Sabine Lisicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sabine Lisicki
Sabine Lisicki
Państwo  Niemcy
Miejsce zamieszkania Bradenton
Berlin
Data i miejsce urodzenia 22 września 1989
Troisdorf
Wzrost 178 cm
Masa ciała 70 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2006
Zakończenie kariery aktywna
Trener Richard Lisicki
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 4 WTA, 2 ITF
Najwyżej w rankingu 12 (21 maja 2012)
Australian Open 4R (2012)
Roland Garros 3R (2013)
Wimbledon F (2013)
US Open 4R (2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3 WTA, 0 ITF
Najwyżej w rankingu 35 (9 kwietnia 2012)
Australian Open 1R (2010)
Roland Garros 3R (2013)
Wimbledon F (2011)
US Open QF (2012)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Sabine Katharina Lisicki (niem. lɪˈzɪki, ur. 22 września 1989 w Troisdorf) – niemiecka tenisistka pochodzenia polskiego[1], finalistka wielkoszlemowego turnieju Wimbledon 2013 w grze pojedynczej, czwarta na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2012 w grze mieszanej, reprezentantka kraju w Pucharze Federacji. Podczas turnieju w Stanford w 2014 roku ustanowiła rekord szybkości serwisu wśród kobiet – prawie 211 km/h[2].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Sabine Lisicki otrzymała licencję profesjonalistki w 2006. Podczas pierwszego turnieju w karierze w portugalskiej Coimbrze dotarła do drugiej rundy, a już we wrześniu tego samego roku – do półfinału imprezy w Mollerussa. W następnym roku dzięki dzikiej karcie zadebiutowała w kwalifikacjach do imprezy WTA Tour, odbywającej się w Berlinie. Dochodząc do drugiej rundy eliminacji pokonała znaną deblistkę reprezentującą wówczas ZimbabweCarę Black. W pozostałych występach w WTA i ITF odpadała we wczesnych rundach. Rok później, także w Berlinie, pierwszy raz zagrała w turnieju głównym, przegrywając z Włoszką Marą Santangelo w pierwszym meczu. W 2007 wygrała dwa turnieje ITF (w Jersey i w Toronto), a w dwóch innych odpadła w finale. Podczas Australian Open 2008 przechodząc przez eliminacje dotarła do turnieju głównego, w którym w I rundzie pokonała turniejową „szesnastkę” – Rosjankę Dinarę Safinę 7:6, 4:6, 6:2. W drugim pojedynku pokonała Ukrainkę Mariję Korytcewą 6:1, 7:5, w III rundzie (1/16 finału) odpadła po meczu z Dunką Caroline Wozniacki w trzech setach.

19 kwietnia 2009 wygrała swój pierwszy turniej WTA, Family Circle Cup 2009 w Charleston gdzie kolejno pokonała: Marie-Ève Pelletier 7:5, 6:4, Lenkę Wienerovą 6:4, 6:3, Venus Williams 6:4, 7:6(5), Jelenę Wiesninę 6:4, 6:0, Marion Bartoli 6:3, 6:1, a w finale zwyciężyła nad wyżej notowaną Caroline Wozniacki 6:2, 6:4. Po tym zwycięstwie awansowała na 43. miejsce w rankingu WTA. Pod koniec sezonu 2009, w październiku dotarła do finału halowego turnieju w Luksemburgu FORTIS Championships Luxembourg, gdzie przegrała z Timeą Bacsinszky 2:6, 5:7.

Drugi singlowy tytuł rangi WTA zdobyła 13 czerwca 2011 wygrywając turniej na trawiastych kortach w Birmingham, pokonując w finale turniejową „czwórkę” Danielę Hantuchovą 6:3, 6:2. Na Wimbledonie, grając dzięki dzikiej karcie, dotarła do półfinału, który przegrała z Mariją Szarapową wynikiem 4:6, 3:6. Na kortach All England Lawn Tennis and Croquet Club Lisicka dotarła do finału gry podwójnej w parze z Samantą Stosur, w którym przegrały z parą Květa Peschke/Katarina Srebotnik 3:6, 1:6. Pod koniec sierpnia, podczas turnieju Texas Tennis Open 2011 w Dallas odniosła trzecie turniejowe zwycięstwo w karierze. W finale pokonała Aravane Rezaï 6:2, 6:1, a w całym turnieju straciła 13 gemów.

Na przełomie lipca i sierpnia 2012 uczestniczyła w turnieju olimpijskim w Londynie. W grze pojedynczej odpadła w trzeciej rundzie, po przegranym 7:6(8), 4:6, 3:6 pojedynku z Mariją Szarapową. W grze podwójnej razem z Angelique Kerber odpadły w drugiej rundzie, w której zmierzyły się z siostrami Williams i przegrały z nimi 6:2, 7:5. W mikście razem z Christopherem Kasem osiągnęła czwarte miejsce. W meczu o finał ulegli Laurze Robson i Andy’emu Murrayowi, a w spotkaniu o trzecie miejsce przegrali z Lisą Raymond i Mikiem Bryanem 3:6, 6:4, 4-10.

W sezonie 2013 osiągnęła finał zawodów w Pattayi. Uległa w nim Mariji Kirilenko wynikiem 7:5, 1:6, 6:7(1). W lutym awansowała także do finału turnieju w Memphis, ale w meczu z Mariną Erakovic skreczowała przy stanie 1:6. Pod koniec kwietnia zwyciężyła po raz drugi w karierze w zawodach deblowych rozgrywanych w Stuttgarcie. Razem z Moną Barthel w finale pokonały Bethanie Mattek-Sands i Sanię Mirzę 6:4, 7:5. Podczas Wimbledonu osiągnęła finał zawodów singlowych, w którym uległa Marion Bartoli 1:6, 4:6. Była pierwszą Niemką w finale Wimbledonu od 1999, kiedy ten etap rozgrywek osiągnęła Steffi Graf[3].

W sezonie 2014 razem z Martiną Hingis awansowały do finału zawodów rangi WTA Premier Mandatory w Miami, w którym pokonały wynikiem 4:6, 6:4, 10–5 parę Jekatierina MakarowaJelena Wiesnina.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Rodzice tenisistki, Richard i Elisabeth pochodzą z Polski i po ukończeniu studiów, w 1979 r. jako przesiedleńcy wyjechali do Niemiec Zachodnich (rodzina ze strony ojca miała niemieckie korzenie)[4][5]. Osiedlili się w Bonn. Tenisistka związana jest obecnie z niemieckim aktorem - Oliverem Pocherem. Wcześniej spotykała się z pływakiem - Benjaminem Starke.

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 5 października 2008 Taszkent Twarda Rumunia Sorana Cîrstea 6:2, 4:6, 6:7(4)
Zwyciężczyni 1. 19 kwietnia 2009 Charleston Ceglana Dania Caroline Wozniacki 6:2, 6:4
Finalistka 2. 25 października 2009 Luksemburg Twarda (hala) Szwajcaria Timea Bacsinszky 2:6, 5:7
Zwyciężczyni 2. 13 czerwca 2011 Birmingham Trawiasta Słowacja Daniela Hantuchová 6:3, 6:2
Zwyciężczyni 3. 27 sierpnia 2011 Dallas Twarda Francja Aravane Rezaï 6:2, 6:1
Finalistka 3. 3 lutego 2013 Pattaya Twarda Rosja Marija Kirilenko 7:5, 1:6, 6:7(1)
Finalistka 4. 23 lutego 2013 Memphis Twarda (hala) Nowa Zelandia Marina Erakovic 1:6, krecz
Finalistka 5. 6 lipca 2013 Wimbledon Trawiasta Francja Marion Bartoli 1:6, 4:6
Zwyciężczyni 4. 14 września 2014 Hongkong Twarda Czechy Karolína Plíšková 7:5, 6:3

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 24 kwietnia 2011 Stuttgart Ceglana (hala) Australia Samantha Stosur Niemcy Kristina Barrois
Niemcy Jasmin Wöhr
6:1, 7:6(5)
Finalistka 1. 2 lipca 2011 Wimbledon Trawiasta Australia Samantha Stosur Czechy Květa Peschke
Słowenia Katarina Srebotnik
3:6, 1:6
Zwyciężczyni 2. 28 kwietnia 2013 Stuttgart Ceglana (hala) Niemcy Mona Barthel Stany Zjednoczone Bethanie Mattek-Sands
Indie Sania Mirza
6:4, 7:5
Zwyciężczyni 3. 30 marca 2014 Miami Twarda Szwajcaria Martina Hingis Rosja Jekatierina Makarowa
Rosja Jelena Wiesnina
4:6, 6:4, 10–5

Historia występów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Bilans w
turnieju
Australia Australian Open 3R 2R 2R LQ 4R 1R 2R 8-6
Francja French Open 2R 1R 2R 1R 3R 2R 5-6
Wielka Brytania Wimbledon 1R QF SF QF F QF 23-6
Stany Zjednoczone US Open 2R 2R 2R 4R 1R 3R 3R 10-7
Bilans spotkań 4-4 6-4 2-2 9-3 7-4 10-4 8-4 44-25

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 Bilans w
turnieju
Australia Australian Open 1R 0-1
Francja French Open 1R 3R 2-2
Wielka Brytania Wimbledon 2R F 3Rw/o 8-2
Stany Zjednoczone US Open 2R 1R QF 4-3
Bilans spotkań 1-2 1-1 0-1 5-2 5-1 2-1 14-8

Legenda

     W, wygrała turniej

     F, przegrała w finale

     SF, przegrała w półfinale

     QF, przegrała w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrała w IV, III, II, I rundzie

     LQ, przegrała w kwalifikacjach

     –, nie startowała w turnieju głównym

Przypisy

  1. The New York Times (ang.). [dostęp 2009-06-30].
  2. Redakcja: Sabine Lisicki w Księdze Rekordów Guinnessa (wideo) (pol.). sportowefakty.pl, 2014-08-25. [dostęp 2014-08-31].
  3. Piers Newbery: Wimbledon 2013: Sabine Lisicki to face Marion Bartoli in final (ang.). bbc.co.uk, 2013-07-04. [dostęp 2013-07-04].
  4. Sabine Lisicki ist auf dem Weg nach oben (niem.). morgenpost.de, 2013-06-30. [dostęp 2013-07-02].
  5. Diesem Schwimmer gehört Lisickis Herz – Sabine Lisicki in Wimbledon. FOCUS Online. [dostęp 2013-07-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]