Język malajski

Bahasa Melayu * بهاس ملايو
Obszar	Malezja, Brunei, Filipiny, Singapur, Tajlandia, Indonezja i inne
Liczba mówiących	20-30 milionów
Ranking	54.
Klasyfikacja genetyczna	Języki austronezyjskie *Języki malajsko-polinezyjskie **Język malajski
Pismo	łacińskie, arabskie
Status oficjalny
język urzędowy	Malezja, Singapur, Brunei
Regulowany przez	?
Kody języka
ISO 639-1	ms
ISO 639-2	may/msa
SIL	MLI
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku malajskim
W Wikisłowniku: Słownik języka malajskiego

Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko-malajski online

Język malajski, język malezyjski (bahasa melayu, bahasa Malaysia) – język należący do rodziny języków austronezyjskich. W szerszym znaczeniu - makrojęzyk obejmujący kilkanaście spokrewnionych języków w różnych zakątkach Malezji, Indonezji i Tajlandii. Malajski jest językiem rodzimym Malajów zamieszkujących Półwysep Malajski i pewne regiony Sumatry. Jest językiem urzędowym Malezji i Brunei, jednym z czterech języków urzędowych Singapuru oraz językiem roboczym Filipin i Timoru Wschodniego. Forma malajskiego zaadaptowana przez Malezję nazywa się oficjalnie od roku 2007 bahasa malaysia. W Singapurze i Brunei znany jest pod nazwą bahasa melayu. Język malajski został ponadto zaadaptowany do roli języka urzędowego przez Indonezję w momencie uzyskania niepodległości i otrzymał nazwę bahasa indonesia.

Standardowa postać języka malajskiego, uzgodniona przez Indonezję, Malezję, Filipiny i Brunei, nazywa się bahasa riau, czyli język Archipelagu Riau, długo uważanego za miejsce narodzin języka malajskiego.

Wszelkie różnice w powyższych nazwach odzwierciedlają bardziej różnice polityczne niż lingwistyczne.

Alfabet i wymowa

Język malajski posługuje się obecnie alfabetem łacińskim. W przeszłości używano lekko zmodyfikowanej wersji alfabetu arabskiego, zwanej jawi. Poniższe zestawienie przedstawia wykaz różnic w malajskiej i polskiej wymowie poszczególnych liter alfabetu łacińskiego (litery pominięte są w obu językach wymawiane tak samo)

• A może oznaczać samogłoskę centralną lub tylną (jak w polskim)
• C = polskie "ć"
• E może oznaczać samogłoskę półotwartą (jak w polskim) lub półprzymkniętą (jak w polskim między spółgłoskami miękkimi), może też oznaczać szwę [ə]
• H jest głoską krtaniową jak w j. angielskim (w polskim miękkopodniebienną), bezdźwięczną; w wygłosie niewymawiane
• J = polskie "dź"
• Kh = polskie "ch"
• Ng miękkopodniebienne jak w polskim słowie "ręka" ['rεŋka]
• Ny = polskie "ń"
• Q oznacza spółgłoskę języczkową, (polskie "k" jest miękkopodniebienne)
• R może oznaczać spółgłoskę drżącą (jak w polskim), lub uderzeniową (występuje w j. polskim przy mniej starannej wymowie)
• Sy = polskie "ś"
• V może oznaczać głoskę wargowo-zębową dźwięczną szczelinową (jak polskie "w"), lub wargowo-zębową dźwięczną półotwartą
• W = polskie "ł"
• Y = polskie "j"

Oprócz spół- i samogłosek występują też dyftongi.

Dyftongi w j. malajskim

Pisownia	IPA
ai	[aɪ̯, ai]
au	[aʊ̯, au]
ua	[ua]

Różnice między bahasa malaysia i bahasa indonesia

Bahasa indonesia różni się od bahasa malaysia zapożyczeniami z jawajskiego oraz holenderskiego, np. słowo 'poczta' w bahasa malaysia to 'pejabat pos', a w bahasa indonesia 'kantor pos' ('kantoor' po holendersku znaczy 'poczta'). Dźwięk 'u' był reprezentowany w bahasa indonesia przez 'oe', tak jak w holenderskim. Dźwięk 'ć' w bahasa malaysia – przez 'c', a w indonesia do lat 70 XX w. był zapisywany jako 'tj'.

polski	malajski	indonezyjski
marzec	Mac (z ang. March)/bulan ketiga	maret (z hol. Maart)
sierpień	Ogos (z ang. August)	augustus (z hol. Augustus)
bilet	tiket (z ang. ticket)	karcis (z hol. kaartje)
apteka	farmasi (z ang. pharmacy)	apotik (z hol. apotheek)
telewizja	televisyen	televisi (z hol. televisie)
uniwersytet	universiti	universitas (z hol. universiteit)
samochód	kereta	mobil
mówić	bercakap	berbicara
sklep	kedai	toko
poniedziałek	Isnin	senin
restauracja	restoran	rumah makan
toaleta	tandas	rumah kecil
miasto	bandar	kota
stolica	ibu negara	ibu kota