Marion Bartoli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marion Bartoli
Marion Bartoli
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Genewa
Data i miejsce urodzenia 2 października 1984
Le Puy-en-Velay
Wzrost 170 cm
Masa ciała 63 kg
Gra praworęczna, oburęczny forehand i backhand
Status profesjonalny luty 2000
Zakończenie kariery 14 sierpnia 2013
Trener Walter Bartoli
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 8 WTA, 6 ITF
Najwyżej w rankingu 7 (30 stycznia 2012)
Australian Open QF (2009)
Roland Garros SF (2011)
Wimbledon W (2013)
US Open QF (2012)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3 WTA, 1 ITF
Najwyżej w rankingu 15 (5 lipca 2004)
Australian Open 3R (2004, 2005)
Roland Garros 3R (2005, 2006)
Wimbledon QF (2004)
US Open SF (2003)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Marion Bartoli w Wikicytatach

Marion Bartoli (wym. /maʁjɔ̃ baʁtɔli/; ur. 2 października 1984 w Le Puy-en-Velay) – francuska tenisistka, mistrzyni Wimbledonu 2013 oraz finalistka Wimbledonu 2007, mistrzyni juniorskiego US Open 2001, reprezentantka kraju w rozgrywkach Pucharu Federacji.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jako juniorka wygrała US Open 2001. Klasyfikowana była na trzecim miejscu w rankingu juniorskim.

Zadebiutowała w gronie zawodowych tenisistek podczas French Open 2001, przegrywając w pierwszej rundzie z Kolumbijką Cataliną Castaño. Również w Australian Open 2002 odpadła w pierwszej rundzie, ulegając Słowence Tinie Pisnik. W tym samym roku grała w turnieju głównym French Open, przegrywając w pierwszej rundzie Ai Sugiyamą. W tym samym roku na kortach USTA National Tennis Center przebrnęła przez kwalifikacje, a następnie pokonała Arantxę Sánchez Vicario i Rossanę de los Ríos, ulegając dopiero w trzeciej rundzie Lindsay Davenport. Pierwszy turniej zawodowy, który zaliczyła, a który nie był imprezą wielkoszlemową miał miejsce w Gold Coast. Przegrała w pierwszym meczu z Silviją Talają.

W lipcu 2007 doszła do finału wielkoszlemowego Wimbledonu, pokonując w półfinale liderkę rankingu tenisistek, Justine Henin. W decydującym spotkaniu przegrała z Venus Williams 4:6, 1:6. Po US Open 2007 została najlepszą tenisistką z Francji, wyprzedzając dotychczasową nr 1 kraju Amélie Mauresmo. W 2013 roku zwyciężyła w zawodach gry pojedynczej na wielkoszlemowym Wimbledonie. W meczu mistrzowskim pokonała Sabine Lisicki 6:1, 6:4.

W przeciągu kariery wygrała w ośmiu turniejach w grze pojedynczej, a w jedenastu osiągała finał. W grze podwójnej triumfowała trzykrotnie, a cztery razy awansowała do finału następnie w nim przegrywając.

Była reprezentantką Francji w Pucharze Federacji w latach 2004 i 2013. Rozegrała łącznie cztery mecze – dwa wygrane spotkania singlowe i dwa pojedynki deblowe, z których jeden wygrała.

14 sierpnia 2013 roku, po przegranym spotkaniu z Simoną Halep w turnieju w Cincinnati, ogłosiła zakończenie kariery. Powodem miały być ciągle odnawiające się problemy zdrowotne i kontuzje[1][2].

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
WTA Tournament of Champions
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 7 stycznia 2006 Auckland Twarda Rosja Wiera Zwonariowa 6:2, 6:2
Finalistka 1. 11 września 2006 Bali Twarda Rosja Swietłana Kuzniecowa 5:7, 2:6
Zwyciężczyni 2. 8 października 2006 Tokio Twarda Japonia Aiko Nakamura 2:6, 6:2, 6:2
Zwyciężczyni 3. 5 listopada 2006 Québec Dywanowa (hala) Rosja Olga Puczkowa 6:0, 6:0
Finalistka 2. 7 maja 2007 Praga Ceglana Japonia Akiko Morigami 1:6, 3:6
Finalistka 3. 7 lipca 2007 Wimbledon Trawiasta Stany Zjednoczone Venus Williams 4:6, 1:6
Finalistka 4. 20 lipca 2008 Stanford Twarda Kanada Aleksandra Wozniak 5:7, 3:6
Finalistka 5. 10 stycznia 2009 Brisbane Twarda Białoruś Wiktoryja Azaranka 3:6, 1:6
Zwyciężczyni 4. 8 marca 2009 Monterrey Twarda Chińska Republika Ludowa Li Na 6:4, 6:3
Zwyciężczyni 5. 2 sierpnia 2009 Stanford Twarda Stany Zjednoczone Venus Williams 6:2, 5:7, 6:4
Finalistka 6. 8 listopada 2009 Bali Twarda (hala) Francja Aravane Rezaï 5:7, krecz
Finalistka 7. 20 marca 2011 Indian Wells Twarda Dania Caroline Wozniacki 1:6, 6:2, 3:6
Finalistka 8. 21 maja 2011 Strasburg Ceglana Niemcy Andrea Petković 4:6, 0:1, krecz
Zwyciężczyni 6. 18 czerwca 2011 Eastbourne Trawiasta Czechy Petra Kvitová 6:1, 4:6, 7:5
Finalistka 9. 31 lipca 2011 Stanford Twarda Stany Zjednoczone Serena Williams 5:7, 1:6
Zwyciężczyni 7. 16 października 2011 Osaka Twarda Australia Samantha Stosur 6:3, 6:1
Finalistka 10. 12 lutego 2012 Paryż Twarda (hala) Niemcy Angelique Kerber 6:7(3), 7:5, 3:6
Finalistka 11. 22 lipca 2012 Carlsbad Twarda Słowacja Dominika Cibulková 1:6, 5:7
Zwyciężczyni 8. 6 lipca 2013 Wimbledon Trawiasta Niemcy Sabine Lisicki 6:1, 6:4

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 9 lutego 2003 Paryż Dywanowa Francja Stéphanie Cohen-Aloro Austria Barbara Schett
Szwajcaria Patty Schnyder
6:2, 2:6, 6:7(5)
Finalistka 2. 26 października 2003 Linz Twarda Włochy Silvia Farina Elia Republika Południowej Afryki Liezel Huber
Japonia Ai Sugiyama
1:6, 6:7(6)
Zwyciężczyni 1. 11 kwietnia 2004 Casablanca Ceglana Francja Émilie Loit Belgia Els Callens
Słowenia Katarina Srebotnik
6:4, 6:2
Finalistka 3. 11 października 2004 Taszkent Twarda Włochy Mara Santangelo Włochy Adriana Serra Zanetti
Włochy Antonella Serra Zanetti
6:1, 3:6, 4:6
Zwyciężczyni 2. 6 lutego 2005 Pattaya Twarda Niemcy Anna-Lena Grönefeld Polska Marta Domachowska
Chorwacja Silvija Talaja
6:3, 6:2
Zwyciężczyni 3. 14 maja 2006 Praga Ceglana Izrael Szachar Pe’er Stany Zjednoczone Ashley Harkleroad
Stany Zjednoczone Bethanie Mattek
6:4, 6:4
Finalistka 4. 8 stycznia 2007 Sydney Twarda Stany Zjednoczone Meilen Tu Niemcy Anna-Lena Grönefeld
Stany Zjednoczone Meghann Shaughnessy
3:6, 6:3, 6:7(2)

Historia występów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Występy w grze pojedynczej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 Zw.-Por.
Wielki Szlem
Australia Australian Open A 1R 1R 2R 2R 2R 2R 1R QF 3R 2R 3R 3R 15–12
Francja French Open 1R 1R 2R 1R 1R 2R 4R 1R 2R 3R SF 2R 3R 16–13
Wielka Brytania Wimbledon A A 1R 3R 2R 2R F 3R 3R 4R QF 2R W 29–10
Stany Zjednoczone US Open A 3R 1R 2R 3R 3R 4R 4R 2R 2R 2R QF A 20–11
Zw.-Por. w Wielkim Szlemie 0–1 2–3 1–4 4–4 4–4 5–4 13–4 5–4 8–4 8–4 11–4 8–4 11–2 80–46

Występy w grze podwójnej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2002 2003 2004 2005 2006 2007 Zw.-Por.
Wielki Szlem
Australia Australian Open A 2R 3R 3R A 1R 5–4
Francja French Open 1R 2R 2R 3R 3R 1R 6–6
Wielka Brytania Wimbledon A 2R QF 3R 2R 3R 9–5
Stany Zjednoczone US Open A SF 1R 1R 2R A 5–4
Zw.-Por. w Wielkim Szlemie 0–1 7–4 6–4 6–4 4–3 2–3 25–19

Występy w grze mieszanej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2004 2013 Zw.-Por.
Wielki Szlem
Australia Australian Open A A 0–0
Francja French Open 1R A 0–1
Wielka Brytania Wimbledon 2R 1R 0–2
Stany Zjednoczone US Open A A 0–0
Zw.-Por. w Wielkim Szlemie 0–2 0–1 0–3


Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 2001 Stany Zjednoczone US Open Twarda Rosja Swietłana Kuzniecowa 4:6, 6:3, 6:4


Przypisy

  1. Marion Bartoli Announces Retirement (ang.). wtatennis.com, 2013-08-14. [dostęp 2013-08-15].
  2. Łukasz Iwanek: Marion Bartoli zakończyła karierę! (pol.). sportowefakty.pl, 2013-08-15. [dostęp 2013-08-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]