Samantha Stosur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Samantha Stosur
Samantha Stosur
Samantha Stosur
Państwo  Australia
Miejsce zamieszkania Gold Coast
Data i miejsce urodzenia 30 marca 1984
Brisbane
Wzrost 172 cm
Masa ciała 65 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1999
Zakończenie kariery aktywna
Trener Miles Maclagan
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 5 WTA, 4 ITF
Najwyżej w rankingu 4 (21 lutego 2011)
Australian Open 4R (2006, 2010)
Roland Garros F (2010)
Wimbledon 3R (2009, 2013)
US Open W (2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 23 WTA, 11 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (6 lutego 2006)
Australian Open F (2006)
Roland Garros W (2006)
Wimbledon F (2008, 2009, 2011)
US Open W (2005)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Samantha Stosur (ur. 30 marca 1984 w Brisbane) – australijska tenisistka polskiego pochodzenia[1], była liderka światowej klasyfikacji deblistek. Mistrzyni w singlu wielkoszlemowego US Open 2011 oraz finalistka w singlu French Open 2010, zwyciężczyni dwóch turniejów wielkoszlemowych w deblu i mikście. Australijka jest ponadto dwukrotną triumfatorką turnieju mistrzyń w grze podwójnej i reprezentantką kraju w rozgrywkach Pucharu Federacji oraz Pucharu Hopmana.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

1999–2001[edytuj | edytuj kod]

W październiku 1999 roku Stosur wystąpiła w swoim pierwszym turnieju ITF w australijskim Kooralbyn, gdzie w pierwszej rundzie przegrała z Lisą McShea. Kilka pierwszych turniejów zagrała jedynie w grze pojedynczej. W grze podwójnej po raz pierwszy wystartowała w mieście, w którym mieszka – Gold Coast w parze z Melissą Dowse. W styczniu 2000 Australijka po raz pierwszy grała w eliminacjach do zawodowej imprezy, a był to wielkoszlemowy turniej Australian Open w Melbourne. Przegrała w pierwszej rundzie. W styczniu 2001 po raz kolejny próbowała swoich sił w eliminacjach turniejowych (w Gold Coast oraz Australian Open), ale i tym razem nieudanie. 18 marca wygrała swój pierwszy turniej ITF w grze podwójnej w Benalla ze swoją rodaczką, Monique Adamczak. Tydzień wcześniej grała w finale ITF w Warrnambool. Po półrocznej przerwie zagrała w japońskim Kugayama, dochodząc do finału singla i debla. Od tej pory coraz częściej wygrywała turnieje Międzynarodowej Federacji Tenisowej.

2002[edytuj | edytuj kod]

Jako 261 zawodniczka na świecie otrzymała dziką kartę do turnieju zawodowego w Mondial Australian Women's Hardcourts w 2002 i to był jej profesjonalny debiut. Przegrała w pierwszej rundzie z Anastazją Myskiną, podobnie jak w grze podwójnej z Evie Dominikovic. Zadebiutowała z dziką kartą w Australian Open – w pierwszej rundzie uległa Grécie Arn. W sezonie nie startowała później w imprezach zawodowych, ograniczając się do występów w turniejach ITF. Tam odnosiła znacznie większe sukcesy w deblu niż w singlu.

2003[edytuj | edytuj kod]

Po porażce w pierwszej rundzie w Gold Coast w 2003, doszła do trzeciej rundy Australian Open, eliminując Conchitę Martínez w pierwszej rundzie, a ulegając Danieli Hantuchovej. W deblu odpadła w pierwszej rundzie. Kolejne jej występy to pierwsza runda w Regions Morgan Keegan Championships and the Cellular South Cup (po kwalifikacjach) i Wimbledonie (przegrała z Lindsay Davenport), kilkakrotnie nie przeszła kwalifikacji. Z Alicią Molik w drugiej rundzie w Londynie przegrały z siostrami Williams.

2004[edytuj | edytuj kod]

Rok 2004 zakończyła w gronie stu najlepszych tenisistek świata. Osiągnęła pierwszy turniejowy półfinał w Gold Coast, pokonując Meghann Shaughnessy, wkrótce także ćwierćfinał w Acapulco i Seulu, gdzie przegrała z Mariją Szarapową). W swoich dwóch meczach singlowych na Melbourne Park ustanowiła rekord turnieju w szybkości kobiecego serwisu, wynoszący 193 km/h. Po raz pierwszy w karierze zagrała we wszystkich turniejach wielkoszlemowych. 12 kwietnia sklasyfikowana na 97 miejscu rankingu, po raz pierwszy na miejscu dwucyfrowym. Poniosła porażkę na igrzyskach olimpijskich w Atenach, kończąc występy w grze pojedynczej i podwójnej na pierwszej rundzie (partnerką deblową była Nicole Pratt).

2005[edytuj | edytuj kod]

W roku 2005 wygrała pierwsze siedem turniejów deblowych w zawodowej karierze (w tym wielkoszlemowy US Open). Finały w Gold Coast i Sydney na początku roku dały jej prowadzenie w rankingu Champions Race, tuż przed rozpoczęciem Australian Open wdarła się do czołowej pięćdziesiątki rankingu tenisistek WTA. Zdobyła tytuł gry mieszanej w Melbourne. Z Bryanne Stewart wygrała pierwsze turnieje deblowe w Sydney i Amelia Island, w kolejnej części sezonu jej deblową partnerką została Lisa Raymond. Razem z Raymond wygrały turniej mistrzyń pod koniec sezonu.

2006[edytuj | edytuj kod]

W 2006 roku razem z Raymond Samantha zdobyła drugi wielkoszlemowy tytuł w deblu na kortach Rolanda Garrosa. Para zakończyła sezon na pierwszym miejscu rankingu Race i obroniła tytuł z turnieju mistrzyń. Obydwie zawodniczki zostały jednoczesnymi liderkami klasyfikacji deblistek (Stosur po raz pierwszy 6 lutego). Doszła do finału w Pradze w grze pojedynczej, półfinału w New Haven i trzykrotnie do ćwierćfinałów. Osiągnęła najlepszy singlowy wynik wielkoszlemowy czwartą rundą Australian Open, gdzie przegrała z Martiną Hingis (pokonała wcześniej Anę Ivanović). W sezonie ograła też Danielę Hantuchovą, Annę Czakwetadze i Lindsay Davenport. Zadebiutowała w czołowej trzydziestce rankingu singlowego.

2007[edytuj | edytuj kod]

Przegrała w ćwierćfinale w Mondial Australian Women's Hardcourts 2007 z Dinarą Safiną oraz w drugiej rundzie w Sydney z Jeleną Janković. Także w drugiej rundzie odpadła z Australian Open. Była w ćwierćfinałach w Rakuten Japan Open Tennis Championships i Regions Morgan Keegan Championships and the Cellular South Cup. W turniejach w Indian Wells, Miami i Charleston doszła do trzeciej rundy. Odpadła w pierwszej rundzie w Berlinie i pokonała Amélie Mauresmo w drugiej rundzie w Rzymie (w trzeciej przegrała z Patty Schnyder). W grze podwójnej osiągnęła półfinał Australian Open, razem z Lisą Raymond wygrała turniej w Tokio, Indian Wells, Miami i Berlinie. 8 kwietnia 2007 utraciła prowadzenie w rankingu deblistek (Raymond wystartowała w jednym z turniejów z inną partnerką i zyskała dodatkowe punkty, Stosur w nim nie wzięła udziału). Trzecią rundę osiągnęła na kortach Rolanda Garrosa, przegrywając z Nicole Vaidišovą. Wystąpiła też w Wimbledonie, New Haven i US Open, ale tylko w Londynie przeszła pierwszą rundę. Po utracie pierwszego miejsca w rankingu deblistek odniosła razem z Lisą Raymond zwycięstwa w Berlinie i Eastbourne. Na Roland Garros i Wimbledonie dotarły do półfinałów, ale w Nowym Jorku odpadły już w czwartej rundzie. Ewidentnie Amerykanka i Australijka straciły tytuł najlepszych w sezonie, wyparte przez debel Liezel Huber/Cara Black.

Stosur nie pojawiła się na światowych kortach już do końca roku 2007, zajmując w listopadzie piąte miejsce w gronie deblistek całego świata. Jak się okazało, przyczyną absencji i słabych wyników po Wimbledonie była borelioza, na którą zachorowała tenisistka. Pierwsze objawy w postaci bólu głowy pojawiły się u niej już w lipcu podczas podróży z Nowego Jorku do Tampy. Australijka trafiła do szpitala, gdzie podejrzewano nawet zapalenie opon mózgowych. Treningi wznowiła w grudniu, planując powrót wraz z początkiem 2008 roku. Plany te spaliły jednak na panewce, a na tydzień przed końcem roku Stosur poinformowała, że wycofuje się zarówno z turnieju w Gold Coast, jak i Australian Open.

2008[edytuj | edytuj kod]

Do rywalizacji powróciła na przełomie kwietnia i maja, startując w dwóch amerykańskich turniejach Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W Dothan przegrała w półfinale z Varvarą Lepchenko, a w ćwierćfinale w Charlottesville z Yaniną Wickmayer. W profesjonalnej imprezie w Rzymie przeszła do drugiej rundy, podobnie na kortach Roland Garros. W Birmingham musiała startować w kwalifikacjach, przeszła je, a w drugiej rundzie uległa Katerynie Bondarenko. W Eastbourne awansowała do półfinału, pokonując po drodze Amélie Mauresmo i Caroline Wozniacki. Na Wimbledonie w drugiej rundzie nie dała rady Nicole Vaidišovej.

Od turnieju w Rzymie wznowiła deblową współpracę z Lisą Raymond. W Paryżu przeszły do trzeciej rundy, ulegając Nurii Llagosteri Vives i Maríi José Martínez Sánchez. W Londynie doszły do finałowej rozgrywki, w której przegrały z duetem sióstr Williams. Wcześniej wyeliminowały liderki rankingu, Black i Huber oraz trzecią parę turnieju, Peschke i Stubbs.

Wraz z Bobem Bryanem wygrała grę mieszaną Wimbledonu. W drodze do finału pokonali trzy wysoko rozstawione miksty, Huber i Murray, Dechy i Ram oraz Black i Hanley.

Na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie wraz z Rennae Stubbs odpadła już w 2. rundzie. Zdecydowanie bardziej zgrany zespół stworzyła z Raymond. Kolejny występ i kolejny finał wielkoszlemowego turnieju - w US Open przegrały dopiero z deblem Black/Huber 3-6 6-7(6).

W singlu z bardziej znaczących występów trzeba wymienić półfinał w Eastbourne (przegrany z Nadieżdą Pietrową), ćwierćfinał w Stanford i finał w Seulu (uległa Mariji Kirilenko).

2009[edytuj | edytuj kod]

W roku 2009 Stosur zdecydowanie postawiła na występy singlowe, chociaż w deblu radziła sobie bardzo dobrze. Razem z Rennae Stubbs była w finale Eastbourne, Wimbledonu (również przegrana z siostrami Williams), Toronto i półfinale US Open. Te wyniki pozwoliły deblowi Stosur/Stubbs wystąpić w Sony Ericsson Championships, gdzie przegrały pierwszy mecz z deblem Black/Huber.

Singiel, który od tego sezonu stał się dla Stosur sprawą priorytetową, przyniósł jej kilka znaczących sukcesów i pozwolił zakończyć rozgrywki na miejscu nr 13 w rankingu światowym. Australijka była w trzeciej rundzie Australian Open, ćwierćfinale Miami (wygrana m.in. z Dinarą Safiną, ówczesnym numerem 2. cyklu), półfinale Rolanda Garrosa (pierwszy raz dotarła do takiej fazy w turnieju Wielkiego Szlema), 3. rundzie Wimbledonu, półfinale Stanford, finale Los Angeles, ćwierćfinale Toronto oraz 2. rundzie US Open. Na sam koniec sezonu odniosła swoje pierwsze turniejowe zwycięstwo w Osace, pokonując w półfinale Caroline Wozniacki, a w finale Francescę Schiavone 7:5, 6:1.

2010[edytuj | edytuj kod]

W 2010 roku w deblu zdecydowała się występować z Nadieżdą Pietrową. Współpraca ta przyniosła wyniki w postaci finału Indian Wells, Miami oraz trzecich rund na kortach im. Rolanda Garrosa i w Wimbledonie. Po turnieju w Londynie Stosur zrezygnowała w tym sezonie z dalszych występów deblowych, by nie obciążać organizmu i skupić się na singlu. Wpływ na tę decyzję miała kontuzja ramienia.

W grze pojedynczej rozegrała jak do tej pory najlepszy sezon w karierze. W Australian Open przegrała dopiero w 4. rundzie z późniejszą mistrzynią turnieju - Sereną Williams. Następnie począwszy od marcowego Indian Wells (półfinał), aż do turnieju w Eastbourne (również półfinał) nie schodziła poniżej poziomu ćwierćfinału. Spośród licznych udanych występów należy wymienić: wygrany turniej w Charleston, finały w Stuttgarcie (przegrana z Justine Henin) i na kortach Rolanda Garrosa. Ten ostatni wynik jest jej najlepszym do tej pory sukcesem. W drodze do finału Stosur pokonała Justine Henin (przerwała w ten sposób fenomenalną serię 21 zwycięstw z rzędu Belgijki w tym turnieju), Serenę Williams (po dramatycznym meczu z numerem jeden rankingu zwyciężyła 6:2, 6:7(2), 8:6), a w półfinale gładko Jelenę Janković 6:1, 6:2. W walce o tytuł uległa Francesce Schiavone, którą pokonała rok wcześniej w pierwszej rundzie w tym samym turnieju.

Po nieudanym turnieju wimbledońskim (1. runda z późniejszą ćwierćfinalistką Kaią Kanepi przeniosła się na korty twarde, gdzie zaliczyła półfinał w Stanford i ćwierćfinał San Diego. Następnie zrezygnowała z udziału w turniejach w Cincinnati i Montrealu z powodu kontuzji ramienia. W US Open dotarła do ćwierćfinału, gdzie kolejny raz w tym sezonie przegrała z późniejszą mistrzynią. Tym razem była to Kim Clijsters, z którą przegrała w trzech zaciętych setach. Równie dramatyczny mecz stoczyła rundę wcześniej z Jeleną Diemientjewą. Po 2 godzinach i 40 minutach walki zwyciężyła 6:3, 2:6, 7:6(2). Wyniki singlowe w sezonie 2010 pozwoliły jej na stałe zagościć w czołowej dziesiątce singlowego rankingu.

2011[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu wygrała w deblu z partnerką Sabine Lisicki turniej Porsche Tennis Grand Prix 2011 w Stuttgarcie.

W 2011 dotarła w singlu do finału Rogers Cup 2011 - kobiety w Toronto, gdzie przegrała w finale z Sereną Williams wynikiem 4:6, 2:6. Kilka tygodni później zrewanżowała się Williams, pokonując ją w singlowym finale wielkoszlemowego US Open wynikiem 6:2, 6:3. Było to jej pierwsze mistrzostwo w Wielkim Szlemie w singlu. W 2011 wraz z mistrzynią świata w biegu na 100 metrów przez płotki Sally Pearson była ambasadorką kandydatury Gold Coast do organizacji igrzysk Wspólnoty Narodów w 2018 roku[2].

2012[edytuj | edytuj kod]

W sezonie olimpijskim 2012 Stosur osiągnęła dwa finały singlowe: w Ad-Dausze i Moskwie. W tym roku Australijka zanotowała pierwszą rundę Australian Open, półfinał French Open, drugą rundę Wimbledonu i ćwierćfinał US Open w singlu oraz pierwszą rundę French Open i drugą Wimbledonu w deblu. Na igrzyskach olimpijskich osiągnęła pierwszą rundę zawodów, zarówno w grze pojedynczej, jak również w grze podwójnej. Uczestniczyła w Mistrzostwach WTA jako zawodniczka rezerwowa, jednakże po rezygnacji Petry Kvitovej z dwóch ostatnich meczów, Stosur zajęła jej miejsce. Ostatecznie przegrała kolejne dwa mecze z Errani i Szarapową, przez co zajęła ostatnie miejsce w grupie.

2013[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2013 Stosur rozpoczęła od porażek w pierwszej rundzie turniejów w Brisbane i Sydney. W Australian Open z rywalizacji gry pojedynczej i podwójnej odpadła w drugiej rundzie, natomiast w udział w grze mieszanej zakończyła po pierwszym meczu. W lutym osiągnęła ćwierćfinały turniejów WTA Premier Series w Ad-Dausze i Dubaju. Następnie osiągnęła ćwierćfinał w Indian Wells, a mecz o półfinał z Angelique Kerber z powodu kontuzji prawej łydki oddała walkowerem[3]. Z tej też przyczyny w Miami nie zagrała.

Jej kolejny występ miał miejsce w Charleston, gdzie w spotkaniu trzeciej rundy z Eugenie Bouchard skreczowała przy stanie 1:6, 0:2, gdyż nastąpiło odnowienie urazu łydki[4]. W Stuttgarcie i w Madrycie nie wygrała meczu. W Rzymie natomiast osiągnęła ćwierćfinał singla i drugą rundę debla. Na French Open wygrała po dwa mecze w grze pojedynczej i podwójnej. Okres gry na nawierzchni trawiastej rozpoczęła od zawodów w Eastbourne, gdzie przegrała w drugim meczu. Na Wimbledonie awansowała do trzeciej rundy singla, a w deblu odpadła po pierwszym meczu.

Okres przygotowawczy do ostatniego turnieju wielkoszlemowego rozpoczęła w Stanford. W swoim pierwszym meczu uległa Woldze Hawarcowej 2:6, 4:6. Następie zwyciężyła w Carlsbadzie, odnosząc tym samym czwarty triumf singlowy w karierze. W finale pokonała Wiktoryję Azarankę w dwóch setach. W Toronto i Cincinnati osiągnęła trzecie rundy. Po drugim z tych turniejów rozstała się ze szkoleniowcem, Davidem Taylorem, który trenował ją przez sześć lat[5].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Tenisistka mieszka w Gold Coast. Jest córką Dianne i Tony'ego Stosur. Ma dwóch braci, Daniela i Dominica. Jej hobby to muzyka i zakupy.

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
WTA Tournament of Champions
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 8 stycznia 2005 Gold Coast Twarda Szwajcaria Patty Schnyder 6:1, 3:6, 5:7
Finalistka 2. 15 stycznia 2005 Sydney Twarda Australia Alicia Molik 7:6(5), 4:6, 5:7
Finalistka 3. 14 maja 2006 Praga Ceglana Izrael Szachar Pe’er 6:4, 2:6, 1:6
Finalistka 4. 28 września 2008 Seul Twarda Rosja Marija Kirilenko 6:2, 1:6, 4:6
Finalistka 5. 9 sierpnia 2009 Los Angeles Twarda Włochy Flavia Pennetta 4:6, 3:6
Zwyciężczyni 1. 18 października 2009 Osaka Twarda Włochy Francesca Schiavone 7:5, 6:1
Zwyciężczyni 2. 18 kwietnia 2010 Charleston Ceglana Rosja Wiera Zwonariowa 6:0, 6:3
Finalistka 6. 2 maja 2010 Stuttgart Ceglana (hala) Belgia Justine Henin 4:6, 6:2, 1:6
Finalistka 7. 5 czerwca 2010 French Open Ceglana Włochy Francesca Schiavone 4:6, 6:7(2)
Finalistka 8. 15 maja 2011 Rzym Ceglana Rosja Marija Szarapowa 2:6, 4:6
Finalistka 9. 14 sierpnia 2011 Toronto Twarda Stany Zjednoczone Serena Williams 4:6, 2:6
Zwyciężczyni 3. 11 września 2011 US Open Twarda Stany Zjednoczone Serena Williams 6:2, 6:3
Finalistka 10. 16 października 2011 Osaka Twarda Francja Marion Bartoli 3:6, 1:6
Finalistka 11. 19 lutego 2012 Ad-Dauha Twarda Białoruś Wiktoryja Azaranka 1:6, 2:6
Finalistka 12. 21 października 2012 Moskwa Twarda (hala) Dania Caroline Wozniacki 2:6, 6:4, 5:7
Zwyciężczyni 4. 4 sierpnia 2013 Carlsbad Twarda Białoruś Wiktoryja Azaranka 6:2, 6:3
Zwyciężczyni 5. 13 października 2013 Osaka Twarda Kanada Eugenie Bouchard 3:6, 7:5, 6:2
Finalistka 13. 20 października 2013 Moskwa Twarda (hala) Rumunia Simona Halep 6:7(1), 2:6
Finalistka 14. 3 listopada 2013 Sofia Twarda (hala) Rumunia Simona Halep 6:2, 2:6, 2:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 7 listopada 2004 Québec Twarda (hala) Belgia Els Callens Stany Zjednoczone Carly Gullickson
Argentyna María Emilia Salerni
5:7, 5:7
Zwyciężczyni 1. 15 stycznia 2005 Sydney Twarda Australia Bryanne Stewart Rosja Jelena Diemientjewa
Japonia Ai Sugiyama
walkower
Zwyciężczyni 2. 10 kwietnia 2005 Amelia Island Ceglana Australia Bryanne Stewart Czechy Květa Peschke
Szwajcaria Patty Schnyder
6:4, 6:2
Zwyciężczyni 3. 27 sierpnia 2005 New Haven Twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond Argentyna Gisela Dulko
Rosja Marija Kirilenko
6:2, 6:7(6), 6:1
Zwyciężczyni 4. 10 września 2005 US Open Twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond Rosja Jelena Diemientjewa
Włochy Flavia Pennetta
6:2, 5:7, 6:3
Zwyciężczyni 5. 2 października 2005 Luksemburg Twarda (hala) Stany Zjednoczone Lisa Raymond Zimbabwe Cara Black
Australia Rennae Stubbs
7:5, 6:1
Zwyciężczyni 6. 16 października 2005 Moskwa Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Lisa Raymond Zimbabwe Cara Black
Australia Rennae Stubbs
6:2, 6:4
Finalistka 2. 6 listopada 2005 Filadelfia Twarda (hala) Stany Zjednoczone Lisa Raymond Zimbabwe Cara Black
Australia Rennae Stubbs
4:6, 6:7(4)
Zwyciężczyni 7. 13 listopada 2005 Los Angeles Twarda (hala) Stany Zjednoczone Lisa Raymond Zimbabwe Cara Black
Australia Rennae Stubbs
6:7(7), 7:5, 6:4
Finalistka 3. 27 stycznia 2006 Australian Open Twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond Chińska Republika Ludowa Yan Zi
Chińska Republika Ludowa Zheng Jie
6:2, 6:7(7), 3:6
Zwyciężczyni 8. 6 lutego 2006 Tokio Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Lisa Raymond Zimbabwe Cara Black
Australia Rennae Stubbs
6:2, 6:1
Zwyciężczyni 9. 25 lutego 2006 Memphis Twarda (hala) Stany Zjednoczone Lisa Raymond Białoruś Wiktoryja Azaranka
Dania Caroline Wozniacki
7:6(2), 6:3
Zwyciężczyni 10. 18 marca 2006 Indian Wells Twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Stany Zjednoczone Meghann Shaughnessy
6:2, 7:5
Zwyciężczyni 11. 1 kwietnia 2006 Miami Twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond Republika Południowej Afryki Liezel Huber
Stany Zjednoczone Martina Navrátilová
6:4, 7:5
Zwyciężczyni 12. 16 kwietnia 2006 Charleston Ceglana Stany Zjednoczone Lisa Raymond Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Stany Zjednoczone Meghann Shaughnessy
3:6, 6:1, 6:1
Zwyciężczyni 13. 10 czerwca 2006 French Open Ceglana Stany Zjednoczone Lisa Raymond Słowacja Daniela Hantuchová
Japonia Ai Sugiyama
6:3, 6:2
Finalistka 4. 26 sierpnia 2006 New Haven Twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond Chińska Republika Ludowa Yan Zi
Chińska Republika Ludowa Zheng Jie
4:6, 2:6
Zwyciężczyni 14. 8 października 2006 Stuttgart Ceglana (hala) Stany Zjednoczone Lisa Raymond Zimbabwe Cara Black
Australia Rennae Stubbs
6:3, 6:4
Zwyciężczyni 15. 29 października 2006 Linz Twarda (hala) Stany Zjednoczone Lisa Raymond Stany Zjednoczone Corina Morariu
Słowenia Katarina Srebotnik
6:3, 6:0
Zwyciężczyni 16. 5 listopada 2006 Hasselt Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Lisa Raymond Grecja Eleni Daniilidu
Niemcy Jasmin Wöhr
6:2, 6:3
Zwyciężczyni 17. 12 listopada 2006 Madryt Twarda (hala) Stany Zjednoczone Lisa Raymond Zimbabwe Cara Black
Australia Rennae Stubbs
3:6, 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 18. 4 lutego 2007 Tokio Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Lisa Raymond Stany Zjednoczone Vania King
Australia Rennae Stubbs
7:6(6), 3:6, 7:5
Zwyciężczyni 19. 17 marca 2007 Indian Wells Twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
Chińskie Tajpej Chuang Chia-jung
6:3, 7:5
Zwyciężczyni 20. 3 kwietnia 2007 Miami Twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond Zimbabwe Cara Black
Republika Południowej Afryki Liezel Huber
6:4, 3:6, 10–2
Zwyciężczyni 21. 7 maja 2007 Berlin Ceglana Stany Zjednoczone Lisa Raymond Włochy Tathiana Garbin
Włochy Roberta Vinci
6:3, 6:4
Zwyciężczyni 22. 23 czerwca 2007 Eastbourne Trawiasta Stany Zjednoczone Lisa Raymond Czechy Květa Peschke
Australia Rennae Stubbs
6:7(5), 6:4, 6:3
Finalistka 5. 5 lipca 2008 Wimbledon Trawiasta Stany Zjednoczone Lisa Raymond Stany Zjednoczone Serena Williams
Stany Zjednoczone Venus Williams
2:6, 2:6
Finalistka 6. 7 września 2008 US Open Twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond Zimbabwe Cara Black
Stany Zjednoczone Liezel Huber
3:6, 6:7(6)
Finalistka 7. 21 września 2008 Tokio Twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond Stany Zjednoczone Vania King
Rosja Nadieżda Pietrowa
1:6, 4:6
Finalistka 8. 20 czerwca 2009 Eastbourne Trawiasta Australia Rennae Stubbs Uzbekistan Oqgul Omonmurodova
Japonia Ai Sugiyama
4:6, 3:6
Finalistka 9. 4 lipca 2009 Wimbledon Trawiasta Australia Rennae Stubbs Stany Zjednoczone Serena Williams
Stany Zjednoczone Venus Williams
6:7(4), 4:6
Finalistka 10. 23 sierpnia 2009 Toronto Twarda Australia Rennae Stubbs Hiszpania Nuria Llagostera Vives
Hiszpania María José Martínez Sánchez
6:2, 5:7, 9–11
Finalistka 11. 20 marca 2010 Indian Wells Twarda Rosja Nadieżda Pietrowa Czechy Květa Peschke
Słowenia Katarina Srebotnik
4:6, 6:2, 5–10
Finalistka 12. 4 kwietnia 2010 Miami Twarda Rosja Nadieżda Pietrowa Argentyna Gisela Dulko
Włochy Flavia Pennetta
3:6, 6:4, 7–10
Zwyciężczyni 23. 24 kwietnia 2011 Stuttgart Ceglana (hala) Niemcy Sabine Lisicki Niemcy Kristina Barrois
Niemcy Jasmin Wöhr
6:1, 7:6(5)
Finalistka 13. 2 lipca 2011 Wimbledon Trawiasta Niemcy Sabine Lisicki Czechy Květa Peschke
Słowenia Katarina Srebotnik
3:6, 1:6
Finalistka 14. 13 października 2013 Osaka Twarda Chińska Republika Ludowa Zhang Shuai Francja Kristina Mladenovic
Włochy Flavia Pennetta
4:6, 3:6
Zwyciężczyni 24. 20 października 2013 Moskwa Twarda (hala) Rosja Swietłana Kuzniecowa Rosja Ałła Kudriawcewa
Australia Anastasija Rodionowa
6:1, 1:6, 10-8

Gra mieszana[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 2005 Australian Open Twarda Australia Scott Draper Republika Południowej Afryki Liezel Huber
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:2, 2:6, 10–6
Zwyciężczyni 2. 2008 Wimbledon Trawiasta Stany Zjednoczone Bob Bryan Słowenia Katarina Srebotnik
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:5, 6:4

Przypisy

  1. http://www.tennis-x.com/story/2010-06-04/k.php Samantha Stosur Interview
  2. Maciek Jałoszyński: Sprintem przez świat (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 11 listopada 2011].
  3. Łukasz Iwanek: WTA Indian Wells: Karolina Woźniacka i Andżelika Kerber bez gry w półfinale (pol.). W: WTA Indian Wells [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-03-13. [dostęp 2013-04-21].
  4. Łukasz Iwanek: WTA Charleston: Woźniacka bez gry w ćwierćfinale, Janković utrzymuje dobrą formę (pol.). W: WTA Charleston [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-04-05. [dostęp 2013-04-21].
  5. Polska Agencja Prasowa: Samantha Stosur rozstała się z trenerem (pol.). sportowefakty.pl, 2013-08-17. [dostęp 2013-08-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]