Napoleon Lucjan Bonaparte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Napoleon Lucjan Bonaparte
kardynał prezbiter
Napoleon Lucjan Bonaparte
Herb Napoleon Lucjan Bonaparte
Kraj działania  Francja
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1828
Rzym
Data i miejsce śmierci 19 listopada 1895
Rzym
kamerling Kolegium Kardynałów
Okres sprawowania 1876-1877
protoprezbiter
Okres sprawowania 1885-1895
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 13 grudnia 1857
Kreacja kardynalska 13 marca 1868
Pius IX
Kościół tytularny S. Lorenzo in Lucina

Napoleon Lucjan (Napoléon Lucien) Bonaparte (15 listopada 1828, Rzym - 19 listopada 1895, tamże), był jedynym w rodzie Bonapartych kardynałem.

Był synem znanego ornitologa, księcia Karola Lucjana Bonapartego, najstarszego syna Lucjana Bonapartego, i jego małżonki Zenajdy Bonaparte, córki Józefa, byłego króla Neapolu i Hiszpanii, najstarszego brata cesarza Napoleona I. Ochrzczony został przez brata Letycji, matki Napoleona, kardynała Józefa Fescha, ojcem chrzestnym był kuzyn książę Ludwik Napoleon.

Napoleon Lucjan od dzieciństwa odznaczał się łagodnym i dobrym usposobieniem - był ulubionym wnukiem babki Julii z domu Clary (siostry królowej Szwecji i Norwegii Desirée, żony Karola XIV Jana Bernadotte).

Już we wczesnym wieku poczuł powołanie duchowne: po nauce teologii od roku 1854 otrzymał 13 grudnia 1857 święcenia kapłańskie i został wikarym w rzymskiej parafii Santa Maria in Via Lata. Większość życia spędził w Rzymie, czasami tylko odwiedzając Paryż, dokąd, do pałacu zakupionego przez Napoleona III, przeniosła się jego rodzina.

Napoleon Lucjan był słabego zdrowia, skromny i głęboko pobożny, pragnął się zajmować dobroczynnością i nie dążył do zaszczytów i wysokich urzędów, ale tu jego pochodzenie stało mu się przeszkodą: Napoleon III mianował go jałmużnikiem dworu cesarskiego, a papież Pius IX tajnym szambelanem. Jako kuzyn cesarza nie mógł odmówić przyjęcia tych godności.

W roku 1867 wojska francuskie uratowały (po raz ostatni) istnienie Państwa Kościelnego przed zakusami włoskiej monarchii dynastii sabaudzkiej. Napoleon III pragnął, by papież w zamian za pomoc mianował kardynałem arcybiskupa paryskiego Darboy (rozstrzelanego później w czasie Komuny Paryskiej), którego Pius IX nienawidził ze względu na jego poglądy na dogmat o nieomylności papieskiej. By wyjść z impasu, Pius IX zdecydował się nadać kapelusz kardynalski skromnemu proboszczowi Bonaparte, który nie był nawet wyświęcony na biskupa i miał tylko 40 lat.

13 marca 1868 w czasie posiedzenia konsystorza Napoleon Lucjan otrzymał godność kardynalską z tytułem prezbitera Santa Pudenziana, który to zamienił 19 września 1879 na tytuł San Lorenzo in Lucina. Był potem nieznaczącym członkiem różnych kongregacji watykańskich, uczestniczył w I Soborze Watykańskim i w konklawe, które wybrało papieżem Leona XIII. W roku 1891, wezwany przez kuzynkę Klotyldę, usiłował wraz z nią - na próżno - namówić do powrotu na łono Kościoła umierającego krewnego, księcia Napoleona.

Kardynał Bonaparte zmarł w 68 roku życia na apopleksję.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]