów: b.d.
Sędzia: b.d.

Zwycięskie spotkanie ligowe z Ruchem Chorzów w 1. kolejce sezonu 1939 (26 marca 1939)[edytuj | edytuj kod]

Ostatni, niedokończony sezon Ligi przed wybuchem II wojny światowej rozpoczął się od sensacyjnego zwycięstwa beniaminka Garbarni Kraków nad Ruchem Chorzów - dominującym wówczas w polskiej ligowej piłce obrońcą tytułu mistrzowskiego z Gerardem Wodarzem, Teodorem Peterkiem i przede wszystkim Ernestem Wilimowskim w składzie[3].

26 marca 1939
? CET
Garbarnia Kraków 2:1
2:1
Ruch Chorzów Stadion Garbarni przy ul. Barskiej, Kraków  
J.Pazurek Bramka 16'
Wróbel Bramka 31'
Giemsa Bramka 45' Widzów: 4 tys.
Sędzia: Wacław Kuchar ze Lwowa

Garbarnia: Jakubik - Piątek, A. Stankusz - Soldan, Wilczkiewicz, Lesiak - Skóra, Wróbel, Nowak, J. Pazurek, Polus

Finał Pucharu Wydziału Spraw Sędziowskich Krakowskiego Okręgowego Związku Piłki (27 maja 1945)[edytuj | edytuj kod]

W finale turnieju, rozgrywanego tuż po zakończeniu okupacji niemieckiej Garbarnia zmierzyła się z Cracovią. Wygrywając to spotkanie Brązowi zdobyli swoje pierwsze powojenne trofeum[4].

27 maja 1945
? CET
Garbarnia Kraków 4:2
3:1
Cracovia Stadion Wisły, Kraków  
Rakoczy Bramka 36' Bramka 46'
Ignaczak Bramka 44' Bramka 45'
Korbas Bramka 42'
Zbroja Bramka 49'
Widzów: 15 tys.
Sędzia: p. Mytnik

Garbarnia: Jakubik - Gruca, Skrzyński - Tylek, Tyranowski, Kaliciński - Bystroń, Sołek, Nowak, Rakoczy, Ignaczak

"Małe derby" Krakowa (6 września 1964)[edytuj | edytuj kod]

W 5. kolejce II ligi sezonu 1964/65 doszło do "małych derbów" Krakowa pomiędzy Garbarnią a spadkowiczem z I ligi, Wisłą. Obie drużyny zajmowały czołowe miejsca w tabeli, jednak to Wisła była faworytem spotkania[5].

6 września 1964
11:00 CET
Garbarnia Kraków 3:3
1:2
Wisła Kraków Stadion Garbarni przy ul. Barskiej, Kraków  
Gigoń Bramka
Kucharczyk Bramka
Gadocha Bramka
Gach BramkaBramka
Sykta Bramka
Widzów: 25 tys.

Garbarnia: Kierdaj - Kurek, Karpiel, Wełniak - Kwiatkowski, Kucharczyk, Gigoń, Browarski - Odsterczyl, Weiss, Gadocha.

Zwycięstwo nad Górnikiem Zabrze w 1/16 Pucharu Polski 1966/67 (7 listopada 1966)[edytuj | edytuj kod]

W 1/16 Pucharu Polski 1966/67 los skojarzył Garbarnię z mistrzem Polski, zabrzańskim Górnikiem. Pełna gwiazd ówczesnego futbolu drużyna gości musiała jednak uznać wyższość piłkarzy z Ludwinowa, którzy sprawili niemałą sensację, wygrywając mecz z faworyzowanym śląskim zespołem[6].

7 listopada 1966
12:00 CET
Garbarnia Kraków 3:2
1:1
Górnik Zabrze Stadion Garbarni przy ul. Barskiej, Kraków  
Jasiówka Bramka 10'
Gigoń Bramka 69'
Odsterczyl Bramka 73'
Lubański Bramka 10'
Lentner Bramka 66'
Widzów: 20 tys.

Garbarnia: Kierdaj - Prokopowicz, Karpiel, Kwiatkowski - Konopka, Kucharczyk - Paciorek, Odsterczyl, Browarski, Jasiówka, Gigoń.

Decydujący o losach awansu do II ligi mecz 26. (ostatniej) kolejki grupy VI III ligiz Victorią Jaworzno (19 czerwca 1983)[edytuj | edytuj kod]

Traf chciał, że w ostatniej kolejce spotkały się ze sobą dwa zespoły mające jeszcze szanse na awans do II ligi. Victorii do pełni szczęścia brakowało remisu, Garbarnia musiała mecz w Jaworznie wygrać. Ostatecznie pomimo ofiarnej walki piłkarzy z Krakowa gospodarzom udaje się utrzymać wynik remisowy do końca i to oni cieszą się z awansu[7].

19 czerwca 1983
? CET
Victoria Jaworzno 1:1
1:1
Garbarnia Kraków Stadion Victorii, Jaworzno  
Bury Bramka 13' Florków Bramka 32' Widzów: 10 tys.
Sędzia: p. Karolak z Łodzi

Garbarnia: Draus – Gołda, Śmiałek, Baliga, Miętka – Florków, Maślanka, Kokoszka (46. Cisło) - Chmielowski (80. Krasny), Waśniowski, Kuder.

Rewanżowy mecz barażu o udział w II lidze z Bałtykiem Gdynia (28 czerwca 1989)[edytuj | edytuj kod]

Garbarni Kraków do awansu do II ligi nie wystarczyło jedynie wygranie swojej grupy III ligi. W związku z reorganizacją rozgrywek i zmniejszeniem ilości drużyn na szczeblu centralnym konieczne stało się rozegranie barażu z dziesiątym zespołem grupy zachodniej II ligi sezonu 1988/89, Bałtykiem Gdynia. W pierwszym spotkaniu w Gdyni Bałtyk zwyciężył 1:0. Rewanż w Krakowie toczony był w skrajnie trudnych warunkach atmosferycznych spowodowanych ulewnym deszczem. Pomimo ambitnej walki Garbarni nie udało się zdobyć gola i wywalczyć awansu. Mecz ten jest do dziś bardzo często wspominany przez kibiców Garbarni, ponieważ nigdy później klub z Ludwinowa nie był tak blisko awansu na zaplecze ekstraklasy[8].

28 czerwca 1989
? CET
Garbarnia Kraków 0:0 Bałtyk Gdynia Stadion Korony, Kraków  
Widzów: 7 tys.
Sędzia: Sławomir Redziński z Zielonej Góry
kartki:
Toczek, Modrzejewski i Szura

Garbarnia: Rybak - Maślanka, Śmiałek, Kłaput, Miętka - Szopa, Janik, Włodarz, Czort - Popczyński, Błoński (74. Biernacik)

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Sezony w rozgrywkach w piłce nożnej[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Garbarni Kraków.

Piłkarze Garbarni w reprezentacji Polski[edytuj | edytuj kod]

Będąc zawodnikami Garbarni Kraków w reprezentacji Polski wystąpili:

Karol Pazurek - 16 meczów, 4 gole (w latach 1927-35, debiutował w kadrze jako gracz Pogoni Katowice);
Zdzisław Bieniek - 7 meczów (w latach 1952-54, kończył reprezentacyjną karierę podczas gry w Garbarni);
Otto Riesner - 6 meczów (w latach 1931-35);
Józef Smoczek - 4 mecze, 2 gole (w latach 1930-35);
Gustaw Bator - 3 mecze, 1 gol (w latach 1931-32);
Konstanty Haliszka - 3 mecze (w latach 1934-35);
Franciszek Wilczkiewicz - 2 mecze (w latach 1931-32);
Tadeusz Konkiewicz - 1 mecz (w 1930 roku);
Antoni Konopelski - 1 mecz (w 1956 roku);
Marian Nagraba - 1 nieoficjalny mecz (w 1930 roku przeciwko Czechosłowacji);

W reprezentacji Polski zagrali również:

Robert Gadocha - 62 mecze, 16 goli (w latach 1967-75, złoty medal IO 1972, srebrny medal MŚ 1974), w reprezentacji zadebiutował dwa lata po odejściu z Garbarni, w której był wychowankiem;
Tadeusz Parpan - 20 meczów, 1 gol (w latach 1947-50), w reprezentacji grał jako zawodnik Cracovii, przed przyjściem do Garbarni;
Tomasz Stefaniszyn - 12 meczów (w latach 1952-60), w kadrze narodowej grał jako zawodnik Legii Warszawa i Gwardii Warszawa, wcześniej bramkarz Garbarni;
Edward Madejski - 11 meczów (w latach 1936-38), do Garbarni przyszedł po ostatnim występie w reprezentacji;
Grzegorz Kaliciak - 3 mecze (w latach 1996-99), w reprezentacji Polski występował przed przyjściem do Garbarni;
Edward Bill - 1 mecz (w 1927 roku), w drużynie narodowej wystąpił jako zawodnik Cracovii tuż przed przyjściem do Garbarni;
Juliusz Joksch - 1 mecz (w 1936 roku), w drużynie narodowej wystąpił jako zawodnik Warszawianki po odejściu z Garbarni;
Henryk Stroniarz - 1 mecz (w 1965 roku), jedyny mecz w kadrze narodowej zagrał już po odejściu z Garbarni;

Do kadry narodowej przez Ryszarda Koncewicza w 1953 roku powołany został również Józef Browarski, jednak nie wystąpił on w żadnym spotkaniu reprezentacji Polski.
Do kadry narodowej w latach 1931 i 1932 powołani zostali z Garbarni odpowiednio: napastnik Włodzimierz Maurer i bramkarz Józef Koszowski. Pozostali oni jednak niewykorzystanymi rezerwowymi.

Prezesi klubu od 2002 roku[edytuj | edytuj kod]

  • 1999 - 28 listopada 2003 : Polska Maciej Gigoń
  • 28 listopada 2003 - 6 lipca 2007 : Polska Andrzej Bąbaś
  • 6 lipca 2007 (do 25 stycznia 2008 p.o. Prezesa) - nadal : Polska Jerzy Jasiówka

Trenerzy od 2002 roku[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Garbarni Kraków.
  • do 3 listopada 2004 : Polska Michał Królikowski
  • 3 listopada - 31 grudnia 2004 : Polska Krzysztof Szopa
  • 1 stycznia - listopad 2005 : Polska Kazimierz Kmiecik
  • listopad - 15 grudnia 2005 : Polska Stanisław Krasny
  • 15 grudnia 2005 - 22 września 2006 : Polska Czesław Palik
  • 22 września - grudzień 2006 : Polska Stanisław Krasny
  • grudzień 2006 - 28 sierpnia 2007 : Polska Robert Mazanek
  • 28 sierpnia 2007 - 9 kwietnia 2008 : Polska Michał Królikowski
  • 9 - 15 kwietnia 2008 : Polska Stanisław Krasny
  • 15 kwietnia 2008 - 30 czerwca 2011: Polska Krzysztof Szopa
  • 1 lipca 2011 - 22 sierpnia 2012: Polska Krzysztof Bukalski
  • 22 sierpnia 2012 - 2 maja 2013: Polska Marek Motyka
  • 2 maja - 31 października 2013: Polska Robert Orłowski
  • 31 października 2013 - 9 kwietnia 2014: Polska Mirosław Kmieć
  • 9 kwietnia - 9 września 2014: Polska Krzysztof Szopa
  • od 9 września 2014 - nadal: Mirosław Hajdo

Aktualne rozgrywki[edytuj | edytuj kod]

Do sezonu 2007/2008 Garbarnia Kraków występowała w małopolskiej IV lidze. Od sezonu 2008/2009 Garbarnia Kraków grała w III lidze małopolsko-świętokrzyskiej. W sezonie 2009/2010 Garbarnia zajęła drugie miejsce w tych rozgrywkach. W sezonie 2010/2011 Garbarnia zwyciężyła w swojej grupie III ligi i wywalczyła awans do II ligi. Spośród 34 spotkań ligowych piłkarze z Ludwinowa zwyciężyli w 24 meczach, 7 zremisowali i tylko 3 przegrali.

W sezonie 2011/2012 Garbarnia rywalizowała w ramach grupy wschodniej II ligi. Spośród 30 spotkań ligowych ekipa "Brązowych" zwyciężyła w 8 meczach, 10 zremisowała, przegrywając 12 spotkań i z dorobkiem 34 punktów zajęła 13 miejsce w tabeli tej grupy, co zapewniło jej pozostanie na tym szczeblu rozgrywek w sezonie 2012/2013.

W sezonie 2012/2013 Garbarnia rywalizowała w ramach grupy wschodniej II ligi. Spośród 34 spotkań ligowych ekipa "Brązowych" zwyciężyła w 9 meczach, 8 zremisowała, przegrywając 17 spotkań i z dorobkiem 35 punktów zajęła 15 miejsce w tabeli tej grupy, co zapewniło jej pozostanie na tym szczeblu rozgrywek w sezonie 2013/2014.

W sezonie 2013/2014 Garbarnia rywalizowała w ramach grupy wschodniej II ligi. Spośród 34 spotkań ligowych ekipa "Brązowych" zwyciężyła w 10 meczach, 5 zremisowała, przegrywając 19 spotkań i z dorobkiem 35 punktów zajęła 16 miejsce w tabeli tej grupy, co oznaczało spadek do III ligi.

Kadra Garbarni w sezonie 2012/2013[edytuj | edytuj kod]

Stan na 19 maja 2013 roku
Nr Poz. Piłkarz
BR Polska Adrian Jękot
BR Polska Bartłomiej Bruzda
BR Polska Robert Widawski
BR Polska Martin Szwiec
OB Polska Arkadiusz Ryś
OB Polska Paweł Byrski
OB Polska Gjentijan Haxhijaj
OB Polska Grzegorz Talaga
OB Polska Bartłomiej Piszczek
OB Polska Marcin Pluta
OB Polska Mariusz Stokłosa
PO Polska Adrian Fedoruk
Nr Poz. Piłkarz
PO Polska Krzysztof Kalemba
PO Polska Filip Zelek
PO Polska Piotr Wajda
PO Polska Tomasz Metz
PO Polska Marcin Siedlarz
NA Polska Mateusz Broź
NA Polska Łukasz Cichy
NA Polska Sebastian Leszczak
NA Polska Tomasz Kalicki
NA Polska Krzysztof Kozieł
PO Polska Karol Kostrubała
PO Polska Paweł Nowak

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

  • Trener: Polska Mirosław Hajdo
  • II Trener: Polska Marcin Gędłek
  • Trener bramkarzy: Polska Maciej Palczewski
  • Fizjoterapeuta: Polska Oskar Noworyta
  • Kierownik drużyny: Polska Mateusz Ciołkosz

Związki z Ludwinowem i Zakładami Garbarskimi[edytuj | edytuj kod]

Garbarnia bardzo silnie odwołuje się do tradycyjnych związków z Ludwinowem. Historia klubu nierozerwalnie związana jest z Zakładami Garbarskimi, które istniały na Ludwinowie od początków XX wieku. Wielu spośród działaczy, zawodników i kibiców klubu było pracownikami właśnie tego przedsiębiorstwa. Pracownikiem Zakładów Garbarskich był m.in. Feliks Szczepanik, pierwszy prezes klubu (wówczas KS Lauda). Zakłady Garbarskie udostępniły piłkarzom swoje obiekty, w których znalazły się m.in. szatnie dla zawodników a w 1924 roku zostały głównym sponsorem klubu, który przybrał nazwę "Garbarnia".

Odwołanie do ludwinowskich tradycji widoczne jest w piosenkach kibiców, które akcentują przywiązanie do dawnego, dziś praktycznie nieistniejącego Ludwinowa. Przykładem tego jest fakt, że słynny wodewil Ludwinowskie tango z muzyką Jerzego Petersburskiego i tekstem Andrzeja Własta ma dla kibiców Garbarni status niemal równy z hymnem klubowym i jest wraz z nim odtwarzany przed meczami, w których Brązowi występują w roli gospodarza.

Hymn klubu[edytuj | edytuj kod]

Posłuchaj: Hymn Garbarni Kraków

Nasze barwy są brązowo-białe
Po to, żeby panny nas kochały.
Nic się nie martw, że forsy nie mamy.
Chłopcy z Ludwinowa lubią w piłkę grać.

Brąz to kolor siły i twardości,
A ten biały to symbol czystości.
Wszystkie kluby muszą nam zazdrościć,
Bo w Garbarni każdy, każdy jest jak brat.

Jesteśmy drużyną, co w piłkę dobrze gra.
My gramy ładnie, składnie.
Piłka chodzi jak po sznurku.
Musimy wygrać... wygramy ten mecz!
Dla nich zero bramek, dla nas dwie... trzy... sześć.
Garbarni cześć, cześć, cześć!.

Stadion[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Stadion Garbarni w Krakowie.
 Osobny artykuł: Stadion Suche Stawy.
 Osobny artykuł: Stadion WKS Wawel.

W pierwszych latach istnienia klub nie posiadał własnego stadionu i mecze rozgrywał na boiskach wynajmowanych od innych krakowskich drużyn. W 1926 roku otwarty został Stadion Garbarni przy ul. Barskiej. Garbarnia rozgrywała mecze na tym stadionie do czasu jego zburzenia w lutym 1973 roku. Następnym obiektem, który gościł zawodników Garbarni był Stadion Korony przy ul. Parkowej. Brązowi okazjonalnie korzystali również z obiektu Wawelu Kraków. W 1990 roku oddano do użytku obecny Stadion Garbarni przy ul. Rydlówka, obecnie przebudowywany. Ponieważ własny obiekt Garbarni nie spełniał wymogów licencyjnych II ligi w sezonach 2011/2012, 2012/2013 oraz 2013/2014 Brązowi w meczach ligowych jako gospodarze występowali na Stadionie Suche Stawy i na Stadionie Wawelu Kraków. 11 stycznia 2014 roku na terenie kompleksu przy ul. Rydlówka 23 oddano do użytku boisko treningowe ze sztuczną nawierzchnią i sztucznym oświetleniem, będące pierwszym obiektem zrealizowanym w ramach przebudowy infrastruktury sportowej klubu[9].

Kibice[edytuj | edytuj kod]

W czasach świetności Garbarni klub cieszył się dużą popularnością w Krakowie. Na mecze Garbarni przychodziło wówczas nawet kilkadziesiąt tysięcy kibiców. Jeszcze podczas występów na Stadionie Korony w latach 80. XX wieku mecze Garbarni obserwowało kilka tysięcy sympatyków futbolu. Obecnie widownia podczas meczów Garbarni liczy najwyżej kilkaset osób.

Kibice Garbarni zrzeszeni są w nieformalnym Klubie Kibiców.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]