Klinochlor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klinochlor
Klinochlor1.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy Serafinit
Skład chemiczny (Mg,Fe)5AlSi3AlO10
Twardość w skali Mohsa 2-2,5
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała według (001)
Pokrój kryształu płytkowy, tabliczkowy
Układ krystalograficzny jednoskośny
Właściwości mechaniczne elastyczny
Gęstość minerału 2,60-3,02 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa czarna, ciemnozielona, żółta, różowaczerwona (klinochlor chromowy), biała
Rysa biała
Połysk szklisty, perłowy, matowy
Współczynnik załamania 1,57-1,59
Inne optycznie dodatni

Klinochlorminerał z gromady krzemianów (glinokrzemianów), z grupy chlorytów (magnezowych). Nazwa pochodzi od złożenia greckich słów klinos – ukośny, i khloros – zielony. Opisany w 1851 r. Przez W.P.Blade’a.

Przedrostka „klino” często stosuje się w nazewnictwie minerałów jednoskośnych.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy sześcioboczne kryształy o pokroju płytkowym lub tabliczkowy. Występuje w skupieniach łuskowych, blaszkowych, rozetowych lub ziarnistych. Jest minerałem giętkim lecz nie sprężystym. Odznacza się doskonałą jednokierunkową łupliwością. Tworzy pseudomorfozy po wielu minerałach.

Popularne odmiany to kāmmertyt i strzegomit.

Asocjacje: współwystępuje najczęściej z antygorytem, kalcytem, dolomitem, aktynolitem, biotytem, kordierytem, talkiem i chromitem.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Produkt metamorfizmu regionalnego i kontaktowego, oraz wynik przemian hydrotermalnych amfiboli, piroksenów, biotytu.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Najczęściej spotyka się go w skałach metamorficznych zmienionych regionalnie, kontaktowo lub w procesach hydrotermalnych. Spotyka się go w łupkach chlorytowych i talkowych, amfibolitach, serpentynitach i rodingitach. Znany jest również z niektórych pegmatytów np. z okolic Jeleniej Góry, który jest przedstawiany tu na zdjęciach. Najrzadziej spotyka się go w skałach osadowych.

W Polsce: KarkonoszeSzklarska Poręba-Huta, Michałowice, Karpacz, Kowary; Rudawy JanowickieMiedzianka; Dolny ŚląskTąpadła (kāmmertyt), Nasławice k. Sobótki, Jordanów, Szklary k. Ząbkowic, Strzegom, Grabina, Żółkiewka, Zimnik, Borów, Kostrza k. Strzegomia, Czernica, Paszowice k. Jawora (strzegomit), Złoty Stok, Gębczyce k. Strzelina.

W świecie: Włochydolina Aosty w Piemoncie, Val Malenco i Liguria; Austria – Pfitsch, Zillertal, Tyrol; Szwajcaria; Rosja- Achmatowsk k.. Złatousti na Uralu; USA – Brewster w stanie Nowy Jork, West Chester i Unionville w Pensylwanii.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • znaczenie naukowe
  • znaczenie kolekcjonerskie
  • jako kamień ozdobny do wyrobu biżuterii

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]